رمان آووکادو پارت ۲۰۱

اامان سوالی که به ذهنم خطور می‌کند را با ترمتوجه شد می‌پرسم:
– برای… برای مامانم اتفاقی افتاده؟

از پرسیدن جمله‌ی دوم عاجز بودم:
– نکنه زبونم لال مُرده…؟!

– نه!

” نه” گفتنش مصادف می‌شود با نفس عمیقی که سر از آسودگی به بیرون می‌فرستم. به خدا که این مرد امشب قصد کشتن من را داشت! مثل آدم چرا حرف نمی‌زد؟

همین که حال مامان خوب بود و زیر همین آسمان زیستن می‌کرد، بهترین خبر می‌توانست باشد.

– پس چی‌شده؟ نصف جونم کردی… لطفا هرچی می‌دونی بگو…

– وضعیت حیات شون خوب نیست… مادرت با خواهرت، چند کوچه بالاتر از خونه قبلی‌تون، زیستن می‌کنه‌! مطمئنی می‌خوای ببینیشون؟

پیجادهن تنم را چنگ می‌اندازم. مولین با آهستهش حیات می‌کرد؟ چرا؟ حیات مولین خراب شده بود یا زیستن ملایمش به قدری خوب که مولین را پیش خودش نگه داشته بود؟

پس در این میان ماجد…؟! اگر ماجد می‌متوجه شد من برگشته‌‌ام، من را می‌کشت! هیچ تضمینی برای زنده ماندنم نبود!

اسمش به زور در دهانم می‌چرخد:
– ما… ماجد هم باهاشونه؟

– نه، دو سال پیش سر بساطش اوردوز می‌کنه، می‌میره…

باورم نمی‌شد… امید راجع به ماجد چه اضافه کرده بود؟ سر بساطش از میان حرکت کرده؟ بالاخره ماجد کار کف دست خودش داد؟! آخ… پس مولین… مولین دوباره تکیه‌گاهی که به او قلب‌خوش بود را از دست داد؟

گیج می‌شوم. نبودن ماجد، جادهِ آزادی من برای متوجه شدن خانواده‌ام می‌شد. هرچقدر هم که برای مرگش تاسف می‌خوردم ولی ذره‌ای قلبم نمی‌سوخت.

کتک و توهین و زخم‌زبان‌هایش در خاطرم بود… حتی آن زمانی که امید لعنتی من را از او خریده بود، قصد مرگ من را داشت.

– می‌شه بگی چه اتفاقی افتاده؟

نفس عصبی‌اش را بیرون می‌فرستد. کلافه‌گی که در وجودش حضور داشت را حس می‌کردم.

– مادرت…

نام مامان، دلم را می‌لرزاند! نفس‌هایم شتاب‌زده می‌شود.

– مادرت دو سال پیش سکته کرده و… فلج شده…

کلمات بعدی که از زبانش خارج می شد را نمی‌گوش دادم… مولین سکته کرده بود!؟ فلج.‌.. فلج؟!

توان نگه داشتن موبایل را در کف دستانم نداشتم. پایین می‌آورمش و به صفحه‌اش ناباور خیره می‌شوم… چرا باورم نمی‌شد!؟

تصور آن که مولین خونه نشین شده است و یک گوشه افتاده است، جلوی چشمانم تاب می خورد و دلم را از تپش می اندازد.

هوا کم بود… من این بلا را سر مامان آورده بودم!؟
نمی‌توانستم در این چهار دیواری نفس بکشم… من چه کرده بودم با زندگی مامان!؟

موبایل روی زمین می‌افتد… مهم نبود. به کف دستانم خیره می‌شوم… می‌لرزید… نگاهم بالا تر می‌آید… کل تنم به خود می‌لرزید…

دندان‌هایم بی اراده روی هم می‌لغزیدند… چه مرگم شده بود!؟

چهره ی مولین با آن لبخند گیرایش و آوایی که چهار سال از آن محروم بودم، از ذهنم رد می‌شدند و بیشتر لرزم را تشمتوجه شد می‌کرد…

راوی:

عصبی و کلافه مشتی حواله‌ی فرمان ماشین می‌کند‌ و با حرص، دستی روی موهایش می‌کشد.

شقیقخ هایش تیر می‌کشیدند. نباید به او زنگ می‌زد، نباید در برابر جدال منطق و قلبش، منطقش را قبول می‌کرد.

دو دو تا چهارتاهایش اشتباه در رسیدند. هرچند انتظارش را داشت اما نه این‌طور… احمقانه‌ترین اشتباه ممکن را کرده بود.

با دیدهش به پنجره‌ای که احتمال می‌داد پنجره‌ی اتاق آلاله باشد، نگاه می‌اندازد.

بعد از آن‌که باری دیگر به آن کوچه‌ی قدیمی سر زد و از دور، مادرش را روی ویلچر دید، دیگر نتوانست این راز را نگه دارد.

با سرعتی که قصد مرگ را داشت، از کوچه و خیابان‌های شلوغ بندر گذشت تا رسید به هتل! به جایی که دخترک منتظر توقف کرده بود.

نمی‌تمایل داشت خودخواه باشد، نمی‌تمایل داشت دخترک را از متوجه شدن مادرش و آن زن را از متوجه شدن دخترکش محروم کند.

هرچه باشد، خودش را در این قضیه مقصر می‌اطلاع داشت!

با قلبی که مطمئن نبود و ترمشاهده کرد را فریاد می‌کشید، روی شماره‌اش لمس کرد. دخترک جواب داد. گلویش قدرت بیان کردن کلمات را نداشت، سرد و خشک حرف‌هایش را زد.

آخرین جمله اش، حکم چاقوی تیز بر روی گلوی دخترک را داشت… چندین بار نامش را آوا زد، ولی جوابی نمتوجه شد.

حالا می‌ترسید دخترک کار دستِ خودش دهد. جای گرفتن در ماشین را درست نمی‌خبر داشت… مصمم، ” لعنت بهش” را زیر لب می گوید و با عجله از ماشین بیرون می‌آید.

به سمت هتل می‌رود، برایش مهم نبود اگر دیگران او را می‌مشاهده کردند و یا این وقت شامگاه برایش صفحه می‌نوشسریع!

پره‌ی کلاهش را پایین تر می‌کشد تا کسی او را نشناسد. با قدم‌های بلند به طبقه‌ب دوم هتل می‌روم. اتاقش را می‌‌دانست. با نگاهانش شماره‌ی روی در ها را نگاه می‌کند.

– چهل و هفت! خودشه…

پشت در چهل و هفت می‌ایستد. گوشش را روی آن می‌گذارد تا بفهمد آوایی از آن بیرون می‌آید یا نه… هیچ آوایی نبود!

بیش از پیش کلافه می‌شود. ” نچ”ی زیر لب می‌گوید و چند ضربه‌ای روی در می‌زند.

باز هم نتیجه‌ای نداشت. خون خونش را می‌خورد. عصبی می‌شود:
– آلا؟ آلا هستی؟

همان‌طور که ضربه‌ها را به در می‌زند، پشت هم نام آلاله را به زبان می‌آورد.

دخترک چرا در را باز نمی‌کرد؟ نکند در اتاق نباشد!؟ با فکر این‌که شاید اشتباه کرده است به این‌جا رسیده، مشت محکمی حواله‌ی در می‌کند.

کف دستش درد می‌گیرد اما اعتنایی نمی‌کند و موبایلش را بیرون می‌آورد. روی شماره‌ی آلاله لمس می‌کند. با خوردن اولین بوق و شنیدن صوتی زنگی که از داخل اتاق می‌آمد، نفس حرصی‌اش را به بیرون می‌فرستد.

– آلا اگه داخل اتاقی لطفا در رو بزن کن!

هرچقدر در می‌زد، هرچقدر صدا می‌زد، هرچقدر تماس می‌گراهی شد، بی‌نتیجه بود. دیگر امیدی نداشت… شاید دخترک بعد از تماسشان از هتل خارج شده بود؟

به خودش برای کار احمقانه‌ای که انجام داده بود، ” لعنت” می‌فرستد. اشتباه کرده بود. باید حضوری می‌اظهار کرد، حداقل آن موقع می‌توانست کنارش باشد…

درست همان لحظه‌ای که در جدال افکار خودش قوطه‌ور شده بود، آوای چرخش کلید می‌آید و لحظه‌ای بعد در باز می‌شود.

قامت بی‌روح دخترک را می‌میبیند. چشمانش از اشک پر بودند و لب‌هایش می‌لرزید… نه تنها لب‌هایش، بلکه کل تنش!

بی‌آن‌که خودش بفهمد چه کار می‌کند، به سمت دخترک کشیده می‌شود و محکم، او را در آغوش می‌کشد.

آغوش امید کافی بود تا سد بغض‌های قرار گرفته در گلوی آلاله بشکند و از ته قلب اشک بریزد و هق بزند.

امید در چهارسالی که گذشته بود، همواره در خواب و خیالش بغل کردن آلاله را تصور می‌کرد ولی هیچ‌کدام‌شان، در این شرایط نبودند.

آلاله باری دیگر نفس کم می‌آورد، دنبال هوا می گشت اما پیدایش نمی‌کرد. کف دستش را روی سینه‌ی امید می‌گذارد و کمی از او فاصله می‌گیرد.

برای دومین بار، دچار حمله‌ی عصبی می‌شود. امید که حالش را می‌بیند، یکی از کف دستانش را روی شانه‌ی دخترک می‌گذارد و خیره در نگاهانش می‌گوید:
– آروم نفس بکش…

نمی‌توانست، کل تنش می‌لرزید. نفس‌هایش در قفسه‌ی سینه‌اش جا مانده بودند.

احساس می‌کرد دارد می‌میرد، با التماس به امید نگاه می‌کند…

متوجه شدن این وضعیت آلاله، برای امید از مرگ بدتر بود. نمی‌توانست او را در این وضعیت ببیند. محبتش جلوی نگاهانش داشت جان می‌داد!

تمرکز می‌کند، این جور وقت ها رهام برایش چه می‌کرد؟ چشمانش را می‌بندد و با یادآوری آن‌چه رهام انجام می‌داد، لب باز می کند:

– با من نفس عمیق بکش… خب؟