رمان از کفر من تا دین تو پارت ۱۸۷

ا

نگاه درمونده ام روی هر دوشون میچرخه.. خودم که بیشتر شبها میوه یا سالاد میخوردم اگر غذای روزگارم به حد کافی برام کالری داشته باشه، برای همین شام زیاد تو برنامه غذاییم جایی نداشت.

ولی فکر نکنم با همبرگر یا ناگت مشکلی داشته باشن؟ به نظر چند بسته براشون کافی باشه..

هامرز که دیشب به نظر با غذا راحت بود. حالا امشامگاهم بخوره چی میشه!

قبل اینکه سوالی در مورد ذائقه و سلیقه سروش بپرسم هامرز به حرف میاد و خیلی جدی رو بهش میگه..

_به این فکر کن من امنیت جانیم و فدای شکم نمیکنم برعکس تو.. البته که به‌شدت دوست دارم امشب گوشه ای از کف دستپختش وبرای تو رو نمایی کنه.

نامرد و نگاه کن اندیشیدم الان به، طرفداری از من میخواد نطق کنه.. اما هر چه بیشتر ادامه میده تخریب شخصیتی رو به حد اعلا میرسونه..

_جدا از امکان آتیش زدن خونه، ماحصل خروجی که میخوری با مسمویت حاد غذایی که شامل حال جسمانیت میکنه، البته اگر خوش شانس باشی و اسهال خونی نگیری..

ولی مطمئنا چند روزگاری بالا و پایینت متصل بهم در یک مسیر مستقیم روندشون یکی میشه و از تاماد به مصرف و برات یادآوری میکنه..

در نتیجه جات میفته گوشه مستراح و تنها فایده این پروسه برای موتی نمشاهده کردن روی عتیقه ات هستش که بهش مفتخر میشم.

همینطور با دهن باز، مات سخنرانی جدی هامرز در مورد توانایی هام در ناقص کردن آدم ها میشم.

این آدم چند کلمه به زور باهات حرف میزنه ولی برای گِل گحرکت کردن هیکل من یه نفس حرکت کرد..

نفس اژدهایی میکشم که سری برام تکون میده و میگه..

_چی!؟… مگه دروغ میگم!.. از اون سوپ و آتیش زدن و…

با قهقهه سروش صبرم سر میاد و آمپر چسبونده و سینی خالی رو میکوبم روی میز و با عصبانیت بلند شده و میتوپم بهشون.

_واقعا که… خودتون چه گُلی به سر ما زنا زدین! انقدر توقعاتتون ازمون بالاست. مگه جز خوردنو خوابیدن و نگاه چرونی و مقایسه کردن زیر و بالای جنس ظریف مریف، استعداد نهفته دیگه ای تو ذاتتون پیدا میشه!؟

سروش هنوز داره میخنده..

_زهرمار… کی اظهار کرده قراره ماها رو فقط تو آشپزخونه پیدا کنین که همش بوی قورمه و قیمه مولین پز بدیم.

سروش به زور لباش و هم میاره و با دلجویی مسخره ای میگه..

_اووووو باشه بابا چرا آتیش گحرکت کردی حالا.. خجالت نداره که بلد نیستی غذا بپزی. چرا از دم همه مذکرا رو اونم با کلاشینکف ترور کردی!؟

اهمیتی به اضهار فضلش نمیدم و پاکوبان میرم طرف آشپزخونه و سوپ مادرم و برداشته و مستقیم جادهی اتاقش میشم.

_بیا بببین یه قهوه بهمون داد اونم تو کوفتمون کردی.. عهد بین اون همه عره اوره شمسی کوره یکی رو آخرش نگه داشتی که فقط زبونش درازه..

داداش من همه چی که سرو ریخت و قیافه و خوشگلی نیست یکم هم معیارتو روی معنویات و استعداد های نهفته و ظرافت اخلاقی میزاشتی.

این یکی با چشاش آدم و با هسته میخوره و تفم نمیکنه.

حیف که مادرم خوابه وگرنه با گوش دادن حرفهای مضخرف سروش که بلندتر از حد معمول برای رسیدن به گوش من طرف هامرز بلغور میکرد درو پشت سرم محکم بهم می‌کوبیدم تا صداش عمارت و بلرزونه اما منکه مثل اونا بیشعور نیستم.

دیده های باز مادرم میگه دیده به مسیرم بوده. نفس عمیقی میکشم و تبسم از ته دلی به روش میزنم.

_الهی قربونت بشم که چشمای خوشگلت بازه.

اخم نامحسوسی که از جمله ام بین ابروهاش میشینه رو محکم میبوسم و سوپش و به خوردش میدم.

به طور نامحسوس بعد یک ساعتی که توی اتاق مادرم سر میکنم سرکی بیرون میکشم و نیستن! و این خوبه یا بد؟

بعید میدونم راهی شده باشن بخوابن هنوز تازه غروب بود. به هوای گذاشتن بشقاب مسیری آشپزخونه میشم ولی در کمال تعجب اونجا هم نیستن و چیزی هم که بیانگر ردپای سروش و هامرز باشه متوجه شده نمیشه.

نمیدونم کجان شاید تو اتاقاشونن؟.. هلک هلک برم در بزنم کجا غیبتون زد! تازه با اون همه بدو بیمسیر هایی که بارم کردن؟

حوصله ام سر رفته بود ظرف ها و فنجون های پذیرایی رو جمع میکنم و کمی توی آشپزخونه دور خودم میچرخم اما انگار جدی جدی پیداشون نیست.

همینطور فکرم مشغوله و وقتی خودم و پیدا میکنم که جلوی در اتاق هامرزم..

یکم پشت درش استخاره میکنم و از پشت در عایق آواش نه روزنه ای هست و نوایی..

لب و لوچه آویزون مسیرم و کج میکنم که یهو در باز میشه و منه خشک شده و آوای هامرزی که امر میکنه..

_بیا تو…

علم غیب داشت!؟ مثه اسکلا نگاهی به زیر در میندازم انگار نه انگار همین الان گفتم عایق آوا و بدون روزنه است..

به هر حال خیلی ضایعتره که نرم تو..

روبه روم جلوی دراورش پشت به من از حرکت ایستاده و جز یه حوله سفید دور نیم تنه خیسش چیزی به تن نداره.

خودکار پشتم و بهش میکنم و جاده اومده رو برمی‌گردم..

_کجا؟

_مشخص نیست!

بیرون رسیده نرسیده کف دستم و از پشت میکشه… آهی میکشم و برمیگردم طرفش.. نیشخندی میزنه و میگه..

_هنوزم آک بندیا.. نمیخوای یکم با آناتومی مردا آشنا بشی؟

درو پشت سرم میبنده و به عکس العملش کف دست به سینه و طلبکار نگاه میکنم.

یه دور از بالا تا پایین و بلعکس که برق چشمهاش به جمع نیش بازش می‌پیونده و کف دست به کمر میشه.

اعتماد به نفس فوق‌العاده ای داشت خب منم بودم با این به قول خودش آناتومی خفن و ماهیچه ای همینجور به خودم غره میرفتم.

_محض اطلاع جنابعالی بنده همون ترم اول تو تمام صفحات کتابم پر بود از انواع و اقسام اندام های ریز و درشت مخلوق برتر خدا.

کف دستش که طرف گره حوله لامصبش میره ناباور ابروهام بالا میره و خیره میشم روی محل که با استپ کف دست هاش نگاهم و به نگاههاش میدم که با دیدهکی گره رو محکمترش میکنه.. بیشعور عوضی..

_اختیار نگاهت و نداریا… اما بهت حق میدم، تصویر یه چیزه، واقعیت اونم با این حجم از شفافیت و برازندگی یه چیز..

موندن اینجا یعنی تلف کردن وقت و انرژی و کف دست آویز خنده هامرز.

برمیگردم طرف در و قبل اینکه کف دستم به کف دستگیره برسه صدای سروش و از پشت در میشنوم..

_هامرز…

هاج و واج میمونم و برمیگردم طرف صاحب اتاق که بیخیال نگاهش به منه.

_بدبخت شدم الان میاد تو..

_خب بیاد..

چرخی دور اتاق میزنم و هیچ سوراخ سمبه ای چرا پیدا نمیشه دیدهم به در نیمه باز میفته و به دو میرم طرف کمد لباس هاش..

_چرا همچین میکنی!؟

_اگر یه جو عقل تو کلت یاشه میفهمی..

سریع درو میبندم و تکیه میدم بهش اتاقک پر شده از رایحه مخلوط از هامرز و عطرهاش..

صدای سروش داخل اتاق میپیچه ..

_هنوز که نپوشیدی!.. تند باش جان سامی..

_چرت نگو..

_جووووون کی میره این همه راهو.. نکنه منتظری خودش بیاد.

_کی؟

_حواست کجاست!… نکنه نگاه منو دور دیدین اومده و رفته حواستم با خودش برده..