سرم را به چپ و راست تکان میدهم
– نمیکشه… مامانم نمیذاره.
با پوزخند سرش را تکان داده و صاف میایستد…
خودم به اضافه کردهام اطمینان ندارم، چه برسد به اویی که تنها یک گوشهی کوچک از ماجد را متوجه شده بود.
قطعا من به تنهایی قربانی ناموس پرستیهای مریض گونهی ماجد نمیشدم و من نمیخواستم مادر و خواهرم تاوان گناه نکردهی مرا بدهند.
خودم برای هر گونه تنبیه و شکنجهای حاظر بودم و ولی باید قبلش ماجد را راضی میکردم تا کاری به کار آنها نداشته باشد.
– پاشو ببرمت…
طوری سرم را بالا میگیرم که گردنم درد میکند و او با اخم اضافه میکند
– میبرمت خونهت… پاشو.
لب خشکیدهام را تر کرده و گونههایم را از رد خیسی اشک میزدایم…
دارد با من بازی میکند؟
بلند که میشوم سرش را تکان میدهد
– یه آبی به صورتت بزن لباس عوض کنم برسونمت.
– واقعا میگی؟
پوزخند میزند و سپس بدون اینکه جواب سؤالم را بدهد از پلهها بالا میرود.
خودم را به سرویس بهداشتی میرسانم و مقابل روشوی، نگاهم قفل چشمان سرخ و ملتهبم میشود.
چگونه قرار بود نبودن شامگاه قبلم را به مولین توضیح بدهم؟
ماجد در موردم چه گفته بود؟
مشتم را پر از آب میکنم و به صورتم میپاشم.
خودم به همه توضیح میدادم…
من که گناهی نداشتم…
آن شامگاه به خاطر حسام، آن هیولای لاشی به جانم افتاده بود.
از سرویس بیرون میآیم و او اما طول میکشد تا لباس بپوشد و بیاید…
تا او بیاید سالن را قدم رو میزنم و پر بغض انگشتانم را به هم میپیچم.
به حرفهایی که قرار بود بزنم فکر میکنم و بارها مرورشان میکنم.
وقتی او را ولی میبینم، انگار یک بمب ساعتی توی مغزم منفجر میشود…
افکارم هر یک به سویی پخش و پلا میشوند و نظم همه چیز توی سرم به هم میخورد.
چقدر از این مرد میترسیدم که حتی دیدنش از دور هم باعث به هم ریختنم میشد؟!
نزدیک که میشود با مشاهده کردن موهای نمدارش علت دیر کردنش آشکار میشود و من با آوایی لرزان میپرسم
– بریم؟
سرش را با تأسف تکان میدهد و کت چرم مردانهاش را روی شانه میاندازد. سمت در قدم برمیدارد و میگوید
– زود باش…
از ترس اینکه پشیمان شود خودم را به او میرسانم و همراهش از ان ویلای نحس خارج میشوم.
ماشینش اینبار هیچ شامگاهاهتی به ماشین غول پیکر قبلش ندارد و اسپرت بودنش باعث میشود لحظاتی را در خیرگی به آن عروسک طوسی رنگ به سر ببرم.
حتی اسمش را نمیدانم ولی آنقدر پرشکوه است که خیرهام کند.
– سوار شو…
خود زودتر از من سوار میشود و من با خجالت از ندید بازیهایم در ماشین را باز میکنم…
از اینکه مقابل او لحظاتی خودم را به یک ماشین اسپرت باختهام، حرصم میگیرد.
سوار ماشین لوکس و گرانبهایش میشوم و سعی میکنم نگاه داخلش نگردانم.
گرمای مطلوب ماشین و عطر دلنشینش مخلوط با بوی سیگار به مشامم خوش میآید و ولی جان میکنم نفسهایم برای بلعیدن عطر طولانی و عمیق نشوند.
بدون حرف حرکت میکند و به محض خروجمان از ویلا، سرعت ماشین را بالا میبرد…
ماشین با صوتیی ریز و کم انگار پرواز میکند و دست من، صنقلبیهای چرم را چنگ میزند.
بدون اینکه سمتم برگردد میگوید
– کمرت رو ببند میری تو شیشه…
بدون اینکه نگاه از خیابان و ماشینهایی که مثل باد از آنها عبور میکنیم بگیرم، کف دست لرزانم را دراز کرده و کمربند را میچسبم.
– میشه آروم بری؟
پوزخندی صدادار میزند و اما نگاهش از مسیر کنده نمیشود…
با تمام سرعتی که دارد، به خوبی ماشینی که مانند مار میخزد را کنترل میکند.
– میترسی بمیری؟
کمربند را با هر زحمتی که هست می.بندم و او اما نیش میزند
– تو که بهشدت با مردن حال میکردی! چی شد الآن داری سگ لرز میکنی؟!
سمت شیشه برمیگردم و او ولی بیخیال پست بودنهایش نمیشود…
– یا تصادف کنی بمیری، یا اون پدر خوندهت بکشتت، مگه فرقی هم دارن؟
کوتاه میخندد
– یا از اون دسته دخترایی که مردن به دست اقوامشون رو شهادت حساب میکنن؟!
تنها لبهایم را روی هم میفشارم و ترجیح میدهم جوابش را ندهم…
او یک مریض روانی بود که نیاز به درمان جدی داشت و هم صحبتی و بحث با او بیفایدهترین راه ممکن بود.
خاموشی من باعث میشود او هم تا رسیدن به مقصدی که به گفتهی او شاید قتلگاهم بود، حرفی نزد.
به محض توقف ماشین کف دستم سمت کف دستگیره میرود اما ترس از ماجد و خشمش قلبهرهی عظیمی توی قلبم تلنبار میکند.
قرار بود چه کار کند؟
چه کار کنم؟
نمیدانم و همین وحشتم را بیشتر و بیشتر میکند.
کف دستم روی ران پایم مینشیند و امید ولی لال نمیشود…
قصد از هم پاشیدن مرا دارد…
– چی شد؟ رنگت چرا پرید خوشگلم؟
سمتش برمیگردم و پر از بغض از بین دندانهایم تغیر میکنم
– به تو چه؟ چیکار به رنگ و لعاب من داری تو؟
پوزخند میزند و من برای کم نیاوردن مقابل او هم که شده دستگیره را کشیده و پیاده میشوم.
بدون اینکه نگاه سمت او و ماشینش که وصلهی ناجوری با محلهمان است بگردانم سمت در رنگ و رو حرکت کردهمان قدم برمیدادم و هر لحظه بیشتر قلبم مچاله میشود.
در را باکشیدن مفتون باز میکنم و قبل از قدم گذاشتن توی حیاط زیر لب دعا میکنم ماجد نباشد.
ولی با متوجه شدن کفشهایش درست مقابل در خونه بغضم میگیرد و از پلهها بالا میروم.
اینجا ته خط آلاله سرمد است…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن