– آلا… الاله؟
با آوای امید، به خودم میآیم. به آلا بیان کردنش عادت کرده بودم.
از فکر بیرون رسیدم:
– بله؟
یک دستش را باز میکند و با سر اشاره میکند به سمتش بروم. این یعنی ” بیا، آغوشم پذیرای تنِ توست.”
مخالفت نمیکنم، پیشِ او میروم و او، دستِ تنومندش را قفلِ تنم میکند. بیخیالِ مجلهها شده و آنها را روی میز انداخته بود.
با کف دستانش موهای کنارِ صورتم را کنار میزند و با چهرهای که خستگی از آن میبارید، نگاهم میکند. نگاهش حکمِ آتش داشت، قلبم که هیچ، کلِ تنم را میسوزاند.
– چرا تو فکری؟ چیزی شده؟
تبسم مصلحتی میزنم. باید جمعش میکردم. چیزی نشده بود… فقط این روزگارها، گرمای حضورش زیادی اذیتم میکرد. در حالی که دوستش داشتم ولی میهراسیدم.
امید هنوز حافظهاش را به کف دست نیاورده بود. من را یادش نمیآمد. نمیدانست چگونه و چطور به اینجا رسیده ام. نمیخبر داشت چه کرده، چه شده، چه اتفاقاتی رقم خورده.
نه که این امید را دوست نداشته باشم. اتفاقا این امید را بیش از هر مدت دیگری دلبسته شدم. آری، دوستش داشتم. حتی اگر بارها با خودم مجاقلبه میکردم و امید را مقصر میخبر داشتم. با همهی این تفاسیر دوستش داشتم.
از کِی؟ نمیدانم.
چطور؟ حتی این را هم نمیدانم.
به خودم آمدم و دیدم با حضورش دلم یک طور دیگر میزند. حالم از این رو، به آن رو میشود.
#p888
اسمم را که به زبان میآورد، آن ” آلا” را که میگفت و ” له” آخرش را که میخورد، گویی با کف دستانش دلم را به چنگ انداخته.
زمستان بود. هیچوقت در بندر سرمای جان سوزِ زمستان را احساس نکرده بودم ولی اینجا، در پایتخت، در این شهری که کیلومترها دورتر از زادگاهم بود، سرمای زمستان را با پوست و استخوانم را لمس میکردم.
و هر از گاهی که امید، روی خوشش را نشان میداد، با دلم جاده میآمد و در راه ضلالت، چراغی روشن میکرد، گویی هوای خنک بهاری را روانهی وجودم میکرد.
– پسند واقع شدم؟
با جملهاش تکانی میخورم. دوباره در جهانی امید غرق شده بودم بی آنکه کف دست خودم باشد. مشتی روی بازوانش میزنم:
– خودشیفته.
– خسته نشی انقدر کف دستِ نوازش روم میزنی؟
همواره با خونسردیاش حرصیام میکرد:
– امید!
میخندد، از همان خنده هایی که دوستش داشتم. همان خندههایی که چالش را به نمایش میگذاشت:
– باشه بابا، من تسلیم.
حالا فکر نکنی از امید امید اظهار کردنت میترسمها، اگه کوتاه میام برای اینه که جلوم املت نزاری بگی این غذای خونگیه…
با حرفی که میزند نمیتوانم جلوی ریز خندیدنم را بگیرم. میخندم، کشیده.
امید عاشق غذای خانگی بود. چند روزگارِ پیش به قدری اذیتم کرده بود که برای تنبیه کردنش، صبحانه، ناهار و شام جلویش املت گذاشتم.
#p890
بنده خدا هرچقدر نازم را میکشید، هرچقدر میاظهار کرد تا قیمهی محبوبش را درست کنم، پایم را در یک کفش انداختم و هیچ چیز برایش درست نکردم.
از آن روز به بعد، حساب کار دستش وارد شد.
امید: آره بخند. مولین بیچارهی من دلش خوشه مثلا زن گراهی شدم.
اگر اجازه میدادم حرفهایش را ادامه دهد، یک چیزی هم طلبکار میشد. غر میزنم:
– اگه فهیمه جون بپرسه چرا اینکارو کردم، قلبیل محکمه پسندی دارم. میگم پسرش عین بچههای پنج ساله من و اذیت میکنه.
با تاسف نگاهم میکند:
– خوبه دختر همسایه نیستی، زنمی.
هروقت طوری حرف میزد که من ” زن” او خطاب میشدم، دلم هُری میریخت. بیجنبه و نابلد بودم. اما درد اصلی آنجا بود که او از سر شوخی و اذیت من را اینطور آوا میزد.
هر دو میخبر داشتیم این نمایش نُه ماهِ دیگر تمام میشود. من دیگر هیچ نسبتی با او نداشتم.
برای اینکه عادی نشان بدهم، بار دیگر مشتی روی بازویش میزنم:
– هرچی باشه، حق نداری من و اذیت کنی.
من را به خودش میفشارد. پیشِ او، هیچ توانی نداشتم. بی دفاع ترین آدم بودم.
– خب بگو ببینم. چی شده؟ چرا تو فکر راهی شده بودی؟
باید از خانواده میاضافه کردم ولی دلم نمیخواست. فرصت را غنیمت میشمارم و همه چیز را به نفع خودم به جریان میاندازم:
– واقعا دوست داری بدونی به چی فکر میکردم؟
#p891
ابرویش را بالا میدهد:
– آره خب.
– اگه بگم، قول میدی جواب بدی؟ یه جواب درست و حسابی!؟
” هوم” ی که زیر لب میگوید، مهر تاییدی میشود برای پرسیدن سوالاتم:
– داشتم به این فکر میکردم چه مشکلی میتونی با شهیاد داشته باشی که این همه مدت طول کشیده و تموم نشده.
سهام مگه چقدر میتونه مهم باشه؟ اصلا گیرم که مهمم باشه، چطور میتونه انقدر اختلاف به وجود بیاره؟
وقتِ کمی نیست، چندین هفتهاست با هلدینگ و شهیاد مشکل داری. و قطعا انقدر بچه نیستم با اظهار کردن اینکه مشکل سهام و بحث مالیه، قانع بشم.
دیدهانم را بسته بودم و سوالاتم را بدون خیره شدن به صورتش میپرسیدم. یک بند، بدون نفس کشیدن. فکر میکردم اگر الان نپرسم، دیگر هیچگاه موقعیتش پیش نمیآید.
سوالاتم که تمام میشود، نگاهانم را باز میکنم و صورت برافروختهی او را میبینم. قسم میخورم اگر میتوانست کف دستانش را روی گلویم میگذاشت تا خفه شوم و کلمهای به لب نیاورم.
قلب قلب می کردم چیزی بگوید. این خاموشیش از هر داد و فریادی بدتر بود. فکرش را نمیکردم واکنشش این باشد.
جرئت به خرج میدهم و به چشمانش زل میزنم. همان نگاهان دریاییاش که حالا نا آهسته بودند. خروشان، مواج…
– سوالام تموم… تموم شدند.
حلقهی کف دستانش شل شده بودند، کمی تکان میخورد. حرف زدن برایش سخت بود. اما چرا؟
#p892
چند ثانیهای میگذشت که امید سکوت را به حرف زدن ترجیح داده بود. از سوالم پشیمان میشوم. انگار بد موقع مطرحش کرده بودم.
کف دستپاچه نگاهش میکنم:
– بی خیال، نمیخواد جواب بدی امید…
به سمتم بر میگردد، نگاهم تلاقی میشود با نگاهِ سرد و پر از خشمش.
– بر میگرده به هشت، نُه سال پیش.
بالاخره زبانش باز شده بود.
– تو… تو از کِی من و میشناسی؟
سوالش به جملهی قبلیاش ارتباطی نداشت. ولی بعد از دو دو تا چهار تا کردن، جواب میدهم:
– حدود شش ماهِ پیش.
تک خندهای میکند. دستی روی صورتش میکشد:
– منظورم این جریانات نبود. از قبل… از قبل من رو نمیشناختی؟
” آها” ی کشداری میکشم. او را میشناختم ولی نه آنقدر که آهستهش و همکلاسیهایم در جهانیش غرق شده بودند. او را دل حد همین بازیگر سینما و تلویزیون میشناختم!
دستی در هوا تکان میدهم:
– در همین حد که بازیگری… نه کمتر نه بیشتر.
تعجب میکند. یک تای ابرویش را بالا میاندازد:
– عجبا… تو واقعا جز سینه چاکای من نبودی؟
سینه چاک؟ امید دلش خوش بود. به قدری بدبختی و مشکلات داشتم که اصلا به این جور چیزها فکر نمیکردم. با حسام و ماجد به اندازهی کافی سکانس های دارک داشتم. دیگر فیلم و سریال میتمایل داشتم چه کار!؟
#p893
پوزخندی میزنم. پوزخندی به اندازهی درد کتک خوردن زیر دست ماجد. به اندازهی فشار روانی که توسط حسام میکشیدم.
– من واقعا جز سینه چاکای تو نبودم، چون نه وقتش رو داشتم نه حالش رو… اما از آهستهش زیاد اسمت رو متوجه شدم.
– آهستهش کیه؟
– خواهرم.
سری به معنای تایید تکان میدهد:
– هووم… خوبه. حالا چیزی از زندگی من میدونی؟
بیست سوالیاش تمام نمیشد:
– از چیه زندگی تو؟
تردید داشت:
– مادرم، نسیم…
گوش دادن نام زن کافی بود تا اتفاقات چند ماه پیش به خاطرم بیاید. مادری که میاطلاع داشتم مادری نکرده است. میاطلاع داشتم درکی از مادر بودن ندارد. میدانستم فقط نامِ مادر را یدک کشیده.
او چیزی از چند ماه پیش یادش نمیوارد شد. حالا چه میکردم؟ وحشیگری مادر و برادر گرگ صفتش را میگفتم؟ چه واکنشی نشان میداد؟
ناظهار کردن را انتخاب میکنم و خودم را به آن راه میزنم.
– یه چیزایی شنیدم. میدونم فهیمه جون…
حرفم را سریع قطع میکند. عصبی لب میزند:
– فهیمه مادرمه. نسیم یه بی همه چیزهِ هیچی نداره! حیفِ اسم مادر که روش بزارم…
خشم و نفرت را در پسِ هر کلمهای که از زبانش خارج میشد، میدرک کردم. قلبش پر بود. کینه دلش را پر کرده بود.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن