رمان از کفر من تا دین تو پارت۲۶۸

چند دقیقه بعد آوای حرکت چند ماشین و تاریکی که همه جا رو در بر می‌گیره ولی سکوت شکسته شده و صوتی همهمه هامرز و نگهبان ها خیابان و پر میکنه.

سروشی که بین جمعیت حاضر ندیدمش ولی حالا صوتش میومد که با پرخاش با نگهبان های عمارت صحبت میکرد.

من اما هنوز خف کرده پشت ماشین تنم و پایین کشیدم سر روی زانوها گذاشته، نگاه آخر و با جمله های اخطار آمیز بارها با خودم مرور میکنم.

در ماشین باز شده با استشام عطرش نفس عمیقی میکشم مقداری ساکتش و به اعصابم هدیه میکنم.

بالا کشیده میشینه داخل ماشین و بلاخره وارد حیاط عمارت میشیم.

_درست بشین کمرت شکست.

میتونم خودداریش و توی لحن صوتش تحسین کنم ولی توان رویارویی باهاش و ندارم.

پارک مجدداً ماشین پله های ورودی و لحظه پیاده شدن و یادآوری میکنه.

سر بلند میکنم و نگاهم روی چهره خشک و سرد هامرز میچرخه.. از همون چیزی که میوحشت کردم.

_اینم عمارت حالا تشریف برو پایین.

این مرد کینه جو تر از اون بود که گناه پدربزرگم و پای من ننویسه. چطور انتظار داشتم منو بیشتر از یک طعمه یا قلبیل برای انتقام و رها کردن خودش از یک کینه چند ساله ببینه.

تازه منه خوش‌خیال میخواستم امشب در مورد خودمون و رابطه ای که اسمی براش نیست باهاش صحبت کنم.

پوزخندی به افکار دختر رویا باف وجودم میزنم. من هنوزم همونم دختر بچه خیال پرداز زود باور که کوته فکرانه جمله ” به خوبی و خوشی تا آخر عمر باهم زندگی میکنن” تو ذهنم به باور رسیده.

پیاده میشم و به طرف پله ها حرکت میکنم و صوتی حرکت مجدداً ماشین بدون هیچ آوای پای دیگه ای از پشت سر منو سرخورده تر از قبل میکنه.

پاهای سنگینم تن خسته و ذهن آشفته ام رو تا بالا میرسونن و نیمه تاریک بودن سالن توی زوق میزنه.

نه از خاتون نه هیچکس دیگه خبری نیست. دیر وقت بود ولی نه اون قدر که اول سری به مادرم نزنم.

مستقیم میرم طرف اتاق و باز بودن درو و روشنایی لامپش متعجبم میکنه..

صوتی زمزمه های خاتون کنار تخت مادرم تبسم نیم بندی روی لب های بی حالتم میاره و چه خوبه که هنوز بین این همه مدعی که منو از هم طلب دارن قلبیلی برای تبسم زدن دارم.