ساکتش از فکر بیرون میآید:
– مولین هم همینطوره، اصلا نمیدونم اگه بفهمه تو اینجایی، تو اومدی اینجا، چه واکنشی نشون میده.
حتی خود آلا هم نمیاطلاع داشت لحظهای که مادرش را ببیند، چه رفتاری از خود نشان میدهد. به اطراف سالن پذیرایی نگاه میاندازد، در به در دنبال عکسی، نشانی از مادرش بود.
– عکس مولین رو داری؟
ساکتش، ناخودآگاه سر تکان میدهد:
– آره، صبر کن داخل موبایلمه.
موبایلش را از روی میز برمیدارد و به داخل گالری میرود. یکی یکی عکسها را کنار میزند تا میرسد به عکس مادرش. عکسی که روی تختش قرار گرفته بود و با تبسم همیشهگی اش، به لنز دوربین خیره شده بود.
آهستهش موبایل را به طرف آلا میگیرد. آلا خوب به عکس زنی که مادرش بود نگاه میاندازد. باورش نمیشد این همان مادرش است.
مادری که اثرات رنج کشیدن را به وضوح میتوانست در صورتش ببیند. موهای سفیدش، عینکی که میهمان دیدهانش شده بود و تبسمی که قلبش را خون میکرد.
قلبش میگیرد، اشک بیاختیار از دیدهانش پایین میریزد. زندگی با آنها بد کرده بود! فکرش را هم نمیکرد مادرش انقدر شکسته شده باشد.
کف دست جلوی دهانش میگیرد تا هق هقش قد بلند نشود. چیزی در سرش اکو میشد، اینکه مقصر همه چیز آلالهی هفده سالهست!
ساکتش، مثل یک مادر، آلاله را در آغوش میگیرد و با کف دستانش نوازش وار، روی سرش کف دست میکشد. میتوانست درک کند خواهر کوچکش چه چیزی را پشت سر میگذارد.
دقایق به کندی میگذشسریع. امید و ماکان در سکوت جای گرفته بودند و نظارهگر دو خواهری بودند که از یکدیگر جدا نمیشدند.
امید میترسید آلاله بار دیگر دچار حملهی عصبی شود. از جایش قد بلند میشود و به سمت ساکتش میرود.
در گوشش پچ میزند:
– اگه میشه لطفا ببریمش یه اتاقی، اونجا استراحت کنه.
ساکتش ” باشه” ای میگوید و کف دست روی شانهی آلا میگذارد:
– آلاله جان، کشیده شو بریم یکم استراحت کنی.
آلاله گوشهایش کر بودند و فقط چشمانش، مادرش را میمتوجه شد. هر بار که پلکش باز و بسته میشد، تصویر مادر شکستهاش نقش میبست.
احساس سرما میکرد، تنش میلریزد:
-سر… سردمه.
امید که حالش را میبیند، سریع بیتوجه به ملایمش و ماکان، آلاله را در آغوشش میکشد و کشیدهش میکند.
آرامش، دلواپس شده به سمت اتاق خواب خودش، امید را راهنمایی میکند. امید آلاله را روی تخت میگذارد و پتو را تا گردنش میکشد.
آلاله بیرمق، نام ملایمش را آوا میزند:
– آرا…
ملایمش که دلش ریش شده بود از وضعیت خواهرش، با قدمهای کشیده به سمت آلاله میرود. کنارش روی تخت مینشیند. کف دستان سرد آلاله را به کف دست میگیرد.
بیشتر از نیم ساعت طول نمیکشد که آلاله در حضور آرامش، به خواب میرود و نفسهای شتابزدهش، منظم میشود.
خیال امید که راحت میشود رو به آهستهش میگوید:
– میشه باهم صحبت کنیم؟
ملایمش، ناخودآگاه اخمی روی ابروانش مینشیند. نمیتوانست تاثیری که شایگان روی حیاتشان داشته را نامشاهده کرده بگیرد.
بدون اینکه چیزی به امید بگوید، از اتاق خارج میشود. امید هم پشت سرش بیرون میرود.
ماکان در سالن نبود، ملایمش با دیده به دنبال همسرش میگردد و در نهایت او را در آشپزخانه میبیند.
با اطمینان خاطر از ماکان، روی مبل مینشیند. امید هم مبل رو به رویی را انتخاب میکند. حالا قسمت سخت ماجرا برایش رقم میخورد. باید حرف میزد.
– اگه همسرتون هم اینجا باشند، خوبه.
آهستهش خودش هم بدش نمیآمد ماکان در کنارش باشد. ماکان را صدا میزند:
– ماکان، میشه یه لحظه بیای؟
ماکان از آشپزمنزل بیرون میآید. فکر میکرد بیان کرد و گوی ساکتش و امید خانوادگیست و مسئلهایست که به او ربطی ندارد. به همین قلبیل خودش را در آشپزخونه مشغول کرده بود.
– جانم؟
آرامش اشارهای به مبل کناریاش میکند:
– بیا بشین، آقای شایگان میخوان صحبت کنند.
ماکان سری خم میکند و باشهای میگوید. روی مبلی که آهستهش به آن اشاره کرده بود، مینشنید.
امید به هر دوی آنها نگاه میکند. شرایط سختی بود. چطور شروع میکرد؟ دیدهانش را میبندد و گذشتهی تیره و تار خودش و آلاله از نگاهانش عبور میکند. بخاطر آلاله هم که شده، باید زبان باز میکرد و حرف میزد.
با آواقت شروع میکند:
– اول اینکه ازتون واقعا ممنونم من رو پذیرفتید و اجازه دامتوجه شد بیام. دوم اینکه، اومدن آلاله بسیار یهویی شد، اول میتمایل داشتم خودم تنها بیام و باهاتون صحبت کنم و واکنش شما رو نسبت به اومدن آلاله بدونم و بعد آلاله رو بیارم.
حقیقتش فکر نمیکردم انقدر مشتاق متوجه شدن آلاله باشید و یا بخواید باهاش اینطور راهی شدار کنید. آلاله این چند وقت همش اینطور بود که خودش رو مقصر همه چی میدونست و تو ذهنش تصور میکرد اامان واکنشی که از شما میگیره پس زده شدنه. میترسید پسش بزنید، نخوایدش، بیرونش کنید و این جور حرفها.
امید حرف میزند و ساکتش با خودش فکر میکند چه بلائی سر خواهر سرزندهی چندسال پیشش آمده که خودش را مقصر همه چی میاطلاع داشت؟ که اینطور بترسد و حالش بد شود؟
امید ادامه میدهد:
– واقعا خوشحالم که اونطور که آلاله فکر میکرد نشد و شما مشتاقانه پذیحرکت کردینش. بخوام راجع به حال و وضعیت روحی آلاله صحبت کنم، حالش واقعا خوب نیست. توی این چند وقت، مخصوصا از وقتی راجع به مادرتون باهاش صحبت کردم، چندبار دچار حملهی عصبی شده و مثل حالا، چه بسا بدتر از این، براش پیش اومده.
خارج از این بحثها هم، من میدونم برخلاف تصوری که آلاله داره، من مقصر همه چیز هستم! من، امید شایگان، من همه چیز رو خراب کردم…
به قدری جملهی آخرش کوبنده و محکم بود که ملایمش یک تای ابرویش را با تعجب بالا میاندازد. در مخیله اش هم نمیگنجید روزگاری برسد که امید شایگان رو به رو اش بنشیند و اینطور حرف بزند.
در این چند سال، لحظه ای نمیشد یاد آلاله نیوفتد. اصلا چطور می توانست یادش نیوفتد؟ خواهرش بود، همبازی کودکیاش، هوایش را داشت. بارها شده بود که آلا از خودش میزد تا آرامش بتواند لحظهای ماکان را ببیند.
گند هایش را جمع میکرد و راه را برای او باز. خواهرش شاید از او کوچکتر بود اما بزرگی را در همان سن کمش در حقش تمام کرده بود.
به خاطر داشت چگونه آلاله را تحت فشار گذاشته بود تا برود. تا بیش از این ابرویشان نرود. تا بیش از این ماجد خونه را روی سرشان خراب نکند. کاش آن روزگارها باز میگذششتابزده ولی نمیشد. گذشته جز حسرت چیزی نداشت.
از فکر بیرون میآید و به امید نگاه میاندازد.
– نمیدونم چقدر پیگیر فضای مجازی و آلاله و ارتباطاتم بودید. نمیدونم چه مقدارش رو باور کردید و چه مقدارش رو نامشاهده کرده گحرکت کردید اما پنج سال پیش که آلاله رو با خودم بردم، بعد از چندماه من تصادف وحشتناکی داشتم.
ساکتش باری دیگر به فکر فرو میرود. آن وقت را به خوبی به خاطر داشت. ماکان وارد شده بود و با دلواپسی و آشفتگی خبر تصادف مرگبار شایگان را داده بود. در آن زمان، در به در دنبال این بودند بفهمند آلاله هم با او بوده یا نه! بلائی سر خواهرش آورده بودند یا نه!
امید نمیدانست آن قسمتی که حافظهاش را از دست داده بود را بیان کند یا نه… اگر بیان میکرد و به آنها میاظهار کرد در آن مقطع صیغه کردهاند، شاید وضعیت را بدتر میکرد. پس سکوت دربارهی این موضوع را ترجیح میدهد.
– بعد از تصادف، در حضور پدرم من و آلاله باهم یه صیغهی ده ماهه داشتیم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن