نیم ساعتی میشد که امید، کف دست از بوسههایش کشید و به آلاله مجال نفس کشیدن داد. در میان هزاران احساسی که آلاله در وجودش احساس میکرد، خجالت بود که اجازهی پرویی را از او گراهی شده بود.
نمیاطلاع داشت چه بگوید، از کجا شروع کند. به نقطهای نا معلوم خیره شده بود و نگاه از آن نمیگرفت.
امید که متوجهی حال آلاله میشود، او را بیشتر به خودش میفشارد و سرش را درون گردن دخترک میبرد. نفسهای داغش، پوست آلاله را قلقلک میداد.
– به چی فکر میکنی؟
آلاله درگیر شده با افکارش، آرام زمزمه میکند:
– خودمون.
– خودمون چی؟
سرش را به طرف امید بر میگرداند. همین حرکتش باعث میشود امید خودش را عقب بکشد.
– تکلیف ما… تکلیف ما مشخص نیست.
امید متعجب شده از حرف آلاله، تک خندهای از روی حرص میشکند:
– واضح نیست؟ من که دارم خودم و به در و دیوار میکوبم واست. فقط میمونی تو… تو دوستم داری؟
سوال امید به قدری مظلومانه و التماسی بود که آلاله به خودش بابت این وضعیت لعنت میفرستد. پشیمان که نبود… میمیل داشتش! واقعا امید را میتمایل داشت.
با همهی سیاهیهای موجود که به دستان امید رقم خورده بود، باز هم او را میخواست! دلش را سنگ کرده بود بی خبر از انکه متوجه شدن امید کافی بود تا آن سنگ، به آب تبدیل میشود.
سکوتش طولانی شده بود و این امید را مضطرب میکند.
#p1078
– دوستت دارم. وقتی نیستی، دلم بهونهتو میگیره؛ حتی ذهنم! تو مغزم همش تویی. اینکه امید کجاست، چی کار میکنه. نکنه شخص دیگهای وارد حیاتشه… اون لحظهای هم که به شخص دیگه فکر میکنم، انگار قلبم و از سینهام بکشن بیرون! همونقدر درد میکشه…
امروزگار که استوریهاتو دیدم… همون استوریهایی که کنار فاطیما… فاطیما بودی… یه عالمه فحشت دادم. همون قدر که از کف دست تو عصبی بودم، از دست خودم کلافه! نمیخواستم پیش اون زن باشی… نمیمیل داشتم اون همه نزدیکی…
به این جای حرفش که میرسد، خاموشی میکند. امید با تبسم نگاهش میکند. آلالهاش به آن دخترک حسادت میکرد؟
بوسهای روی موهای آلاله مینشاند و ریز میخندد:
– دختر خوشگل من به اون زنیکه حسادت کرده؟ دیوونهای به خدا آلا… گور بابای فاطیما و صد تا شامگاهیه فاطیما!
با جمله ی بعدی اش، به سوالی که از صبح در ذهن آلا تلو میخورد را جواب میدهد:
– شیخ سلمان از رهام خواسته بود فقط ما دو تا بریم پیشش. ما هم راهی شدیم. فکر میکردم راجع به شراکت و این چیزا میخواد صحبت کنه ولی یه دور همی کوچیک گرفته بود. فاطیما هم خودش خواست که عکس بگیریم…
آلاله که کمی قانع شده بود، گله مند میگوید:
– خب اگه اون اصرار به عکس داشت تو چرا استوریش کردی؟
امید از این همه توجه ی آلا سر شوق میآید. حداقل میاطلاع داشت بی تفاوت نبوده نسبت به او!
با کف دستانش نوک دماغ آلاله را میکشد:
– زیرا خودش آویزون شده بود عکسش رو استوری کنم فالورام ببیننش. خلاصه یه همچین داستانی بود… نبینم بخاطر چهارتا دختر که تشنهی توجه هسسریع، خودت رو اذیت کنی…
آلاله ملایم شده نسبت به قبل، دیگر آن حس بد سر صبح در وجودش حضور نداشت، به نگاهان دریایی امید زل میزند:
– حالا چی کار کنیم؟
امید سوالی سر تکان میدهد:
– چی رو چی کار کنیم؟
آلاله اشاره ای به اطراف می کند:
– همین وضعیت رو… چی کار کنیم؟ الان بریم پیش بچه ها میفهمن…
بهیکباره یاد دوستان سینا و آدمهای دور و برشان میافتد:
– وای امید، کاش پیش دوستای سینا کف دست منو نمیکشیدی… اگه از فردا پشتمون حرف در بیارن چی!؟
#p1079
امید بی آنکه لحظه ای از حرکتش پشیمان شده باشد، با بیخیالی میگوید:
– مهم نیست… هرچقدر میخوان حرف بزنند.
جدی تر میشود:
– آلا… من دیگه خسته شدم از اینکه هر بار به دستت آوردم و یه طور از کف دستت دادم. میدونم قبلی هارم خودم مقصر بودم ولی دیگه بسه.
آلا درک میکرد امید از چه حرف میزند. سر روی سینهاش میگذارد:
– درست میگی…
بعد از کمی مکث ادامه میدهد:
– الان کجا بریم؟ برگردیم پیش بچهها؟
امید ترمشاهده کرد داشت پیشنهادی که در ذهنش وول میخورد را به زبان بیاورد. میترسید آلا فکر بدی بکند و همه چیز خراب شود.
امید خاموشی را ترجیح میدهد و چیزی نمی گوید. آلا کلافه شده، هوفی میکشد:
– چرا چیزی نمیگی؟
امید ابرو بالا میاندازد و زیر نگاهی، در حالی که سرش را بالا گرفته بود، زمزمه میکند:
– به من باشه که میگم بریم ویلای من، اما هر چی نظرته…
با متوجه شدن نام “ویلا” شاخک های آلا فعال میشود. حرکت کردن به آن ویلا مصادف میشد با اتفاقاتی که هیچ کدامش قابل پیش بینی نبود!
امید که قلبش لک میزد برای یک بار دیگر خوابیدن و بیدار شدن کنار آلاله، خودش را به موش مردگی میزند و حلقهی دستانش را محکم تر دور شکم آلا میکشد و دم گوش آلا پچ میزند:
– قرار نیست کاری کنیم، فقط دلم می خواد پیش خودم باشی.
آلا که خوش هم بدش نمیوارد شد امشامگاه را پیش امید صبح کند، به چشمان پسرک خیره میشود:
– مطمئنی کاری نمی کنیم؟
امید چشم روی هم می گذارد:
– آره، مطمئنم.
***
در طول مسیر آلا به خودشان فکر میکرد. به خودش، به امید، به اتفاقی که در یک لحظه رخ داد. به بوسهای که خودش آغاز کرد و به احساسی که اگر با خوش صادق میبود، میتوانست با صراحت بگوید همچنان امید را به اندازهی آن روزگار ها، چه بسا بیشتر دوست دارد.
#p1080
به ویلا میرسند. امید در را باز میکند. اول آلا و سپس خودش داخل خونه میشوند. آلاله با خستگی خودش را روی مبل پرت میکند.
امید با دیدن آلا در آن وضعیت، تبسمی روی لبش می نشیند. چطور باور میکرد واقعا در کسری از ثانیه همه ی این اتفاقات افتاد و حالا، آلاله در کمال نا باوری در خونه اش حضور داشت؟
آلاله که نگاه سنگین امید را متوجه میشود، سری تکان میدهد و میپرسد:
– به چی نگاه میکنی؟
امید نزدیکش میشود و کنارش، روی میل می نشیند. آلا همچنان منتظر جواب سوالش بود.
امید با دلی که خودش را با تپیدنهای بیش از اندازه، رسوا کرده بود، بی مهابا بوسهای روی پیشانی آلا می نشاند:
– باورم نمیشه…
آلاله که انتظار بوسه ی یکبارهی امید را نداشت، با صورتی گل گون شده، لب باز می کند:
– منم باورم نمیشه… همه چیز شتابزده سریع شد. میترسم این دورِ سریع همه چیز و خراب کنه.
– نه!
” نه” امید قاطع بود. همین باعث قانع شدن آلا میشود و هیچ نمی گوید.
خاموشیی که میانشان پیش میآید، گویی هیچکدامشان قصد برهم زدنش را نداشت.
امید که از این نزدیکی و تنهایی، گرمش شده بود و هوا را کم میمشاهده کرد؛ کراواتش را در میآورد و چهار دکمه ی اول پیمسیرن سفیدش را باز میکند.
آلا هرچقدر میخواست نگاهش را کنترل کند و آن تن مردانهی امید را نبیند، نمیشد. قلبش میتمایل داشت خودش را پرت کند روی تن امید و گرمای تنش را احساس کند.
احمق بود اگر چنین میکرد؟
بالاخره از آخرین رابطهاش چهار سال میگذشت! رابطه ای که هیچگاه فراموش نکرد… میترسید خطایی کند و پشیمان شود.
#p1081
احساس و منطقش در جدال بودند ولی تا کِی؟ تا کِی میتمایل داشت در برابر احساساتش قد علم کند و رو به روی آن به ایستد؟
اصلا منطق چه معنی داشت وقتی میخبر داشت جریان از چه قرار است؟ وقتی میدانست امید دیگر آن فراموشی لعنتی را ندارد و احساسش مثل روزگار اول شده است؟ یا خودش… آلالهای که بعد از آن همه اتفاق، قلبش گیرِ امید شایگانی شد که زندگیاش را با حضورش زیر و رو کرد؟
با دلی که ضربانهایش را به وضوح میمتوجه شد به سمت امید میرود. امید با نزدیک شدن آلا، سرش را بالا میگیرد و با دقت نگاهش میکند.
– جانم؟
امید این را با لبخندی که روی لب داشت میپرسد و آلاله بدون هیچ حرفی، صورت امید را قاب میگیرد و بوسهای محکم روی لبان امید مینشاند.
بوسه ی آلا کافی بود تا امید سنسورهایش فعال شود و مشتاق تر، لب های دخترک را بوسه بزند و گازهای ریزش را حوالهی لب و گردن دخترک کند.
بعد از میک محکمی که امید روی ترقوهی آلا میزند، ” آه” آلا به بالا میرود.
امید با دیدهانی که خمار بودند و نای باز شدن را نداشسریع، به آلالهای که کف دست کمی از خودش نداشت، نگاه میکند:
– جونم؟ جون قلبم دلنشینم؟ برای امید ناله میکنی؟
جملهی امید آلاله ی تشنه را به ستوه میآورد و سریع تند دو دکمه ی آخر پیراهن امید را باز میکند و از تن مردش بیرون میآورد.
امید با آنکه واقعا دلش یکی شدن با آلا را میخواست ولی برای اطمینان، بعد از بوسهی ریز روی دماغ دخترک، میپرسد:
– مطمئنی قشنگم؟ مطمئنی آمادگیش رو داری؟
#p1082
آلاله تبسمی به توجهی امید میزند و بعد از تکان دادن سرش به معنای تایید، میگوید:
– میخوام… میخوامت امید…
امید، داغ شده از جملهی آلا، دست به پشت لباس آلا میبرد و زیپش را پایین میکشد و لباس را از تنش بیرون میآورد.
حالا آلاله با شر*ت و سو*تین رو به رویش قرار داشت. تن چون برفش در آن ست آبی فیروزگارهای برق میزد.
دیگر تحمل نداشت، از جایش قد بلند میشود و آلا را در آغوش میکشد. نمی تمایل داشت در سالن کاری انجام دهد…
تا رسیدن به اتاق و تخت، با مک های عمیق از خجالت گردن و قفسهی سینهی آلا در میآید. با هر میک عمیقی که میزد، نالههای ریز از دهان آلا خارج میشد.
با پا، در را باز میکند و آلاله را روی تخت میاندازد. به سمت سینههای برجستهی دخترک میرود و سوتین را از تنش در میآورد.
آلا خجالت زده، دست روی سین*ههایش میگزارد اما امید کف دستانش را پس میزند و با لذت به سینههای برجسته و سر صو*رتی نگاه میاندازد.
دلش تحمل این همه هیجان را نداشت! وجودش چشیدن آن ها را میخواست. در آنی صورتش را به سمت سینه آلا میبرد و بعد از بو کشیدن آنها، یکی را به دهان میگیرد و دیگری را با دستانش میفشارد.
برخورد زبان امید با سینههای آلا، ” آه” آلاله را بیرون میآورد و دخترک از ته قلب جیغی میکشد.
– آ*خ امید…
امید ح*شری شده از گوش دادن نامش از دهان آلا، جریحه دار تر به کارش ادامه میدهد و لیسهایش را تا پایین ناف آلاله ادامه میدهد.
دخترک روی تخت پیچ و تاپ میخورد! قلبش مردانگی امید را میتمایل داشت. قلبش میتمایل داشت دوباره آن مر*دانگی بزرگ را در سو*راخ تنگ وا*ژنش احساس کند و از دردش لذت ببرد!
#p1083
آلاله در حالی که با یک دستش با نو*ک سینه اش بازی میکرد، کف دست دیگرش را روی موهای امید میگذارد و بیشتر میفشارد.
از خواستن و سوختن، التماس میکند:
– امید… امید تو رو خدا تمومش کن…
امید که از وضعیت آلاله لذت میبرد با شیطنت میپرسد:
– جوون، چی رو تمومش کنم؟ بگو…
آلاله یک لبش را به دندان میگیرد:
– بندازش تووم!
امید سرگرم شده، تنش را بالا میکشد. در حالی که دستش را به سمت شر*ت آلا میبرد، چشمک میزند:
– چی رو بندازم توش؟
کف دستش را داخل شر*ت میبرد. کاملا زنا*نگی دخترک خیس بود! با انگشت وسطش، دو لبهی زنا*نگیاش را باز میکند و با انگشت شصتش روی دخترک میکشد.
آلاله به ستوه می آید و چشمانش را از نهایت میل داشتن محکم میفشارد:
– آخ… آخ امید… تمومش کن…
– چشم خوشگلم… چشم…
به سمت پایین تنهی آلا میرود و شر*تش را پایین میکشد. پاهایش را از هم باز میکند و با زبانش، دَورانی، کل زنانگی آلا را لیس میزند.
آلاله: آه… آهه… امید لطفااا…
امید زیپ شلوارش را باز میکند و مرد*انگی اش را به دست میگیرد. نگاهی به آن میاندازد. با کف دستانش سرش را تنظیم میکند … چند باری رویش میکشد و با هر بار ور حرکت کردنش، صوتی ناله ی آلا بالا میرود و امید به آهستهی زیر لب قربان صدقهاش میرود..
#p1084
– جان آلا… جان دلم… الان تموم میشه… الان…
با تمام شدن جملهی امید، آلا وارد شدن مردا*نگی کل*فت مردش را در وا*ژنش احساس میکند. احساس درد و لذت سراسر تنش را میگیرد…
امید محکم تل*مبه میزد و آلاله از درد لذت، محکم پارچهی رو تختی را مشت گحرکت کرده بود.
هرچقدد تل*مبهها سریعتر میشد و صدای نالهی امید و آلا هم بالا تر میحرکت کرد.
هر دو لذت میبردند و از این وضعیت راضی بودند… آلاله که دیگر جانی در تنش نبود، بعد از چند تل*مبهی دیگر ، لرزی میکند و ” آه”ی از ارض*ا شدنش میکشد…
امید که وضعیت آلا را میبیند، ساکت مرد*انگی اش را خارج میکند و به طرف آلا خودش را میکشد.
دخترک انرژی زیادی از تنش رفته بود. نای باز کردن چشمانش را نداشت.
صدای امید را دم گوشش میشنود:
– خوب بود دلربای من؟
آلا به تکان دادن سرش اکتفا میکند. امید که دلش نمیوارد شد آلاله را اذیت کند، به ساکتی کف دست روی موهای دخترک میکشد.
آلاله فکرش را هم نمیکرد، امشامگاه به این شکل، زیر امید ار*ضا شود. در این چند سال، چند باری با خیال امید ار*ضا شده بود اما بعد از هر بار، عذاب وجدان راحتش نمیگذاشت.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن