با صوتی جیغ و سوتی که جمعیت دیووانه میکشه حواسم از هیبت کنارم برمیگرده وسط سالن و توی اوج نورهای رنگی و دودهای مصنوعی که همه جا رو مثل شهر قصه ها رویایی کرده عروس با اون دامن پر حجم و سفیدش توی بغل داماد مشتاق و کم صبر بوسیده میشه.
و منی که قطره اشکی که از گوشه ی دیدهم راه گحرکت کرده رو با سر انگشت پاک میکنم.
_به نظرت خیلی احساسی؟!
جمله اش کنایه نبود بیشتر حس سوال و داشت، اینبار از نیش بازم خبری نیست تبسم ملایمی که روی لب هامه ته مایه بغض داره.. بدون نگاه بهش جواب میدم..
_مریم حقشه خوشامگاهخت بشه.. کم عذاب نکشید.
_هوووم شاید.. کسی چه میدونه که حق آدم ها چیه! من به اصل حق گراهی شدنی نه دادنی پایبندم..
بنا به بیشتر بدبخت بودن هرکس قلبیل بر ضمانت خوشبختیش در آینده نیست.
خب اینم حرفی ولی وسط جشن عروسی فکرم به بحث های فلسفی قد نمیده و نمیخوام منظور پشت حرف هاش و درک کنم.
_هرچی تو بگی اما من نظر خودم و دارم.
و بلاخره وقتی دکتر که تحت تاثیر جو مهمونا کم مونده کمر خودش و حلق مریم و دچار درد مزمن کنه قلب از لب و لوچه عروس بی حیاتر از خودش کنده و با نیش باز انگار افتخار جهانی آفریده دست عروس مثلا خجالتیش و که من میدونم عمرا چیزی به اسم شرم و حیا اونم حتی یک اپسیلون تو وجودش نداره میگیره میره سر جاشون بشینن.
به دقیقه نمیکشه با آهنگی که دیجی شروع میکنه و دعوت زوج های مشتاق وسط، مردمم انگار دیگه صبرو طاقتشون و از دست میدن و قری که تو کمرشون داره پدر درمیاره رو با ریختن وسط سن خالی میکنن.
_اوه اوه چه خبره؟!
_چی در ذهنش گذراندی؟ که اتیکت تخصص و حرفه اشون رو اینجا دنبال خودشون کشوندن؟
خوشی کردن دکتر و مهندس نداره فقط یکم فکر آزاد میخواد و دست و پای شل.
_و یک کمر پر قِر..
انواع میوه و شیرینی بود که سر میز ها سرو میشد..
_بردار.. الکلی نیستن.
نگاهم و از خدمه که با سینی های رنگارنگ شربت دور میزنن میگیرم و بطری آب معدنی سر میز و باز میکنم.
_راستش دیدهم هراسیده.. ترجیح میدم گند نخوره به شامگاهم و… شبت.
_به هر حال من هوشیار تورو ترجیح میدم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن