– نمیخوای؟
با سوال بار دیگراش از فکر بیرون میآیم و به چهرهی مصممش نگاه میاندازم. جوابی نداشتم. آماده نبودم. راضی نبودم. با خودم و اتفاقاتی که روی دور شتابزده اتفاق میافتادند، کنار نیامده بودم.
چطور قبول میکردم وقتی حتی نمیتوانستم خودم را برای باری دیگر کنارش تصور کنم!؟
دلم فریاد میزد قبول کنم اما منطق زورش بیشتر بود. بیمهابا زبان میچرخانم:
– نه…
انتظار این جواب را نداشت. رنگ از رخش میپرد. پلکهایش تکان نمیخوردند. کف دستانی که بالا وارد شده بود تا در آغوشم بگیرد، از راه میایسسریع و آهسته آهسته پایین میآیند.
صدای قورت دادن بزاق دهانش را میشنوم:
– مطمئنی؟ حرف آخرته؟
سوالهایش منجر به جای گرفتن عرق سرد، روی کمرم میشود. هوا کم بود و نفس کشیدن سخت. دلم رهایی از این وضعیت را میتمایل داشت. برای آنکه خودم را نجات دهم، ” آره” را زمزمه وار به زبان میآورم. بعید میدانستم اصلا به گوشش رسیده باشد…
کف دستش روی بازویم قرار میگیرد و تکانم میدهد. عصبی بود:
– بلندتر بگو!
دوباره اشک راهش را پیدا میکند و بغض، مثل یک توده سنگین در گلویم جا میگیرد. من که جوابش را داده بودم، چرا اذیتم میکرد؟
سر بلند میکنم و خشم چشمانش اصابت میکند به کل تنم. نمیتوانستم این دیدهان خروشان را ببینم و حرفم را بزنم.
او منتظر بود و من گویی لال شده باشم در جواب دادن.
با آوایی لرزان، میگویم:
– مطمئنم…
دستانش شل میشوند و بازویم را ول میکند. یک قدم به عقب برمیدارد. میخواست چیزی بگوید؟ نمیدانم. تنها نگاهم کرد و سپس، طوری که گویی از اول حضور نداشته باشد، از پلهها پایین میرود.
چه جویا شده بود؟ چه اضافه کرده بودم؟ دیالوگهای یک کلمهای بار سنگینی داششتابزده. خراب کرده بودم؟ نمیدانم.
***
دو روزی میشد در شرکت از امید خبری نبود. جرئت این را نداشتم از کسی بپرسم چرا نیامده. خودم را با قلبیل اینکه حتمن سرش با فیلمبرداری گرم است، قانع کرده بودم ولی دلم تاب و تحمل نداشت.
احساس میکردم چیزی کم است اما نمیدانم چه چیزی.
بعد از آن شامگاه که امید از خونهی اصلانخان خارج شد، طولی نکشید که حرفهای من و اصلانخان هم به ته رسید.
فهمیده بود دیگر با کنکاش گذشته چیزی حل نمیشود. درک کرده بود، من و امید دو خط موازی در این جهانی بیرحم واقعی هستیم که هیچگاه قرار نیست به هم برسیم.
آن شامگاه سینا چیزی نپرسید، ولی روزگار بعدش همهی حرفهایمان را به او گفتم. به احساسی که بعد از آن حرفها گریبانگیرش شده بودم را هم اظهار کردم. هرچه بود را توضیح دادم و تنها سوالی که سینا جویا شد، این بود:
” واقعا فکر میکنی آیندهای باهم ندارید؟”
آینده برایم به قدری دور بود که نمیتوانستم راجع به آن فکر کنم. اصلا قلبم رهایی از این افکار را میخواست… افکاری که ترس را میانداخت در جانم.
– مادمازل چرا تو فکره؟
با آوای رهام، از افکار مشوشم خلاص میشوم. نیمچه تبسمی را روی لبم جا میکنم، تا متوجهی حال خرابم نشود:
– هیچی، تو چطوری؟
آن شب، وقتی به طبقهی اول برگشتم، رهام حضور نداشت. به همجاده امید، خونه را ترک کرده بود. چیزی از من نسؤال کرد، و من چیزی از او نجویا شدم. گویی به روی خودمان نمیآوردیم.
روی صندلی چرمی رو به روی میزم مینشیند:
– منم خوبم… چه خبر؟ کارا ردیفه؟
به برگه های روی میز خیره میشوم. اگر فکر و خیالهای مربوط به امید دست از سرم بر میقلبششتابزده، کارها خوب پیش میحرکت کرد. هرچقدر سعی میکردم تمرکز داشته باشم اما همش حواسم پرت میشد.
پرت آدمی که در شرکت حضور نداشت و من هر لحظه منتظر آمدن به یک بارهاش بودم.
– آره خوب پیش میره. تو چی؟ همه چی خوبه؟
جایش را روی صندلی بهتر میکند و کف دستی به کتش میکشد. انگار، در جواب دادن سوالم ترمتوجه شد داشت. تک سرفهای میشکند:
– دو تا خبر دارم برات. کدومو بگم؟
همین که دو خبر داشت، استرس را روانهی وجودم میکند. چه خبری میتوانست داشته باشد؟ نفس عمیقی میکشم:
– خوبن یا بد؟ اول اونی که بد هست رو بگو!
دستی روی پاهایش میکشد و بعد از ” هوم” کشداری میگوید:
– همه فهمیدن تو برگشتی!
همه درک کرده بودند؟ این ” همه”ای که میگفت متشکل از چه کسانی بود؟ یک تای ابرویم را بالا میدهم و با تعجب میپرسم:
– دقیقن کیا؟
– خانوادهی شایگان. نمیدونم از کجا اما همه متوجه شدن تو برگشتی. وقتی اونا درک کردن، مطمئن باش تا چند وقت دیگه رسانهها هم میفهمن.
کجای این خبر بد بود که رهام به عنوان خبر بدِ ابتدایی به زبان آورده بود؟ فهمیده بودن که متوجه شده بودن! در نهایت چه؟ میمتوجه شدند دیگر…
برخلاف من، رهام نظر دیگری داشت. این را از استرس توی چشمانش متوجه میشدم. تبسمی میزنم تا شاید ساکت شود:
– خب مشکلش کجاست؟ تهش میدرک کردن. نگرانی نداره که!
از جایش برمیخیزد. میز را دور میزند و کنارم میایستد. یک دستش را روی میز میگذارد و دست دیگرش را روی صندلی.
برای دیدنش باید سرم را کج میکردم، کج میکنم. گویی در بغلش گیر افتاده باشم. این همه کف دستپاچگی برای چه بود؟
– متوجه ی شرایط نیستی آلاله. ما به هیچکس، علنا هیچکس نبیان کردیم تو اینجایی. این به کنار، حالا که درک کردند میخوان بدونند چه خبر بوده تو گذشته. اینارو هم بزاریم کنار، رسانهها دست از سر امید بر نمیدارند. بار دیگر نقل مجلس سایت و خبرگزاریها میشه…
نگرانیهای رهام در حال و روزگار امید خلاصه میشد. بعضی اوقات فکر میکردم رهام اصلا به من توجه نمیکند و این خوبیهایی که در حقام انجام میدهد، همان خوبیهای خاله خرس است برای سرگرم کردن من!
خودخواهی بود اگر این فکر ها را میکردم؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن