– داره جدی میگه مولین ؟ … راستی راستی میخواد نامزدیمو بهم بزنه ! شوخی نداره !
ملی خانم کنار تن لرزون دخترش زانو زد … دستش رو گحرکت کرد ، اونو کشید سمت خودش … قلبش داشت از غصه منفجر میشد ، ولی میخواست آرامو قلبداری بده .
– آروم بگیر عزیز دلم … فدای تو بشم ! درست میشه …
– من می میرم مولین … منو اگه از مجید جدا کنه … به خدا دق می کنم می میرم !
صورتش رو چسبوند به تخت سینه ی مادرش ، بلوزش رو توی مشت لرزونش گراهی شد و زار زد … از ته قلبش زار زد … .
***
خواب سبکی که برای چند دقیقه مهمون پلکاش شده بود ، مثل گنجشکی که از روی شاخه ی درخت بپره ، پرید … وقتی توی حالت خواب و بیداری حس کرد داره آوای مجیدو می شنوه .
سر جا نیمخیز شد و سعی کرد مغز مدهوشش رو فعال کنه … اما نه ، انگار اشتباه نمیکرد . این واقعاً صوتی صحبت های مجید و ملی خانم بود که از پشت پنجره ی اتاقش می یومد .
– مجیده … مجید اومده !
قلبش گاپ گاپ تپیدن گرفت . کف دستی کشید به گوشه ی نگاهاش و از جا بلند شد و حرکت کرد سمت حیاط .
آوای مجید کلافه بود :
– من نمی فهمم ملیحه خانم … اما باید ملایمو ببینم ! این چه بازیه که از دیشامگاه جاده افتاده ؟!
– ملایم خوابیده … خسته است ! بچه ام اینقدر اشک ریخت که از حال رفت ! دارم میگم چند روز دندون سر جیگر بگیرید تا …
– مجید !
ملی خانم و مجید یهو چرخیدن سمت ملایم … آهسته دمپایی پوشید و راهی شد سمت مجید . مجید دستاشو گراهی شد .
– خوبی ؟ چرا اینقدر رنگت پریده ؟!
ساکت بزاق دهانش رو به سختی قورت داد … مجید باز پرسید :
– چرا امروزگار سر قرارمون نیومدی ؟!
ملی خانم با قلبشوره بیان کرد :
– الان احمد برمیگرده خونه … شما رو ببینه شر به پا می شه !
– مگه دارم چیکار می کنم ؟ دارم با زنم حرف می زنم … مگه آهسته زنم نیست ؟!
– بر منکرش لعنت ، آقا مجید … اما آخه احمدو بندازین سر لج چیزی درست می شه ؟ چند روزگار مهلت بدین … من بفهمم …
– چه مهلتی ؟! … آهسته زنِ منه … آخه چه مهلتی ؟!
ملی خانم موند چی بگه . مجید انگشتای آرامو لمس کرد … باز نگاهشو دوخت به صورتِ رنگ پریده ی اون و بیان کرد :
– مشکلش چیه ؟ آهسته … بهم بگو مشکل بابات با من چیه ؟
– نمی دونم !
– ساکت من یک کار عالی پیدا کردم . قراره مترجم یک شرکت صادرات خشکبار بشم … حقوقم بالاست ! ما عقد کنیم … به خدا همه چی درست میشه !
آهسته مستأصل و بیچاره نگاهش می کرد . می تونست چی بگه ؟ … وقتی خودش حیرون بود … عین آدمی که مشت کوبیده شده به
گیجگاهش … ذهنش جمع و جور نمی شد .
خیره موند توی دیده های مجید و یکباره یاد اون آخرین شبی افتاد که با مجید بود … کوچه ی خلوت و ساکت ، و اون بوسه .
بعدش همه چی خراب شده بود … .
نگاه می کرد به مجید … و مجید هم به او نگاه می کرد … و شاید او هم داشت خاطره ی تنها بوسه شون رو مرور می کرد … .
که یکباره در باز شد و احمد اومد داخل . با متوجه شدنش قلب آرام سقوط کرد … بی اختیار دستاش رو از توی دستای مجید بیرون کشید و قدمی به عقب قرار گرفت .
نگاهای احمد به خون نشست .
– تو اینجا چه غلطی می کنی ؟! … ملحیه اینو چرا جاده دادی توی خونه ؟
مجید چرخید و جری و بدون ترس توی روی مجید توقف کرد :
– اومدم متوجه شدنِ نامزدم ! مشکلی هست ؟!
– اِه ؟!
– فکر کردین یک کلمه پشت تلفن بگید نامزدی تمومه و من میگم دیده ؟! فکر کردین اینقدر بی کف دست و پام که …
در یک نگاه بهم زدن همه چی بهم ریخت … احمد حمله برد طرف مجید و یقه ی لباسش رو گحرکت کرد . آرام جیغ کشید و ملی خانم محکم کوبید توی صورتش .
– ای وای خدا منو مرگ بده …
– گمشو از خونه ی من بیرون تا نزدم دندوناتو توی حلقت نریختم !
– بابا ولش کن !
مجید کف دستاشو گذاشت روی ساق دستای احمد :
– احترام بابای ملایم بودنتون رو نگه می دارم هیچی نمی گم ! واگرنه …
– واگرنه چی ؟ … می خوای چه غلطی بکنی آخه ؟!
بعد مجیدو با همه ی قدرت هل داد طرف در .
– گمشو بیرون ! گمشو !
آرام عین بید می لرزید و اشک می ریخت . باباش مجیدو از خونه بیرون کرد … جلوی چشمای بیچاره اش ، محبتش رو بیرون کرد !
یهو عین فشنگ از جا پرید و بی توجه به موهای لختش دوید توی کوچه تا به مجید برسه . ولی دم در احمد یقه ی تیشرتش رو گرفت و اونو محکم به در کوبید .
– کدوم گوری می ری ؟! … تو گه خوردی که با این پسره قرار گذاشتی توی خونه ی من ! یک پوستی ازت بکنم …
نگاهش رنگ تهمشاهده کرد گراهی شده بود … یهو صوتی مردی بلند شد :
– ولش کن احمد … کف دست بهش نزن !
ملایم نگاهای اشکیشو دوخت به قامت مرد … محسن بود ! مات شد … ! …
– تو هم برگرد داخل دختر جون … خوب نیست با این سر و شکل توی کوچه ایستادی !
ساکت منگ تر از اون چیزی بود که به این کف دستور واکنشی نشون بده و از جاش تکون بخوره . احمد بازوشو گحرکت کرد و اونو هل داد توی حیاط .
– ملیحه دخترت رو جمع کن !
و بعد خودش دوباره برگشت توی کوچه . ملی خانم کف دست ساکت رو گراهی شد .
– بیا بریم مولین جون … بیشتر عصبانیش نکن ، میفته به جونت !
ملایم دستش رو از بین دستای مادرش کشید بیرون و انگشت اشاره اش رو به نشونه ی سکوت جلوی دماغش گراهی شد . قلبش اینقدر شتابزده می کوبید که حس می کرد آواش همه جا پیچیده . بریده بریده نفسی کشید و بعد گوشش رو چسبوند به در .
– روی دخترت دست بلند نمی کنی ! شیر فهمه احمد ؟
– بله !
– هر کاری هم کرد … هر چی هم که اظهار کرد … حق نداری اذیتش کنی ! زیرا اوقاتِ آقا فراز تلخ می شه !
فراز ؟ …
گوش های آرام از شنیدن این اسم سوت کشید … مغزش داغ شد . یکدفعه چرخید و نگاهِ وحشت زده اش رو دوخت به مادرش .
باورش نمی شد … شاید هنوز توی یکی از همون کابوسهای نفرت انگیزِ شبانه اش بود . اما اسم فراز رو متوجه شده بود … .
ملی خانم بازم بازوی لاغر دخترش رو گرفت .
– ای وای خدا مرگ بده منو … آرام چرا رنگت ریخت ؟!
ساکت نتونست جواب بده … حالش خراب بود . دیدهاش سیاهی می حرکت کرد . سرش رو خم کرد روی شونه ی مادرش و بعد از حال حرکت کرد … .
***
وقتی دوباره نگاه باز کرد ، روی مبل توی سالن دراز کشیده بود . مادرش بالای سرش بود و با قاشق چایخوری توی حلقش آب قند می ریخت . تا متوجه شد آرام چشم باز کرده … بیان کرد :
– ای الهی من فدای تو بشم مولین جان . بهوش اومدی ؟!
آرام هنوز منگ بود و دیدهاش تار می مشاهده کرد . کف دستِ ملی خانم رو از جلوی صورتش پس زد و بعد سعی کرد روی آرنجش بلند شه .
احمد رو دید که با کمی فاصله ازش ، کنار دیوار ایستاده بود و با قلبواپسی نگاهش می کرد .
یکدفعه همه ی حس های مسموم و نفرت انگیز جهان توی کاسه ی سر آهسته شره کرد … حس خشم ، نفرت ، انزجار … حس تلخ حقارت . بیان کرد :
– چیکار کردی بابا ؟!
کف دستش رو به تکیه گاهِ مبل گرفت و به زور روی زانوهاش قد بلند شد . سرش گیج می حرکت کرد … ولی به طرف پدرش راهی شد .
– محسن کیه ؟ … فراز … کیه ؟! … به من راستش رو بگو بابا !
بلاخره به احمد رسید و با دو کف دستش چنگ زد به یقه ی پیجادهن احمد و توی صورتش با بغض و خشم داد زد :
– بگو با زندگی من چیکار کردی ؟ …
تا قبل از اون ملایم هیچوقت جرأت اینهمه گستاخی نداشت … جرأت اینکه یقه ی پدرش رو بگیره ، سرش فریاد بزنه … اما حالا این کارو می کرد ، زیرا کارد به استخوانش رسیده بود . چراکه
حس می کرد لبه ی پرتگاه توقف کرده و دیگه چیزی برای از کف دست دادن نداره .
احمد کف دستاشو گذاشت روی ساق دست های آهسته … نگاه هاش پر از پشیمونی و ترس بود .
– آروم بگیر … می گم بهت …
آهسته باز جیغ زد :
– بگووووو !
ملی خانم اومد کنارشون … با مضطربی گفت :
– چیکار کردی احمد ؟ چه خاکی توی سرمون ریختی ؟
احمد ساکت بود … جرأت نداشت حرف بزنه . اما ملایم می دونست … شاید از روزگار اول هم خبر داشت ، اما خودش رو به بی خبری می زد . اما حالا می میل داشت کجا فرار کنه ؟! …
– قمار کردی . آره ؟!
خاموشیِ احمد …
و ملایم پاسخش رو گرفت . یکهو فرو ریخت … مثل یک دیوارِ سست و بی تکیه گاه … فرو ریخت و حس کرد دیگه هیچوقت سر پا نمی شه .
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن