فالگیر که یه زن میانسال بود اول به ارباب و بعد به ارام چشم دوخت.
فالگیر:ها که میگیروم دختروم.
بعد رو به ارباب گفت.
فال گیر:قدم رو ای دو نگاه مو گذاشتی ارباب سالار.
ارباب سری تکون داد.
فالگیر کف دست ارامو گراهی شد و به کف دستش چشم دوخت.
فال گیر:دختر دلبروم فالت عالیه عالیه. تو ای فالت میگه که یه خان زاده ای عزیز کرده ای ناز پرورده ای تو اینده یوم همی میمونه همیشگی ها عزیز کرده میمونی عزیزوم.
ارام:واااای چه باحال اینا رو همه رو کف کف دستم نوشته؟
فال گیر لبخند زد ولی من پوزخند زدم؛ دروغگووووو.
زن فالگیر مثله اینکه پوزخندمو مشاهده کرده بود چراکه شاکی نگام کرد.
فال گیر:چرا به ما میخندی دختر؟؟؟!!!!
_ تا چیز خنده داری نباشه کسی نمیخنده.
فالگیر:ارباب هم منو ببخشه ولی کدوم حرف خنده دار بوده هاااااا
_ همه ی حرفات، معلومه که ارام خانم خان زاده ان و خوشبخت اینا رو که من هم دیده بسته میتونم بگم.
فالگیر زل زد به چشمام.
فال گیر:زیبای، چشمات مثل اب زلاله ولی بخت سیاهی داری زبون تیزی داری ولی یه مهره ی سیاه بیشتر نیستی، تو رعیتی.
_ رعیت بودنم که معلومه یه چیزی بگو که ندونم.
فال گیر:تو به ما اعتماد نداری، ولی این از ما به تو باشه خبری بهت میرسه که کل حیاتتو نابود میکنه.
_ ممنون بابت اطلاعاتت.
داشتم از کنارش رد میشدم که اظهار کرد.
فالگیر:حاضر بودم گرگ زاده باشم ولی جای تو نباشم، بسیار بختت سیاهه خییلی.
ارباب:تمومش کن فالگیر.
ارام:به حرفاش گوش نده سوگل چرت و پرت میگه.
_ بیخیال بابا.
هیچ وقت به حرفای چرت و پرت این فال بینا اعتقاد نداشتم، بنظرم همیشه به تیپ و قیافه ی ادما نگاه میکردن بعد یه سری شر و ور سر هم میکردن و میگفتن. اینم یکی مثل همونا بود دیگه.
روستا گردیمون تقریبا تموم شده بود و داشتیم برمیگشتیم سمت ماشین.
سرم پایین بود، یه دفعه قلبم گحرکت کرد، تو عمارت که بودیم کمتر قلبم هوای خونوادمو میکرد، دیگه بعد یک سال و خورده ای به نبودشون عادت کرده بودم اما امروز، تو روستا با دیدن مردم هوای خونوادم زده بود به سرم. یعنی یه روزگاری میرسه که من دوباره بتونم برگردم پیش خونوادم؟!!!!!
دیگه رسیده بودم کنار ماشین،ارباب منتظر بود که ما سوار شیم، اول ارام سوار شد ولی همین که میل داشتم سوار ماشین شم یکی از پشت کف دستمو کشید.
چرخیدم پشت و با همون پیرمرد روبرو شدم.
پیرمرد از فرق سرم تا نوک انگشتای پامو نگاه کرد.
پیرمرد:مسخرس!!! امکان نداره.
اخم کردم و کف دستمو از بین دستش دراوردم.
_ اقا کف دستمو ول کن.
ارباب:اونجا چه خبره؟؟؟!!!
و اومد نزدیکم و منو کشید عقب.
ارباب:هیچ میفهمی داری چیکار میکنی؟؟؟
پیرمرد:عذر میخوام ارباب اما این دختر، این….
ارباب:تمومش کن، نمیخوام چیزی بشنوم برو عقب.
پیر مرد:ولی ارباب این دختر نمیتونه همون…..
ارباب این تند داد زد.
ارباب:مردک مگه با تو نیستم؟؟؟
کف دستمو کشید و انداختتم تو ماشین و خودشم قرار گرفت تو ماشین و به راننده دستور داد که حرکت کنه.
اون مرده چی میخواست بگه که ارباب نذاشت؟؟؟ من چی؟؟؟!!!!
ارام:چیشده؟؟؟ مرده چی میبیان کرد؟؟؟؟!!!
_ نمیدونم ارباب نذاشت حرفی بزنه. همش میاظهار کرد این دختر، این دختر ولی ارباب سرش داد زد و بعدشم منو انداخت تو ماشین، متوجه شدی که.
ارام:یعنی مرده چی میتمایل داشت بگه؟؟؟
_ نمیدونم.
ارباب:چرا انقدر پچ پچ میکنین!!؟؟؟حرفیه قد بلند بزنین تا منم بشنوم.
ارام:چیزی نیست داداش.
ارباب:پس انقدر پچ پچ نکنین.
ارام:باشه پچ پچ نمیکنیم……….. ولی من اگه نپرسم که میمیرم از فضولی.
_ ارااااام!!!!!!!!!
ارام:چیه خو. داداش اون مرده چی میخواست بگه که شما نذاشتین؟؟؟؟؟؟
ارباب با اخم برگشت سمتمون .
ارباب:ارام میدونی که چقدر متنفرم از این که کسی از چیزی که من نمیخوام سر دربیاره، سر دربیاره. پس سوال نپرس و سعی نکن چیزی از من بپرسی. توام گوش دادی سوگل؟؟؟؟!!!!
_ بله ارباب.
ارباب برگشت و چیزی ناظهار کرد. چرا اینجوری بود؟ چرا نمیذاشت از چیزی که مربوط به خودمه چیزی بفهمم؟ این حق من بود. حق من.
تا رسیدن به عمارت به اون پیرمرد و حرفاش فکر میکردم. دوست داشتم بفهمم اصلا منظورش از اون حرفا چی بود اما حیف که دیگه نمیشد.
اخرِ شب بود که گوشی زنگ خورد. از جام کشیدهشدم و حرکت کردم سمت اتاق ارباب.
در زدم و راهی شدم تو، ارباب رو تخت دراز کشیده بود و دستشم گذاشته بود رو چشماش.
_ امری داشتین ارباب؟؟؟
ارباب کف دستشو از رو نگاهاش برداشت و نگاهم کرد
ارباب:میخوام برم مسافرت یه ساک جمع و جور برام حاظر کن.
درست میگوش دادم؟!!!! ارباب میخواست بره!!!! میمیل داشت برای یه مدتی تو عمارت نباشه؟!!! چرا مثل سری قبل خوشحال نیستم؟؟؟!!!! اینکه باید برای من خبر خوبی باشه ولی چرا شاد نیستم؟!!!! چرا نمیتونم از این ارباب مغرور، از این ملکه عذاب متنفر باشم؟؟؟!!!!!! من کی از این کوه یخ محبت دیدم؟!!!! من کی از این سنگقلب مهربونی متوجه شدم که نمیتونم ازش متنفر باشم؟!!! چرا قلبم بدیاشو نمیبینه؟؟!!! چرا نمیتونم دوسش نداشته باشم؟!!!! چرا برای راهی شدنش عزا گراهی شدم؟؟؟!؟
ارباب:سوگل، نمتوجه شدی چی اضافه کردم؟؟؟
_ چشم ارباب.
با غم و ناراحتی حرکت کردم سمت کمدش و به اضافه کرده ی خودش یه ساک کوچیک از لباس و لوازم ضروری براش جمع کردم. کارم تموم شده بود ولی دلم نمیمیل داشت از اتاق برم بیرون……… ولی چاره ای نبود باید میراهی شدم.
_ کارم تموم شده ارباب میتونم برم؟؟؟؟؟
ارباب:نه بمون……..
اون شامگاه برای اامان بار بود که اربابو همجادهی کردم، اولین باری بود که از بودن با ارباب لذت میبردم، اامان شبی بود که فهمیدم خیلی وقته ارباب شده اربابِ همه ی وجودم، اامان شبی بود که دیگه هیچ چیز بجز راهی شدنش ازارم نمیداد، اولین شامگاهی بود که خودمو تو اوج احساس کردم، اامان شب………
پشت به ارباب خوابیده بودم و ارباب هم کف دستش دور کمرم حلقه شده بود. اندیشیدم ارباب خوابه، میخواستم از جام قد بلند شم و برم که کمرمو گرفت و نذاشت ازجام کشیده شم.
ارباب:اجازه ی رفتن ندادم که داری میری.
چیزی ناظهار کردم که منو برگردوند سمت خودش.
ارباب:ظهر میمیل داشتم حرف بزنم که ارام ناتمومش گذاشت، خوب گوشاتو باز کن سوگل و خوب گوش کن.
چیزی ناظهار کردم و زل زدم به نگاهاش.
ارباب:برای اامان و اخرین بار میگم، به هیچ عنوان، به هیچ عنوان اجازه ی باردار شدنو نداری سوگل، اگر خدایی نکرده باردار بشی سوگل هم تو رو نابود میکنم هم اون بچه رو. پس از این فکرا نکن که هوس بچه سرت بزنه…
_ ارباب من….
ارباب کف دستشو گذاشت رو لبم.
ارباب:حرف بی حرف سوگل حرفامو زدم و توام فقط میگی نگاه.
_ دیده.
ارباب:افرین.
صبح ارباب راهی شد، قلبم غم داشت، بهشدت آزرده بودم.
داشتم اتاق ارباب و جمع میکردم که ارام اومد تو.
ارام:سلام، تو اینجایی؟!!! کل عمارتو که دنبالت کشتم.
_ خب تو نمیدونی من بجز ایجا جای دیگه ای ندارم؟؟؟
ارام:راست میگی، راستی عمه ملوک صبح گفت داداش ارباب برای ۳_۴ روز حرکت کرده تهران.
_ اره، دیشامگاه وسایلاشو جمع کردم که بره.
ارام:فقط وسایلاشو جمع کردی؟؟؟!!!!
_ اره دیگه، پس چی؟؟!!!
ارام:اخه موهای خیس و گردن کبودت یه چیز دیگه هم میگه هاااا.
_ خیلی بیشعور و بی حیایی ارام، وایسا!!!
افتادم دنبالش من بدو ارام بدو… نیم ساعتی تو اتاق داشتم دنبالش میدویدم تا یکی بزنم تو گوشش که دیگه پررویی نکنه ولی بهش نرسیدم و خسته افتادم رو تخت ارباب.
ارام:ها چیشد؟ خسته شدی؟؟؟ البته منم باشم خسته میشم، خستگی دیشب و بدو بدو الانو ……
_ ارام خجالت بکش خب.
ارام لبخند زد و کنار من دراز کشید.
ارام:من کاری نکردم که خجالت بکشم.
_ خیییلی پرویی.
ارام:میدونم، وااااای سوگل نگاه با اتاق داداش چیکار کردیم اگه الان اینجا بود حتما ما رو میکشت.
_ تو رو که نه منو میکشت.
ارام:نه تو رو هم نمیکشت. اخه نیازت داره مثل دیشامگاهببببب…..
_ اراااااااااام
سه روزگار بود که ارباب حرکت کرده بود.
به نظرم عمارت بدون ارباب بهشدت قلبگیر بود. قلبم براش خیلی تنگ شده بود، برای صبح از خواب بیدار کردنش، کف دستورات چپ و راستش، سشوار کشیدن موهاش، شستن لباساش، غر غر کردناش، دلم برای همه چیش تنگ شده بود. ارام میگفت ملوک السلطنه گفته بود ارباب امروزگار و فرداس که بیاد ولی من از بس که انتظار کشیده بودم و زل زده بودم به در ورودی چشمام درد میکرد و میسوخت. بیشتر از نگاهام قلبم میسوخت….
تو این سه روزگار بهشدت بی حوصله و پرخاشگر شده بودم و با همه دعوام میشد.
تو اشپزخونه بیکار نشسته بودم که زهرا آوام کرد.
زهرا:سوگل… سوگل
_ هاااا
زهرا:خوبی؟؟؟ چرا داد میزنی خب یه ساعته دارم صوتت میکنم.
_ زهرا دوباره شروع نکنا بگو چیکار داری.
زهرا:بیا منو بزن. اینجوری نمیشه
_ برو بابا
از اشپزخونه اومدم بیرون حال و حوصله ی کل کل با زهرا رو نداشتم. از جام کشیده شدم و از اشپز خونه اومدم بیرون که با ارام رو به رو شدم.
ارام:به به سوگل خانم نیستی
_ ارام تو دیگه شروع نکنا اصلا حوصله ندارم
ارم:ای بابا، باز چته پاچه میگیری؟؟؟
ببین عوضی رو تمایل داشتم از کنارش رد شم که کف دستمو گحرکت کرد.
ارام:باشه،بابا حالا چرا قهر میکنی؟؟!!!!!!
_ قهر میکنی و….. میگم حوصله ندارم توام ول نمیکنی هی سر به سرم میذاری.
ارام:خیله خب حالا قهر نکن بیا بریم حیاط، تا هم تو یکمی حوصلت بیاد سر جاش هم منم از بیکاری دربیام.
قبول کردم و با هم راهی شدیم حیاط چراکه ارام خواهر ارباب بود محافظا کاری به کارمون نداشتن و گیر نمیدادن.
تو حیاط داشتیم قدم میزدیم نه اون حرفی میزد نه من، همینطور ساکت قدم میزدیم که صوتی ارام اومد.
ارام:واااااای، عمارت قدیمی.
سرمو گراهی شدم بالا عمارت معلوم بود ولی هنوز نزدیکش نشده بودیم.
_ ارام بیا دیگه جلوتر نریم، ارباب این منطقه رو ممنوع کرده.
ارام:میدونم سوگل ولی خیلی قلبم برای این عمارت تنگ شده، دوس دارم برم توشو نگاه کنم، قلبم برای خاطراتش تنگ شده.
_ ارام، بیخیال شو زهرا میگفت این عمارت نحسه، هر کی میره ارباب دیگه بهش اجازه برگشتنو نمیده.
ارام:تو دلواپس نباش یه جوری میریم و میایم که هیچ کس چیزی نفهمه.
یادمه درست همین حرفا رو به زهرا زده بودم ولی زهرا نیومده بود، البته به زهرا حق دادم و درک کردم که چرا نمیاد و منم به همون قلبیل نه میذاشتم ارام بره نه خودم میحرکت کردم و پا میذاشتم رو کنجکاویام.
_ ارام، من نمیام اگه تو میخوای بری برو ولی دور منو خط بکش، هر چند فکر نکنم اصلا بتونی بری چراکه اونجا محافظ داره.
برگشتیم عمارت و هر چیم که ارام خواهش کرد که بریم من قبول نکردم. ارامم قهر کرد و رفت اتاقش.
شامگاه داشتم عمارتو از رو بیکاری متر میکردم تا حداقل دیگه به ارباب فکر نکنم، که مشاهده کردم ارام داره میاد سمتم.
ارام:سلام به عوضی ترین و بیشعور ترین و کثافت ترین و میمون ترین و……
_ فحشات تموم نشد؟؟؟؟
ارام:نه هنوز ته قلبم مونده.
_ ارام خانم، ارام جونم، عزیزم اینو چقدر دیگه باید بهت بگم که فکر راهی شدن به اون عمارتو از سرت بیرون کنی زیرا اگه ارباب…..
ارام:اه بازم میگه ارباب، بابا من که میگم جوری میریم میایم که اب از اب تکون نخوره.
_ نه، نه، نه…. تو تا صبحم مخ منو کار بگیری میگم نه.
از کنارش رد شدم اما ارام هنوز دنبالم بود و داشت حرف میزد تا راضیم کنه.
ارام:سوووووگلی…. مهربون…. خانم…
چشمامو بستم و از سالن اومدم بیرون.
_ ارام میگم نه یعنی نه بف…..
تو یه چیزی فرو حرکت کردم. عطرش برام اشنا بود، این عطر تلخ و خنک برام اشنا بود انگار عطر زندگیم بود، اکسیژنم بود، عطر تنه ارباب بود، عطر سالارم بود.
ارام:واااااای داداش ارباب اومده.
تازه به خودم اومدم و خودمو کشیدم عقب.
سرمو که کشیده کردم متوجه شدم ارباب داره نگام میکنه، خجالت کشیدم و فوری سرمو انداختم پایین.
ارام پرید بغل ارباب و دو تا محکم از گونه های ارباب بوسید.
ای کاش من جای ارام بودم.
ارباب:ارام اروم تر خفم کردی.
ارام:بی ذوق قلبم برات تنگ شده بود خب.
ارباب لبخند زد و از پیشونی ارام بوسید.
دلم داشت با متوجه شدن تبسمش از جاش در میومد.
الهی فدای خنده هات بشه سووووگل.
دیشامگاه که ارباب از سفر برگشته بود تا اخر شب با ارام و ملوک السلطنه تو سالن نشسته بودن و منو هم مرخص کرد.
شاید اگه میدونست چقدر دلم براش تنگ شده و محتاج خیره شدنشم اجازه میداد تا حداقل برای پنج دقیقه بیشترم که شده فقط نگاش کنم.
ولی نمیدونست….بهترم این بود که ندونه.
حمومو ولیده کردم و ارباب و بیدار کردم تا بره حموم. ارباب حرکت کرده بود حموم و داشتم اتاقو جمع و جور میکردم که دیدم یکی در میزنه!!!!!!
ساعت هفت و نیم بود الان کی بود یعنی؟!!!!!!
حرکت کردم و در و باز کردم که متوجه شدم ارام ژولیده و بهم ریخته پشت دره!!!!
_ ارااااام تویی؟؟!!!!! اینجا چیکار میکنی اونم با این وضع؟؟؟؟!!!!
ارام:نه پس با این قد و هیکل کیانم!!! ارامم دیگه، برو کنار بیام تو، تازه از خواب بیدار شدم دارم از خواب میمیرم.
از جلو در حرکت کردم کنار که ارام مستقیم راهی شد جلو گاوصندق ارباب. و رمزشو زد و درشو باز کرد.
_ عهههههه داری چیکار میکنی؟!!!!!
ارام:زهرمار چته چرا داد میزنی میمون؟ برو مواظب باش تا داداش ارباب از تو حموم درنیاد بیرون بعدا بهت میگم میخوام چیکار کنم.
_ ارام بیا برو بیرون ارباب بفهمه هم من بیچاره ام هم تو.
ارام: نمیفهمه بروووو
میدونستم ارام تا چیزیو که میخوادو برنداره ول کن نیست پس بیخیال متقاعد کردنش شدم و رفتم پشت در حموم منتظر شدم تا یه وقت ارباب نیاد.
ارام بعد از چند دقیقه اظهار کرد.
ارام:کارم تموم شد من دارم میرم توام کارت تموم شد حتما بیا.
ارام راهی شد بیرون فکرم مشغولِ این بود که ارام چی میخواست بهم بگه برای همین تند تند کارای ارباب و میکردم تا کارم زود تموم شه. ارباب از حموم اومده بود و من داشتم سریع سریع موهاشو سشوار میکشیدم تا برم پیش ارام.
ارباب:چته؟؟؟ موهامو کندی
_ ببخشید ارباب
موهاشو که سشوار کشیدم حاضر شد و حرکت کرد بیرون.
دیگه کارای اتاقا تموم شده بود که با دو راهی شدم اتاق ارام.
در نزده راهی شدم تو.
_ زود سریع تند بگو از اتاق ارباب چی برداشتی؟
ارام:اااای بگم خدا چیکارت کنه دلم اومد تو دهنم .
_ منو نپیزیرا بگو چی برداشتی؟
ارام:خیله خب بابا فضول، کلیده عمارت قدیمی رو
_ چییییی؟؟!!!! دیوونه نمیگی ارباب میفهمه؟؟؟؟!!!! اصلا میفهمه چیه الان میره دوربینا رو نگاه میکنه میبینه تو چه غلطی کردی و میاد جفتمونو از سقف اویزون میکنه.
ارام:تو نگران نباش دوربینا شامگاه به شامگاه چک میشه، مام که تا شامگاه میریم عمارت قدیمی و برمیگردیم و منم کلید و میذارم سر جاش، اون موقع ام بپرسه سر گاوصندق چیکار میکردی یه چیزی سر هم میکنم میگم دیگه….
_ دیوااانه تو چی میگی؟!!!! من که اضافه کردم بمیرمم پامو تو اون عمارت نمیذارم.
ارام:اه سوگل بیا دیگه پیرزن بازی در نیار.
_ ارام میگم ن م ی ا م
ارام:دمت گرم، میدونستم اخرم قبول میکنی.
_ ارام این دفعه میریم ولی این اولین و اخرین دفعمه، اونم فقط بخاطر کنجکاوی خودم میاماااااا
ارام:خب حالا چیزی ازت کم نمیشد اگه میبیان کردی بخاطر تو میام.
_ کم نمیشد ولی اگه اونطوری میگفتم دروغ میشد.
ارام:وااااای توام که اصلا دروغ نمیگی!!!!
_ نهههههههههه.
ارام:اره جون خودت!!!! خیله خب پاشو بریم.
_ هااااا!!!!! الان بریم؟؟؟!!!!
ارام:اره دیگه، پس کی بریم نصف شامگاه؟؟؟؟؟
_ به نظر من الان نریم بهتره.
ارام:دیرم بریم دیگه فایده ای نداره، پاشو…. پاشو بریم که اگه الان که داداش ارباب خونه نیست نریم دیگه نمیتونیم بریم.
_ نمیدونم والا… بریم ببینیم، اما اگه ارباب بفهمه این سری دیگه حتما حلق اویزم میکنه.
ارام:اه انقد نفوس بد نزن دیگه.
چیز دیگه ای ناضافه کردم اما قلبم بد شور میزد. میهراسیدم که ارباب بفهمه و اگه میمتوجه شد بیچاره بودم… بیچاره.
با ارام راهی شدیم حیاط و نزدیک عمارت قدیمی شدیم.
_ ارام، اینجا یه محافظ داره اونو میخوایم چیکار کنیم؟؟؟!!!
ارام:نمیدونم…. محافظ و…
_ نمیدونی؟!!!! نمیدونم یعنی چی؟ تو فکر نکردی ببینی باید با این سر خر چیکار کنیم؟!!!!
ارام:عه خب انقدر هیجان عمارت قدیمیو داشتم که اصلا محافظو به کل فراموش کردم.
_ ای خداااا به من صبر بده من چی کار کنم از کف دست این
ارام:خیله خب بابا کلی بازی در نیار یه کاریش میکنیم حالا، صبر کن فکر کنم…..
_ اه، بله، فکر کن….. فکر کن…
چقدر یه ادم میتونه سر به هوا باشه اخه!!!!تازه میگه بذار فکر کنم، اخه الان وقت در ذهنش گذراندنه؟!!!
نیم ساعت بود پشت یه درخت مخفی شده بودیم و ارام خانم مثلا داشت فکر میکرد ولی دریغ از یه کلمه حرف.
ارام:اااافرین به خودم پیدا کردم.
_ عههههه چته؟ الان میفهمه… چی رو پیدا کردی؟؟؟!!!
ارام:چجوری دکش کنیم دیگه.
_ خب چجوری؟؟؟؟
ارام: ما اون سری یادته چجوری از عمارت حرکت کردیم بیرون؟؟؟
_ چجوری؟؟؟؟
ارام:خب من خواهر اربابم و منم هر چی بگم اینا گوش میکنن اون سری هم به محافظ گفتم از ارباب اجازه دارم مشاهده کردی چیزی ناظهار کرد و قبول کرد؟!!! الان میرم همون حرفا رو به همین میگم
_ اها بسیار دلنشین اندیشیدی فقط اگه زنگ بزنه به ارباب اونوقت چی؟؟؟؟
ارام:غلط کرده نمیذارم زنگ بزنه، بیا
تا میل داشتم جلوشو بگیرم که نره فوری از پشت درخت دراومد و راهی شد سمت عمارت قدیمی. منم ناچار پشتش راهی شدم .
رسیدیم به محافظ، بسم ال…
محافظ:سلام خانم، خیر باشه اینجا چیکار میکنین؟!!! میدونین که اینجا به کف دستور ارباب یه منطقه ممنوعس.
ارام:بله میدونم، اما میخوام برم عمارت و از داداش ارباب اجازه دارم.
محافظ:مطمئنین؟!!! ارباب همچین اجازه ای رو به کسی نمیده.
ارام:تو هیچ میفهمی من کیم؟!!! بده اون تلفونتو من به ارباب بگم که از کف دستورش سرپیچی میکنی
محافظ اول بی حرکت نشسته بود ولی تا اسم ارباب اومد سیخ وایساد.
محافظ:نه خانم من غلط بکنم از دستور ارباب سرپیچی کنم، بفرمایین، بفرمایین.
از کنار محافظ گذشتیم.
ارام:چطور بود قشنگ فیلم بازی کردم؟؟؟؟
_ خدا اخر و عاقبتمونو با این کارای تو بخیر کنه ارام
رو به روی عمارت قدیمی وایساده بودیم. قلبشورم بیشتر شده بود، دلمم شتابزده سریع میزد.
یعنی واقعا این همه استرس از درک کردن ارباب بود؟!!!!
ارام حرکت کرد جلو و کلید و انداخت رو در.
_ ارام… ارام، باز نکن بیخیالش شووو، نریم تو اصلا من میترسم، منصرف شدم بیا برگردیم.
ارام:سوگل تو رو خدا بار دیگر شروع نکن. اخه چرا منصرف شدی؟؟؟ بخدا اینجا اصلا ترس نداره نترس.
_ خب تو نترسی ولی من نیستم بیا بر….
که ارام کلید رو در چرخوند و درو باز کرد.
ارام:سوگل یا نباید یه کاریو شروع میکردیم یاام که شروع کردیم باید تا تهش بریم بیا بریم تو.
اول ارام راهی شد تو و بعد من پشتش.
اینجا هم بزرگ بود البته نه به بزرگی اون عمارت، همه چیز خاک گرفته و کثیف بود، همه جا تار عنکبوت بسته بود، برق نبود ولی از بیرون به داخل نور میوفتاد و داخلو روشن میکرد.
این عمارتم مثل عمارت جلویی پله میخورد و میحرکت کرد پایین که ارام گفت اون جا مال خدمتکارا بوده، طبقه اول حدود شیش تا اتاق بود و یه اشپزخونه با ارام تک تک اتاقا رو گشتیم، میاضافه کرد همه چیز کف دست نخورده مونده بجز عکسا که تو هیچ کدوم هیچ عکسی نبود. طبقه دوم یه سالن بزرگ پذیرایی بود خیلی برام جالب بود همه ی ظرفای پذیرایی یا از طلا بود یا از نقره، بسیار هم دلنشین بودن. و ولی طبقه ی سوم و طبقه ی اخر که ارام میاظهار کرد اینجا دل عمارت بوده و تنها دلیل خراب نکردن این عمارت، اینجا اتاق ارباب اردشیر بود.
کف دستگیره رو دادیم پایین تا بتونیم درو باز کنیم ولی در باز نشد، قفل بود.
ارام:اه، قفله… بسیار دلبسته شدم ببینم سر این اتاق بعد از تخلیه ی عمارت چی اومده ولی قفله، اه شانس ندارم که.
_ عیب نداره، حتما قسمت نیست اونجا رو ببینی.
ارام لب و لوچشو اویزون کرد. چشمم به اتاق کناری اتاق ارباب اردشیر افتاد.
_ اونجام اتاق کار ارباب اردشیر بوده؟؟؟
ارام نگاهی به اتاق انداخت.
ارام:نه، این اتاق همیشه درش قفل بود من اون مدت بسیار بچه بودم و کنجکاو و دلبسته شدم داخل این اتاقو ببینم ولی نمیذاشتن. بابا اردلان دستور داده بود این اتاق برای همیشگی قفل بمونه. این اتاق داداش اربابه، داداش سالار….
_ حالا بذار یه امتحانی بکنیم ببینیم بازه یا نه؟!!!
ارام:باشه.
کف دستگیره رو فشار دادم اما متاسفانه باز نبود.
_ قفله….
ارام:میدونستم…. خب دیگه بیا بریم
با ارام برگشتیم طبقه ی اول و تمایل داشتم بریم بیرون که چشمم افتاد به طبقه ی پایین.
_ ارام، همه جا رو گشتیم یه اینجا مونده، بیا بریم ببینیم اینچا چی هست؟!!!
ارام:اره، منم تا حالا اینجا نرفتم بیا بریم.
با ارام رفتیم پایین و شروع کردیم به گشتن دونه دونه ی اتاقا، تو هیچ کدوم از اتاقا خبری از تخت و سرویس بهداشتی و این جور چیزا نبود تو همه ی اتاقا فقط یه کمد بود که اونم پر بود از لباسای پاره پوره.
رسیدیم به اخرین اتاق، تو اون اتاقم فقط یه کمد بود با ارام رفتیم سمت کمد که چشمم به یه لباس فرم افتاد
_ وااای چقدر این لباسه بامزس.
ارام:اره… عه سوگل اینجا رو یه البوم هست.
ولی من چشمم به لباس بود.
بهشدت بامزه بود یه بلیز و دامن صورتیه پر چین بود با یه کف دستمال سر مشکی. چه ستیم بود!!!!
لباسو برداشتم و داشتم اینور و اونورش میکردم. ارامم با البوم سرگرم بود و داشت به عکسا میخندید و تجزیه تحلیل میکرد.
ارام:وااای اینا رو نگاااا… چقدر خوش تیپن…. اوه اوه ابرو ها رو…. وای چقدر همشون چاقن… اوخ اوخ نگاه چه فرقیم باز کردن
همین جوری داشت حرف میزد که یه دفعه ساکت شد و دیگه چیزی نگفت….
برگشتم سمتش
_ چیشد!؟؟؟ عکسا تموم شد ساکت شدی؟!!!!!!
ارام ولی با تعجب زل زده بود بهم!!!!!!!!
_ واااااا ارام چته خب؟؟؟!! چرا قفلی رو من؟؟؟!!!!
ارام:خدای من… این امکان نداره… سوگل بیا این عکسه رو ببین…. با تو مو نمیزنه… اصلا انگار خودِ تویی…بیاااا
ارباب سالار, [۱۱.۰۹.۱۷ ۱۳:۴۳]
رفتم نزدیک ارام و عکسو ازش گرفتم و به عکس خیره شدم. از بهت و ناباوری اصلا نمیتونستم پلک بزنم!!! انگار من بودم که عکس سیاه و سفید انداخته بودم، همون حالت چشا، همون مقلب لبا، مواجی موهام، درست انگار من بودم، این کی بود؟!!!! این کی بود که انقدر شبیه من بود؟!!!! یا در اصل من شامگاهیه این بودم!!!
یاد تعجب ملوک السلطنه و بی بی و ارسلان خان افتادم. پس این عکس همون عکس بوده، همون عکسی که ارسلان خان میگفت.
این زن کیه؟!!!کیهههههه؟؟؟!!!!!!!
ارام:سوگل… سوگل… کجایی یک ساعته دارم صدات میکنم چرا جواب نمیدی؟
_ ارام، از وارد شدن به این عمارت میترسیدم، میهراسیدم و قلبشوره داشتم. ارام این کیه که انقدر شبیه منه؟!!!!! ارام چرا وقتی ملوک السلطنه و بی بی و ارسلان خان منو مشاهده کردن انقدر تعجب کردن؟؟؟ ارام من کیم؟؟؟! این زن کیه؟!!!!
ارام:سوگل خوبی؟!؟!؟ چی میگی؟؟؟؟
بی توجه به ارام عکسو از داخل البوم در اوردم و از جام کشیده شدم و حرکت کردم بیرون از عمارت.
به نظرم یکی خوب میدونست که این زن کیه؟؟ یکی بود که میتونست جوابمو بده.
بی بی یا به قول زهرا خاتون عمارت، بی بی باید میدونست که این زن کی بوده.
ارام پشت سرم میدوید و داد میزد.
ارام:سوگل… اخه سوگل وایسا داری کجا میری؟؟! بابا وایسا منم بیام!! اصلا غلط کردم عکسو بهت نشون دادم.
اما من بدون توجه به ارام رفتم عمارت و قد بلند بی بی رو آوا زدم.
_ بی بی… بی بی کجایی؟ بیا کارت دارم… بی بی
رفتم تو اشپزخونه و دقیقا روبروی بی بی دراومدم.
بی بی:چیه؟؟؟؟ چته؟؟؟!! کل عمارتو گذاشتی رو سرت چه خبرته؟؟؟!!!!!
عکسو گرفتم جلو چشماش داد زدم.
_ ای کیه بی بی؟؟؟؟؟ این کیه که من انقدر شامگاهیه شم؟؟؟؟ این کیه هااااا؟؟؟ بگو بی بی
بی بی اول با تعجب به عکس بعد به من نگاه کرد.
بی بی با لکنتی که ناشی از ترسش بود بیان کرد.
بی بی:این… این عکس… دست ت…تو چیکار میکنه؟؟؟؟ از کجا اینو اووردی؟؟؟؟ راهی شدی عمارت پشتی؟!؟!؟؟؟!!! به چه جرعتی راهی شدی اونجاااا؟؟؟ میدونی اگه ارباب بفهمه که بدون اجازه رفتی عمارت پشتی وقتی میدونستی ممنوعس چه بلایی سرت میاره؟؟؟!!!! میکشتت، میفهمی چیکار کردی؟؟؟
داد زدم.
_ به جهنم، بی بی میگم بگو این کیه، مگه میشه دو نفر انقدر شامگاهیه هم باشن!!!!! بی بی حرف بزن.
بی بی:برو سوگل، برو سرِ کارت برگشتن به گذشته و دونستن بعضی چیزا هیچ چیزی رو عوض نمیکنه، برو سوگل.
_ چی میگی بی بی؟ من فقط یه سوال سؤال کردم و جواب میخوام؛ میگم این کیههههه؟؟؟
ارام:سوگل تو رو خدا تمومش کن.
_ چرا ارام؟؟؟!! من یه سوال پرسیدم و جواب میخوام.
بعد قد بلند تر داد زدم.
_ بی بی میگم این زن کیه؟؟؟
بی بی بازم چیزی ناضافه کرد دیگه کفرم در اومده بود خشمگین بودم شدید.
_ بی بی حرف بزززززن.
با صدای ملوک السلطنه برگشتم عقب.
ملوک السلطنه:چه خبرته؟؟ چته معرکه گراهی شدی؟؟؟ چیه با متوجه شدن یه عکس از اون رو به این رو شدی، میدونی اونی که عکسش الان تو کف دستته کیه؟؟؟!!!! اون یه رعیت گربه صفت حرومزاده بود، با یه خودنمایی دو تا برادرامو گرفت و کل خونواده ی سپهر تاجو فلج کرد، کل خونواده رو نابود کرد. اون پری حرومزاده مادر بزرگ توئه، حالا جوابتو گراهی شدی؟؟؟ دیگه خفه شو و انقدر جیغ نزن. صبر میکنم تا سالار بیاد اونوقت به حسابت برسه تا ببینی سرپیچی از کف دستور ارباب و راهی شدن به منطقه ممنوعه یعنی چی!!!!
بعد هم از اشپزخونه رفت بیرون.
به گوشام شک کرده بودم، درست گوش داده بودم؟؟؟ من نوه ی پری بودم!!!!!!
من!!!!!!
ارباب سالار, [۱۱.۰۹.۱۷ ۱۳:۴۴]
من نوی پری بودم؟!!! نوی اصلان خان؟؟؟ برادر ارقلبان خان؟؟؟ پسر ارباب اردشیر؟؟؟
من از نسل پری بودم؟؟؟ پری بدکاره؟؟؟ پری خیانت کار؟؟؟ پری طماع؟؟؟
من شامگاهیه پری بودم؟؟؟؟ همون پری که باعث بد بخت شدن اصلا ن شده بود؟؟؟ همون پری که باعث نابودی اردلان خان شده بود؟؟؟ همون پری که محبت ارقلبان خان بود و وقتی که بهش نرسید سرنوشت یه عالمه دخترو خراب کرد؟؟؟ همون پری که باعث نابودی یه روستا بووود؟؟همون پری که حالا باعث نابودی زندگی منم شده بود؟؟؟!!!!!!
اشکِ تو نگاهام دیگه بیشتر از این پشت پلکام طاقت نیاورد و بارید.
تازه قلبیل اون همه نفرت بابا حمیدو از خودم دونستم، تازه فهمیدم چرا انقدر اقا از من بدش میومد، تازه درک کردم اون انتقامی که ارباب ازش حرف میزد چی بود!!! تاز قلبیل خدمتکار شدنمو متوجه شدم
_ چرااا من؟؟؟ خدایاااا اخه چرا من؟؟؟من که ازارم به کسی نمیرسید؟؟؟ اصلا چرا مااا ما که خودمون پدر و مادرمونو انتخاب نمیکنیم، بابا به میل داشته خودش پسر پری نشده….. پس چرا ارباب انتقامشو از بابا میگیره، من خودم نتمایل داشتم شامگاهیه پری بشم پس ارباب چرا انتقامشو از من میگیره؟!!!!!
همین جور داشتم میاضافه کردم و گریه میکردم، لحظه های سختی بود برام خیلی لحظه های سختی بود شاید اگه حقیقتو نمیدونستم برام بهتر بود ولی حالا با دونستن حقیقت…. داشتم نابود میشدم، نابوووود….
ارام: تو رو خدا یکی به منم بگه اینجا چه خبره؟؟؟!!!! داداش ارباب داره چه انتقامی میگیره؟؟!!!
بی بی کف دستشو گذاشت رو شونم.
بی بی:بهت بیان کرده بودم برو به کارت برس، بیان کردم بیشتر از این نپرس.
_ بی بی باورش برام سخته اسم اقا اصلان نبود حتی فامیلیشم سپهر تاج نبود.
بی بی:عوض کرده بود.
نابود شده بودم… یاد زن فالگیر افتادم …. به زودی خبری بهت میرسه که حیاتتو نابود میکنه….. حاضرم گرگ زاده باشم اما جای تو نباشم.
رسید… اون خبر بهم رسید و واقعا نابود شدم، حق داشت، حق داشت که نخواد جای من بدبخت باشه….. واقعا حق داشت
از جام قد بلند شدم.
ارام:کجا سوگل؟؟؟
جوابی ندادم و رفتم پشت بام عمارت قد بلند ترین جای عمارت….
از زندگی خسته شده بودم… دیگه نمیمیل داشتم زنده باشم، زیستن کنم…. امروزگار تمومش میکنم….. تموم
بالا پشت بوم بودم، حرکت کردم بالای حصار (دیواری بود که مثل حصار دور تا دور پشت بوم کشیده شده بود)، از بالا به پایین نگاه کردم.
_ میپرم، از اینجا میپرم و به این حیات نکبتی پایان میدم. تموم میشه سوگل، بالاخره تموم میشه.
ارام:سووووگل… سوگل تو رو خدا بیا پایین، بابا بخدا اگه من بعد از این همه مدت عکس مولین بزرگمو میمشاهده کردم الان از خرسندی رو هوا بودم. خب تو چرا میخوای خودتو پرت کنی پایین؟ سوگل جون هر کسی که دوس داری بیا پایین.
_ ارام برو پایین
ارام اومد نزدیک
ارام:سوگل جونم حرف گوش کن تو رو…
جیغ زدم.
_ نیا جلو، میگم نیا جلو برو عقب.
ارام کم کم داشت گریه میکرد، همه از ملوک السلطنه تا خدمه اومده بودن بالا، هراسیده بودم اما دیگه نباید صبر میکردم باید خودمو پرت میکردم پایین، ولی همین که به پایین نگاه میکردم کف دست و پام شل میشد.
ملوک السلطنه:سوگل بیا پایین تو اهل این کارا نیستی بیا پایین تا ارباب نیومده، اگه بیاد خودش از اون بالا پرتت میکنه پایین.
_ ازت متنفرم، ملوک السلطنه ازت متنفرم، از همتون متنفرم، خودمو پرت میکنم پایین
ملوک السلطنه: درک بندا…
صدای داد ارباب اومد.
ارباب:اون بالا داری چه غلطی میکنی؟؟؟
ارباب کی اومد عمارت؟؟من که نمتوجه شدمش؟!!!
ارباب ملوک السلطنه رو زد کنار و اومد جلو.
مجدداً جیغ زدم
_ نیا جلووووو
ارباب:بیا پایین سوگل، منو سگ نکن.
_ نمیام پایین، بیام پایین که به این زیستن نفرت انگیز ادامه بدم که چی بشه؟؟؟!! بیام پایین که تو و عمت به انتقامتون ادامه بدین… همه چیزو میدونم ارباااااااب، میدونم که منِ خاک بر سر شامگاهیه پریام، میدونم که نوه ی اصلان خان و پریام، میدونم که داری انتقام پری رو از من و بابام میگیری.
داد زدم
_ ولی اربااااب، اقاااااا، والاااااا، سرور، من حرف دارم، گله دارم، تو رو همه تو این روستا با عدالتت میشناسن، با بزرگواریت میشناسن.
کشیده تر داد زدم.
_ ااااااهای مردم این عدالته؟ تقاصِ مادرو پسر میده؟؟؟ نوه ی اون زن میده؟؟؟!!!
تو نگاهاش زل زدم.
_ من یه دختر بودم، ضعیف بودم، تنها بودم، تو عدالتت اینه؟؟!!!!
دوباره داد زدم.
_ عدالتت این بود که بی پدر و مادرم کنی؟ خدمتکارم کنی؟ همه ی دخترونه هامو ازم بگیری؟ حق زندگی رو ازم بگیری؟ حق انتخابو ازم بگیری؟ زندانیم کنی؟ عدالت اینه؟؟؟؟!!!! بزرگواریت اینه؟؟؟
بی بی:سوگل بیا پایین تو که انقدر ضعیف نبودی!!!!
_ بی بی خسته شدم، بی بی نابود شدم، پوکیدم، از خودم حالم بهم میخوره، نمیخوام نگاهم به خودم بیفته، نمیخوام زنده باشم و بدونم که بخاطر چهرم بابام ازم فراری بود چون با هر بار مشاهده کردنم یاد مادرش میوفتاد و ازم متنفر بوده. نمیخوام بدونم قربانی یه انتقامی شدم که اصلا به من ربطی نداشته.
ارباب:سوگل فیلم هندی بازی نکن یا خودت میای پایین یا خودم میام میارمت پایین.
دیگه حوصله ی حرف زدن نداشتم برگشتم و پشتمو کردم به بقیه
ارام:یا خداااااا
دیدهامو بستم و خودمو به جلو پرت کردم……
نگاهامو بسته بودم و تو قلبم داشتم با همه چی خداحافظی می کردم. با ارباب مغرور که تازگیا شده بود دلدادگیم، با اربابی که هیچ مهربونی و خوبی ازش نمشاهده کرده بودم ولی شده بود زیستنم، با پدری که تا به یاد داشتم نامهربون بود و ازم دوری میکرد، با مامان، مولینی که همیشه کنارم بود با سوگند و سحر، با فرزاد، فرزادی که همیشگی مثل یه دوست میمتوجه شدمش ولی اون….
یه دفعه ساق پام از پشت کشیده شد. دیدهامو باز کردم فاصلهم با پایین خیلی بود، از ترس یه جیغ بلند زدم.
کشیده شدم بالا و افتادم کف پشته بوم.
دیدهامو باز کردم همه دورم جمع بودن و ارباب کنار پام جای گرفته بود.
داشتم نفس نفس میزدم و گریه میکردم.
ارباب:میخوای خودتو بکشی؟؟؟ میخوای خودکشی کنی؟؟؟!!! زودتر میبیان کردی خودم خلاصت میکردم.
_ حالم ازت بهم میخوره، تو ادم نیستی، بویی از ادمیت نبردی، تو شرفِ هرچی مرده رو میبری زیر سوال، تو….
ارباب از یقم گحرکت کرد و کشیدتم بالا، روبروش جای گرفتم، خودشم نشسته بود، حال جای گرفتنم نداشتم بدنم سستِ سست بود. به کمک ارباب که از یقم گحرکت کرده بود قرار گرفته بودم.
ارباب:هر کی از شرف حرف بزنه تو و خونوادت حق ندارین از شرف حرف بزنین.
حالم خیلی خراب بود و صدام از ته چاه درمیومد.
_ چرا؟؟؟؟؟ چون از ریشه ی پریام؟؟؟ چرا زیرا پری بد ذات بودت دلیل میشه که مام بد ذات باشیم؟؟؟!!!!
دیدهام باز نمیشد حالم بد بود خیلی بد…..
صدای ارام اومد.
ارام:داداش ارباب تو رو خدا ولش کن همین جوریشم حالش خب نیست، داداش تو رو خدا جونِ ….
دیگه چیزی نشنیدم و از هوش رفتم….
سرم بهشدت سنگین بود، نمیتونستم دیدهامو باز کنم، همه چیز یادم بود، پری… انتقام… ارباب…. اصلان خان…. اردلان خان…. ارباب اردشیر…. ارباب سالار… خودکشی و در نهایت نجات پیدا کردنم.
اشک میریختم و به بخت سیاهم لعنت میفرستادم.
ارام:خدایا شکرت…. دکتر بیا بهوش اومد.
دیدهامو باز کردم و به ارام چشم دوختم.
ارام:الهی ارام فدات بشه، تو که منو کشتی تا بهوش بیای.
_ ارام خسته ام، قدر تموم عمرم خسته ام.
ارام دستمو گحرکت کرد و بوسید.
ارام:دلواپس نباش توکلت به خدا باشه.
با اومدن دکتر و بوی بد الکل معدم زیر و رو شد و حالت تهوع بهم کف دست داد. دستمو گذاشتم رو دهنمو از جام کشیده شدم و راهی شدم سمت دستشویی و اوردم بالا.
سرم گیج میرفت با زحمت خودمو از دستشویی کشیدم بیرون.
ارام اومد سمتم و از زیر بازوم گحرکت کرد.
دکتر: خوبین؟؟؟؟
_ نه
دکتر:کجاتون درد میکنه؟؟؟
به دلم اشاره کردم و اظهار کردم
_ دلم…. میتونی درش بیاری؟؟؟
ارام:زبونتو گاز بگیر، این چه حرفیه که میزنی؟
معدم میسوخت دستمو گذاشتم رو معدم.
ارام:باز معدت درد میکنه؟؟؟
_ اره.
ارام منو گذاشت رو تختم و برگشت سمت دکتر.
ارام:دکتر چند وقته هم سرگیجه داره هم حالت تهوع، الانم که اینجوری شد.
دکتر:چیزیشون نیست احتمالا از استرس باشه، حالا من یه ازمایش هم برای راحتی خیال شما مینویسم که اسوده باشین.
ارام:ممنون دکتر.
دکتر:وظیفس.
دو روزگار از اون روزگار نحس میگذشت. تو این دو روزگار زهرا و بی بی و ارام تنهام نگذاشته بودن، ارام درک کرده بود دختر پریام و پری کی بود. انقدر به بی بی گیر داد و جویا شد که اخر بی بی قضیه ی اردلان خان و اصلان خان و پری رو براش تعریف کرد.
فکر میکردم ارام با دونستن قضیه مثل ارباب و ملوک السلطنه باهام برخورد کنه ولی با کمال تعجب اومد پیشم و بیان کرد.
ارام:سوگل نه تو مقصری نه عمو اصلان نه بابات، اینجا اول مقصر پری بوده که نگاهش دنبال اون عمارت و مال منال و شوکتِ سپهر تاجا بوده، دومم بابا ارقلبان که با اینکه سنش روزگار به روز بیشتر میشده اما اجازه میداده این محبت مسخره هم روزگار به روزگار تو دلش ریشه بزنه و باعث نابودی زندگی یه سری دخترای بخت برگشته و این روستا بشه. بابا ارقلبان نه تنها حیات اون دخترا و روستاییای او دور و بر رو به تباهی کشید برای کسی که اصلا ارزششو نذاشت، بلکه زندگی داداش ارباب هم نابود کرد، سومم داداش ارباب و عمه ملوک و مقصر میدونم بخاطر اینکه یه جنگ نابرابر، یه انتقام احمقانه رو با تو و بابات که فقط بازمونده ای از نسل اصلان خان و پری بودین رو شروع کردن… سوگل بهت قول میدم، قوووول میدم که تا مدتی که اینجا هستم دیگه نذارم هیچ ظلمی بهت بشه.
_ حرفات زیباه ارام، بهشدت دلنشین و قلب گرم کنندس، اما با روح زخمیم چیکار کنم؟؟؟ با گذشتم چیکار کنم؟؟؟!!!
ارام با شرمندگی سرشو انداخت پایین.
ارام:شرمنده ام سوگل، بسیار شرمنده ام…..
ارام رفته بود تا از ارباب اجازه بگیره که با هم بریم تا ازمایش بدیم، بهش بیان کرده بودم که نیازی به ازمایش نیست، برای یه تهوع و سرگیجه که نمیرن ازمایش بدن!!!!
اما ارام مرغش یه پا داشت. وقتی میگفت باید بریم ازمایش بدیم یعنی باید میرفتیم ازمایش میدادیم. بالاخره خواهر ارباب بود دیگه مثل خودش یک دنده و لجباز….
منتظر ارام بودم که زهرا اومد دنبالم، میونم با زهرا بهتر شده بود اما کامل نتونسته بودم ببخشمش.
زهرا:سوگل ارام اظهار کرد حاضر شی بری جلو در ورودی که برین شهر برای ازمایش.
پس اجازه رو گرفته بود!!!
از جام قد بلند شدم.
_ باش، الان حاظر میشم.
زهرا: میخوای کمکت کنم؟؟؟
_ نه خودم میتونم.
زهرا:باشه هرطور که راحتی پس من راهی شدم.
حاظر شدم و راهی شدم جلوی ورودی عمارت وایسادم منتظر ارام.
منتظر بودم که دیدم ارباب داره از پله ها میاد پایین.
یه راست اومد سمتم.
ارباب:سر پا شدی؟! چیزیتم که نیست!!!! پس این ادا اصولا چیه از خودت در میاری؟؟!!!!! از ازمایشگاه که برگشتی یه راست میای پیش خودم. بالاخره یادت که نراهی شده تا دو روز پیش کارت چی بود؟؟؟؟
از حرص دندونامو رو هم فشار دادم. نمیمیل داشتم بهش چیزی بگم یعنی قلبم نمیذاشت! اگه به عقلم بود که الان تیکه تیکش کرده بودم.
ارباب زل زد به نگاهام.
ارباب:زیاد زور نزن هیچوقت نمیتونی از کف دستم خلاص بشی مگه اینکه یه روزگاری از انتقام گحرکت کردن از بابات خسته شم و ولت کنم، که تو تا اون روزگار اینجایی.
اومد نزدیکم و اروم در گوشم گفت.
ارباب:و در اختیار من
از قصد این حرفو زد تا عصبانیم کنه، که موفق هم شد.
ارام:خب من حاضرم، بریم سوگل؟؟؟!
_ بریم.
ارباب:کیانو هم هممسیرتون میفرستم، سپردم از سر جاده دکتر رو هم برداره و ببرین تا اونم تایید کنه حرفای دکتر شهر رو.
ارام:وااااا چه نیازی هست؟
ارباب:نیاز نبود نمیفرستادمش.
ارام:خب میخواین خودتونم بیاین که کلا خیالتون راحت شه.
ارباب:تا نظرم برنگشته برین ارام.
به اظهار کرده ی ارباب دکتر هم با ما همجاده شد.
همواره از ازمایش و ازمایشگاه و دکتر رفتن میوحشت کردم. حاظر بودم یه دنیا قرص و شربت بخورم ولی هیچ سوزنی نره تو بدنم.
رسیدیم به یه بیمارستان و کیان برگه ای رو که دکتر برای ازمایش دادنم نوشته بود را داد به پذیرش، که پذیرش نسخه رو قبول نکرد.
پذیرش:متاسفم اقا تا خود دکترای اینجا ازمایش رو ننویسن من نمیتونم خانم رو برای ازمایش بفرستم.
کیان:چیییی؟؟؟!!! یعنی چی؟؟؟ این مسخره بازیا چیه؟!!!
پذیرش:اقا لطفا خاموشی رو رعایت کنین اینجا بیمارستانه.
کیان:بیمارستان هست که هست به جهنم. میگم میخوام یه فیش بدی که خانم بتونه بره تو و ازمایشش رو بده و توام میگی نگاه و فیش رو میدی.
پذیرش:اقا لطفا مودب باشین.
کیان:اگه نباشم چه غلط…
دکتر:کیان، اقا کیان لطفا یکمی رعایت کنین، اینجا بیمارستانه. هر بیمارستانی قانونی داره و قانون اینجا هم اینجوریه…
کیان:قانونی که مزخرف باشه رو باید عوضش کرد.
ارام:کیااان، تمومش کن
بعد رو کرد به پذیرش
ارام:شما ببخشین. لطف کنین یه شماره بدین که ما بریم پیش دکتر تا ایشون ازمایش بنویسن.
پذیرش هم قبول کرد و بعد از سؤال کردن اسم و فامیلی و گرفتن وزیت شماره ای رو داد و ما جای گرفتیم رو صندلی و منتظر موندیم.
البته فقط من و ارام و دکتر موندیم و کیان راهی شد تو ماشین منتظر بمونه.
حدودا ۶_۷ نفری جلوتر از ما هم منتظر بودن، که منتظر شدیم تا نوبتمون برسه و بعد بریم تو.
نوبت ما رسیده بود، با ارام بلند شدیم و رفتیم اتاق دکتر اما دکتر روستا داخل نیومد، بیان کرد.
دکتر:نیازی نیست من بیام تو، در اصل نیاز به اومدن من نبود. من فقط جواب ازمایش نهایی رو به ارباب منتقل میکنم.
ارام تبسمی زد.
ارام:ممنون که اومدی.
رسما داشتم شاخ درمیاوردم. ارام حتی حاضر نبود سر به تنِ این دکتره باشه اما حالا داشت براش لبخند میزد!! واقعا تعجب برانگیز بود!!!!!!
ارام:برو تو اتاق دیگه منتظر چیای؟؟؟!!!
با ارام حرکت کردیم تو و به مرد میانسالی که مشخص بود دکتره سلام کردیم که دکتر با خوشرویی جوابمون رو داد.
دکتر:مریض کدوم یکیه؟؟؟؟
ارام به من اشاره کردم.
ارام: در اصل مریض ایشونه. ما اومده بودیم اینجا ازمایش بدیم که برگه ای که اورده بودیم رو قبول نکردن و اضافه کردن حتما شما باید تجویز کنین که ازمایش بده.
دکتر:که اینطور، بله این قانون بیمارستانه دیگه کاریش نمیشه کرد.
بعد به من خیره شد.
دکتر:خب دخترم، مشکلت چیه که باید ازمایش بدی؟؟؟
_ والا دکتر مشکل خاصی که ندارم یکم سرگیجه و معده درد و حالت تهوع دارم که دکتر اضافه کرد برای استرسه اما دوستم اصرار داشت که حتما یه ازمایش کل هم بدم.
دکتر ابرو هاشو انداخت بالا.
دکتر:چند مدته این حالتو داری؟؟؟
ارام: والا دکتر یه ماهی هست که اینطوریه. اما در طی این یه ماه فقط, این یه هفته ی اخر استرس داشته، منم بخاطر همین فکر کردم شاید مشکلش اصلا استرس نباشه، بخاطر همین اصرار به ازمایش داشتم.
دکتر رو به من اضافه کرد.
دکتر:تب هم میکنی؟؟؟
_ خیر دکتر.
دکتر:متاهلی یا مجرد؟؟؟؟
موندم چی بگم!!!!! چی باید میاظهار کردم؟!!! میاظهار کردم هیچ کدوم!!!!! اصلا دکتر چیکار به تاهلم داشت؟؟؟!!!!
تو دو مسیری گیر کرده بودم که ارام گفت.
ارام:متاهل هستن.
ارام کارمو اسون تر کرده بود.
دکتر خندید
دکتر:شماها که دیگه باید بهتر از من تو این موضوع وارد باشین. الان دیگه هر خانم متاهلی مسموم هم که میشه و یک بار بالا میاره میگه من باردارم ولی شما حتی یه ازمایشم ندادی؟؟؟؟
ارامو من دو تایی باهم اضافه کردیم
– بله!!!!!
دکتر:نمیخوام بهت امید الکی بدم اول یه تست بارداری ازت میگیرم بعد بهت جواب قطعی رو میدم.
راضی نمیشدم ازمایش بدم، نمیخواستم قبول کنم که حتی امکانش وجود داره که من باردارباشم.
ارام:سوگل، لج نکن بیا ازمایش بده. دکتر راست میاظهار کرد امکانش خیلی قویه که باردار باشی، تو خودتم اونجا بیان کردی دقیق به یاد نداری کی عادته ماهانه شدی و اصلا از وقتش گذشته یا نه.
_ ارام، من مطمئنم که باردار نیستم، بابا تو چرا نمیهمی بهت میگم من همیشگی جلوگیری میکردم.
ارام:خب باشه، اصلا حرف تو درسته، قبول، مگه نمیگی جلوگیری میکردی؟ حالا بیا یه ازمایش بده دیگه، دکتر که الکی حرف نمیزنه.
ارام انقدر اصرار کرد و حرف زد تا بالاخره راضی شدم که برم ازمایش بدم.
ازمایش داده بودم و رو صنقلبی منتظر بودیم تا جواب ازمایشو بگیریم، زیرا دکتر از دوستای ازمایشگاهی در اومده بود اضافه کرده بود که منتظر باشین تا زودتر جواب ازمایشو بدم.
کیان هنوز بیرون از بیمارستان منتظر ما بود و دکتر هم کنارمون.
روم نمیشد به دکتر نگاه کنم، دکتر میدونست من ازدواج نکردم، ارام که از اتاق دکتر دراومده بود و برگه رو داده بود دست دکتر یادم نمیره دکتر با چه تعجبی نگاهم کرد.
دکتر:ارام، مطمئنی رفتین پیش یه دکتر؟!!!! میدونی این احمق چه ازمایشی برای سوگل خانم نوشته؟؟؟!!!
ارام:میدونم.
دکتر:میدونم یعنی چی؟!!!! مگه ناظهار کردین سوگل خانم مجرده پس این چه ازمایشیه که نوشته؟؟؟!!!
ارام:سامیار، میشه دیگه راجع بهش چیزی نگیم؟؟
دکتر که متوجه شدم اسمش سامیاره یه نگاهی به ارام بعد یه نگاهی به من انداخت انگار یه چیزایی متوجه شد که دیگه چیزی ناظهار کرد.
خدا میدونه تو اون دو ساعت چقدر استرس داشتم تا بدونم جواب چی میشه. پیش خودم که فکر میکردم باردار شدنم احتمالش خیلی کم بود اما اگه بودم چی؟!؟!!!!!!!
از یه طرف پچ پچای دکتر و ارام رو مخم بود که بیشتر به استرسم دامن میزد.
بالاخره اون دو ساعت تموم شد و یه زنی اسم و فامیلم رو خوند و دکتر بلند شد و رفت و برگه رو گحرکت کرد، اومد سمت ما و برگه رو داد کف دست ارام.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن