و موبایل اونو از بین انگشتاش بیرون کشید .
فراز مقاومتی نکرد … گوشی رو به نگهبان سپرد و کف کف دستاشو روی زمین گذاشت تا بتونه روی زانوهاش بلند شه . اما نتونست .
مست بود و معده اش می سوخت … و همه ی بدنش می سوخت .
باز هم تلاش کرد روی زانوهاش بلند شه ، اما نتونست … کف آسفالت خیابون ولو شد و بعد … دیگه هیچ …
از هوش حرکت کرد …
***
وقتی چشم باز کرد توی یک بیمارستان بود .
توی یک اتاق خصوصی ، در حالیکه سوزن سرم توی رگش فرو حرکت کرده و ملحفه ی آبی رنگی بدنش رو پوشونده بود … و دو نفر بهش زل زده بود . محسن و ارمغان !
– اوه !
این شاید تنها چیزی بود که در اون لحظه میتونست بگه . محسن تابی به سبیلش داد . ارمغان جلو راهی شد و کنار تخت ایستاد . توی نگاه مضطربی و خشم و بغض هموقت موج میزد .
– نمیدونم … الان باید ببوسمت یا بهت سیلی بزنم !
فراز چشماش رو بست :
– به نظرم بهتره دوباره بیهوش بشم !
– فراز … تو متوجه نیستی … متوجه موقعیت خودت نیستی ! تو برای اینکه خودت رو بسازی ، بهشدت زحمت کشیدی . برای اینکه معروف بشی … متوجه شده بشی … همه بشناسنت …
– متوجهم !
– نیستی ! نیستی فراز … واگرنه عین یک احمقِ مست ، پا برهنه توی خیابونا راه نمی افتادی تا نگهبانِ خونه ات جمعت کنه !
فراز نفس عمیقی کشید … اظهار کرد :
– میتونی همه ی اینا رو بعداً توی سرم بزنی … الان واقعاً حس و حالش رو ندارم !
– فقط یک عکس کافی بود تا نابود بشی … همه چی از کف دستت بره ! خسته شدم از کف دستت فراز … خسته ام کردی با کارات !
فراز با نگاهای بسته پوزخندی زد :
– وقتی تو از من خسته شدی … پس خودمم حق دارم خسته بشم !
گفت و ملافه رو تا روی صورتش بالا کشید . دروغ نگفته بود … واقعاً خسته بود . از چیزی که واقعاً بود … و چیزی که به دیگران عرضه میکرد .
سرش به شدت درد میکرد و اثرات الکل رو هنوز کمابیش توی خونش حس میکرد . همیشه همین بود … بدمستی های بعد از نوشیدنش … .
سردرد ، تهوع … اول خشم و بعد افسردگی !
حالا افسرده بود . عاشق شد تنها باشه و گریه کنه . معمولاً سخت گریه میکرد … اما حالا واقعاً عاشق شد گریه کنه .
محسن بلاخره مداخله کرد :
– ارمغان جان … عزیزم …
بازوی ارمغان رو گحرکت کرد و اونو کشید سمت خودش و چیزی توی گوشش زمزمه کرد :
– الان بذار به حال خودش باشه … بذار برای بعد ! لطفاً !
ارمغان نگاهش کرد ، بغضش رو به سختی قورت داد و بعد به نشونه ی تایید سری براش جنبوند . بعد کیفش رو برداشت و به سمت در رفت .
فراز با دیده های بسته گوش کرد به صوتی برخورد پاشنه های باریک کفش های ارمغان با سرامیک های کف اتاق … و بعد صدای باز و بسته شدن در .
ارمغان رفته بود !
چیزی نگذشت که صوتی قدم های محسن رو هم متوجه شد … و بعد یکدفعه ملافه از روی صورتش پس زده شد … .
به سرعت دیده باز کرد … .
محسن توقف کرده بود بالای سرش . با نگاه عجیبش … نگاهِ پر حرفش … پر گلایه اش … اما پشتیبانش .
نگاهی که میگفت تا ته جهنم با فراز می مونه ، ولی ازش گلایه داره !
– بابای قرمساقش پیشنهادمونو قبول کرد ! نامزدی دختره رو همین روزگارا بهم میزنه !
فقط همینو اضافه کرد … بعد نفس عمیقی کشید . از فراز رو چرخوند ، حرکت کرد به سمت پنجره ی اتاق …
سیگاری برای خودش روشن کرد و خیره به منظره ی شامگاه ، پک زد … .
**
فصل نهم :
توی اتاقش نشسته بود . زانوهاشو کشیده بود توی بغلش و گوش میکرد به صوتی باباش از پشت در … که داشت به ملی خانم کف دستور میداد برای ناهار آبگوشت بار بذاره .
خون ، خونش رو میخورد .
چرا باباش بیرون نمیحرکت کرد ؟ … از صبح زود گوش خوابونده بود به در ، اما احمد بیرون نمیرفت ! دم مغازه اش نمی حرکت کرد … اصلاً هیچ قبرستونی نمیراهی شد !
آرام حس خفگی داشت . با مجید یواشکی تلفنی حرف زده بود … باهاش چت هم کرده بود . اما باید امروزگار میرفت به متوجه شدنش .
هر دوشون مثل هم گیج بودن … هر دوشون احتیاج داشتن همو ببینن و در مورد این بلای نازل شده حرف بزنن . اما احمد بیرون نمیراهی شد !
هووف !
– دیگه دارم روانی میشم ساکت ! حتماً باید ببینمت !
لبش رو گاز گرفت . موبایلش رو برداشت و برای مجید پیامی فرستاد :
– ساعت دوازده ، پارک … منتظرت هستم .
بعد از روی تخت قد بلند شد .
کف دست و قلبش می لرزید ، ولی به خودش اجازه نداد تسلیم ترس بشه . اامان مانتو و شلواری که دستش رسید رو از کمد در آورد و پوشید ، شالی روی موهاش انداخت و بعد از اتاق خارج شد .
سعی میکرد کاملاً طبیعی رفتار کنه . یه جوری که انگار هیچی از دعوای دیشامگاه و حرفای پدرش یادش نیست !
– سلام !
احمد نشسته بود روی مبل روبروی تلویزون و سیگار می کشید . دیده چرخوند طرف آرام و تا اونو با مانتو و شال مشاهده کرد ، نگاهش برزخی شد .
– کجا به سلامتی شال و کلاه کردی ؟!
– میــ … میرم خرید کنم . بعدشم …
– بعدش چی ؟! … حتماً بعدشم میخوای بری دیدن این پسره ی جلنبر ! ها ؟!
آهسته مات شد … .
باورش نمیشد که باباش هنوز روی حرفاش مصر بود … باورش نمیشد که هنوز هم عصبی بود و داشت به مجید توهین می کرد … و هنوز میخواست اونا رو از هم جدا کنه .
– چیه ؟! … نکنه فک کردی دیشامگاه چیز خورده بود تو سرم پرت و پلا میاضافه کردم ؟ … یا شوخیم گرفته بود باهات ؟
ساکت نمیتونست چیزی بگه … فقط ناباور نگاهش کرد . همه اش خواب بود ، مگه نه ؟ … خواب بود … یا شوخی بود ! میشد یهو احمد بزنه زیر خنده و بگه شوخی داشته باهاش !
احمد هیچوقت مرد شوخ طبعی نبود … اما خدایا ! ممکن بود ایندفعه شوخیش گرفته باشه ؟!
ملی خانم از توی آشپزخونه بیرون اومد و گفت :
– چی داری میگی مرد ؟ زده به سرت ؟! … اینا نامزدن !
– دیگه نیستن !
– مولین !
آهسته داشت دق میکرد … داشت از بغض چسبیده بیخ گلوش ، خفه میشد . ملی خانم بدتر از اون بود :
– احمد … تو جنی شدی ! آخه مگه میشه ؟! مگه وصلت ، پیمسیرن تنه که یه روز بگیم میخوایم و روزگار بعد پسش بدیم ؟! مگه پسر مردم علاف ماست ؟! … مجید دامادمونه … شوهر دخترمونه ! آخه کیو میخوای پیدا کنی ازش بهتر باشه ؟!
– بسیار ها بهتر هستن ! … به وقتش میفهمی !
به وقتش قرار بود چی بفهمه ؟ … آرام هیچی نمیمتوجه شد … ملایم قفل کرده بود ! همه چی توی مغزش شناور بود و این طرف اون طرف میرفت … نمیتونست باور کنه !
– بابا … تو رو خدا !
صوتی احمد ایندفعه بالا رفت :
– دیگه حرفی نشنوم !
از جا بلند شد و با نگاهی غضبناک روبروی آهسته ایستاد … انگشت اشاره اش رو صبعانه تکون داد جلوی دیده های آهسته و گفت :
– فکر این پسره رو از کله ات بنداز بیرون ، زیرا نشدنیه ! هر خرت و پرتی واسه ات فرستاده رو جمع و جور کن … شامگاه میبرم تحویل ننه باباش میدم و خلاص !
خیره شد به انگشتر نامزدی ساکت و با حرص ادامه داد :
– اون کوفتی رو هم اول از همه در بیار !
بعد از ساکت رو چرخوند و از خونه زد بیرون و تق … درو پشت سرش بهم کوبید !
ساکت سر جا وا راهی شد … بغضش درهم شکست ، کف دستاشو جلوی صورتش گحرکت کرد و عین ابر بهار زار زد .
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن