سارافون قد بلندم را بین مشتم میگیرم و ماجد با اخم نگاهم میکند و ولی از خدا تمایل داشته، کوتاه جواب میدهد
– بره…
از آشپزخانه که خارج میشود، مولین دوباره سمتم برمیگردد.
– اینقدر پیش مجید معذب نباش… گذشتهها رو فراموش کن… اونم تا حالا فراموش کرده.
سرم را تکان میدهم و با باشهی ملایمی از کنارش عبور میکنم.
– میخوابی؟ یا برات چای آویشن درست کنم بخوری؟
سمتش برمیگردم و سرم را به چپ و راست تکان میدهم.
بغض آوایم را میلرزاند و مولین ارتعاش صدایم را پای مریضی دروغینم میگذارد.
– نه مولین، میخوابم. تو هم خسته نکن خودت رو.
وارد اتاق که میشوم، همان جا پشت در مینشینم و زانوانم را به آغوش میکشم.
دلم ساعتها گریستن و زار زدن میخواهد…
حال که امید بیخیالم شده بود، باید با کابوس کثافت کاریهایش از ترس وحشت میکردم.
پیشانیام را روی زانوهایم میگذارم و خودم را تکان میدهم.
اگر واقعاً حامله میشدم، باید چه غلطی میکردم؟!
مشتم را محکم روی شکمم میکوبم و لبهایم را روی هم میفشارم.
من از تمام چیزهای مرتبط به آن شامگاه، نفرت دارم…
– نباید چیزی باشه… من میکشم خودم و…. اگه چیزی باشه میکشم.
〰〰〰〰〰〰〰〰
– باید دو قطره از دستشوییت رو بریزی تو این قسمت، بعد از چند دقیقه خود به خود نشون میده…
با بغض و استرس سرکی به بیرون میکشم
– اگه بچهها ببینن چی؟!
خونسردتر از منی که از ترس و وحشت میلرزم، تنم را داخل سرویس بهداشتی هل میدهد
– کسی نمیبینه آلا… برو بشین کارت رو بکن من اینجا منتظرتم…
کف دستان لرزانم را به هم میپیچم و نیکا بیبی چک سفید رنگ را به دستم میدهد
– اینقدر نترس آلا… یکم جمع کن خودت رو…
– اگه… اگه باشه چی؟!
– اگه باشه هم هنوز لَخته خونه دیگه… با دو بسته قرص میوفته، نیاز به کورتاژ هم نداره…
بیشتر ترس به جانم نفوذ میکند و با بیچارگی نگاهش میکنم…
– اینطوری نگام نکن آلا… نمیخوای که یه بچه وبال گردنت کنی؟! اون شایگان بیصفت هم ته تهش اگه مسئولیت قبول کنه پول سقط و میده…
لبهایم بیشتر میلرزد و نیکا با جدیت پچ میزند
– کارت رو بکن آلا….
در را میبندد و من با درماندگی به بیبی چک کوچک سفید رنگ میان انگشتان لرزانم خیره میشوم.
– آلا زود باش الآن زنگ تموم میشه…
گونههای خیس از اشکم را پاک میکنم و با تن و بدنی لرزان و مضطرب، شلوارم را از تنم پایین میکشم.
طبق اظهار کردهی نیکا و نوشتهی روی بروشور، با قطرهچکان کوچک پلاستیکی دو قطره از ادرارم را در جای مخصوص میریزم.
تا وقتی که آن خط قرمز رنگ نمایان شود جانم میرود و تمام میشود…
نگاهم تار میبیند…
کف دست و پایم بیشتر میلرزد و دلم را انگار کسی از توی سینهام بیرون کشیده و بین انگشتانش میفشارد.
یک خط صورتی رنگ کنار آن خط قرمز رنگ نمایان میشود و نفسم بالا نمیآید…
زانوهایم سست میشود و در آستانهی فرو ریختن، به دیوار کثیف دستشویی مدرسه تکیه میدهم…
– آلا تموم نشد؟
نگاهم از آن شیء نفرت انگیز کنده نمیشود…
روی بروشور نوشته شده بود دو خط به معنی حاملگی است؟!
نیکا بیطاقت به در میکوبد و مجدداً صدایم میکند
– آلا با توام…
قفل در را باز میکنم…
با تمام بیجانیام قفل را باز میکنم و نیکا بی توجه به موقعیت داخل سرویس میشود…
– چی شد؟!
هیچ نیرویی برای حرف زدن ندارم و انگار لال شدهام…
یک لالی مفرط…
یک لالی محض و منزل خراب کن…..
وقتی شوکگی و حال خرابم را میبیند خودش آن شیء لهنتی را از کف دستم میگیرد و نگاهش میکند…
– وااای… واااای…. واااای….
اینبار دستان او هم میلرزد…
خودش آشفته است و اما برای ملایم کردن من اقدام میکند…
– چیزی نیست آلا… میندازیش دیگه…. کاری نداره… هنوز که بچه نشده، فقط یه لخته خونه…
صدایش میلرزد…
مانند کف دستانش…
مانند تک تک استخوانهای من…
– آلا جمع کن خودت رو… چیزی نیست….
گریه میکنم و او دست دور شانههای لرزانم میپیچد و به آغوشم میکشد…
– گریه نکن قربونت برم… حلش میکنیم… کسی چیزی نمیفهمه.
میگوید حلش میکنیم و اما من به حرفهایش ایمان ندارم…
کمک میکند از سرویس خارج شویم و به محض خروجمان با مائده، روبرو میشویم. با متوجه شدن حال وخیم من و نیکا کنارم میپرسد
– دو تایی تو کف دستشویی چیکار میکردین؟!
آوایش را پایین میآورد و با چشمانی گرد شده میپرسد
– با همدیگه ور میرین؟!
نیکا مرا رها میکند و با قلدری مقابل او میایستد
– دنبال کِیسی بیاد باهات ور بره؟
مائده با دیدهانی گرد شده فحشی میدهد و از من و نیکا دور میشود.
نیکا با پوزخند بار دیگر بازویم را میگیرد و غر میزند…
– دخترهی فضول سرش همهش تو اینجا و اونجای مردمه… تو هم جمع کن خودت رو یکم…
وارد کلاس که میشویم، نیکا در را میبندد
– من پرس و جو میکنم، شنیده بودم یه قرص هست که تو هفتههای اول باعث سقط میشه… پیداش میکنیم میندازیش. اینهمه گریه و زاری نداره که…!
روی یکی از صندلیها مینشینم و سرم را بین دستانم میگیرم…
حالت تهوع امانم را میبرد و قلبم میخواهد تمام دغدغههای این روزگارهایم را عق بزنم…
– چه غلطی بکنم نیکا؟ اگه ماجد بفهمه…
میان کلامم میپرد…
با حرص و عصبانیت…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن