مگر داشتیم فرار میکردیم؟!
مردک بعد از تصادف جنی شده بود!
فهیمه خانم که تا الآن مانند پسرش مشغول بررسی لیست غذاها بود، با گوش دادن آوای هیجان انگیز امید، نگاهش را از منو گرفت:
– چی شد امید؟
– به سلیقهی من اعتماد دارین؟
میخواستم بگویم “از اونجایی که زرت و زرت با همخوابهت رو به رو میشم باید بگم نه واقعا به سلیقهت اعتماد ندارم”
ولی احترام مادرش را نگه داشتم و چیزی نبیان کردم، دوباره شکمم غرشی کرد و این بار، خود امید به حرف آمد:
– چرا شکمت هی صوت میده؟
– از خودت بپرس!
از دهانم در میرود و لعنت بر این دهان.
– وا آلاله مادر امید از کجا بدونه؟
– اشتباه شد.. میتمایل داشتم بگم از خودش بپرس..
رو به امید میکنم و بعد شکمم را نشانش میدهم:
– بیا از خودش بپرس چرا آوا میده!
فهیمه خانم به خنده میافتد و سرش را به نشانهی تاسف تکان میدهد.
تأسف برانگیز شده بودم؟!
امید کمی خودش را جلو میکشد و مستقیم به شکمم زل میزند:
– چته زبون بسته؟ این صاحبت خرت چیکارت کرده؟
پارت هفتصد و چهل و نه
#p749
گوشت بازویش که توسط مادرش پیچیده میشود، بار دیگر خودش را به تمارض میزند، خوب شد این آدم سرباز نیست و احتمال تیر خوردنش زیر صفر است!
– مامااان! خیلی بخاطر این دختره منو میزنیا..
حتی مادرش هم بابت آن لحن لوسش، چهرهاش را در هم میکند و مجدداً نیشگونش میگیرد:
– خجالت بکش امید!
– دیده مادر من… خجالت هم میکشم.
نگاهش که به من میافتد، برایش پشت دیده نازک میکنم اما با پیچش شمشاهده کرد و غیر قابل تحمل زیر قلبم، ناخودآگاه از جایم کشیده میشوم و از تخت پایین میروم.
بدون توجه به هر چیز دیگری، آدرس سرویس بهداشتی را از امید میپرسم.
با چهرهی خندان و خرسند و البته که شیطنت آمیز و نفرت انگیزش، به ته محوطه اشاره میکند:
– آخر سالن تابلوهاش هست..
و صوتی خندهاش را تا چند قدم اول، میشنوم.
سرویس بهداشتی را پیدا میکنم و با هر سوزش و پیچش، فحشی به امید میدهم. بعد از چند دقیقهی طولانی، از توالت خارج میشوم و مقابل روشویی که بیرون در قرار داد میایستم و مشغول شستن دستهایم میشوم.
– چی شد دختره؟
با گوش دادن صوتی امید، از جای میپرم و با تکان شمشاهده کردی که کف دستهایم میخورند، آب روی سر و صورتم میریزد و از شدت حرص، دیده هایم را میبندم..
– یه اِهِنی یه اوهونی!
– می خوام برم اجابت مزاج کنم با اجازهت، اِهِن اوهون دیگه واسه چیه؟!
پارت هفتصد و پنجاه
#p750
زانویش را نشانه میگیرم و پایم را بالا میآورم ولی زودتر از من عمل میکند و عقب میکشد:
– وحشی نباش..
نگاه کوتاهی به جایی که فهیمه خانم هست میاندازم و وقتی میبینم حواسش به ما نیست، با دیدههای آتشینم امید را هدف میگیرم:
– چی ریخته بودی تو آبمیوهام؟
با دیده های درشت شده و مثلا متعجب میگوید:
– چیزی نریخته بودم! تهمت نزن.. شکمت خوب کار میکنه تقصیر من چیه؟
– امید!! امید!! امید!!
این بار نمی تواند از زیر مشتم در برود و درست همانجایی میکوبم که مادرش هم نیگشون گرفته بود..
– بابا شما زنا چه مشکلی با این بازوی من دارین؟
دیده غره میروم و میخواهم مکان را ترک کنم که بازویم اسیر انگشتان قدرتمندش میشود و فاصلهمان به حداقل میرسد، آنقدر نزدیکیم بازدم نفس هایش را روی صورتم احساس میکنم و ناخودآگاه، احساس تهوع به سراغم می آید، حتی لحنش هم حال بهم زن است:
– اینو به عنوان تنبیه ورود بدون اجازهت در نظر بگیرش..
مکث میکند و خیلی آرامتر و منزجرکنندهتر از قبل، ادامه میدهد:
– و برای تنبیه استفراغ کردن روم و خراب کردن عیش و نوشم، آماده باش.. نمیتونی ازم فرار کنی قشنگم!
فاصله که میگیرد، برای چند ثانیه همانجا میمانم و سعی میکنم لرزش بدنم را کنترل کنم.
شاید خودش یادش نیاید چه کارهایی میتواند از او سر بزند ولی من هنوز با پوست و استخوان به خاطر دارم که چه بلایی به سرم آورده است..
پارت هفتصد و پنجاه و یک
#p751
با متوجه شدن خوشگلم گفتنش کلافه میشوم. من را پرت میکرد به گذشته. به گذشتهای که او هر بار من را ” خوشگلم” آوا میزد و در برابرش گارد میگراهی شدم.
توجهای به اضافه کردههایش نمیکنم و از کنارش میگذرم و نزد فهمیه خانوم میروم. با دیدنم مضطرب میپرسد:
– چیشده مادر؟ حالت خوبه؟
نمیتوانستم برایش از شاهکار احتمالی سوگامااش حرف بزنم! چه میاضافه کردم؟ اصلا از کجا شروع میکردم تا تلافی پسرکش را به زبان میآوردم؟
– خوبم فهیمه جون، نگران نباشید.
چیزی نمیگوید. دقایقی بعد امید میآید. با نگاهانی که شیطنت و سرخوشی از آن میبارید نگاهم میکند. با انکه قلبم درد میکرد و به زور خودم را کنترل میکردم تا ” آخی” از دهانم خارج نشود، خودم را با موبایلم مشغول میکنم.
سفارشهایمان را که میآورند. مشغول غذا خوردن میشویم، به دل دردم توجهی نمیکنم و تا مدتی که سیر شوم، آخرین لقمهی غذایم را میخورم.
فهیمه خانوم با تبسم و امید با دیدهانی متعجب نگاهم میکردند. در برابر نگاهش معذب میشوم. چه میکردم خب؟ گشنهام بود! از دیشامگاه هیچ چیز جز آن آبمیوهی کوفتی را نخورده بودم… چه انتظاری از من داشت!؟
با پرویی به چشمانش نگاه میکنم و پچ میزنم:
– آدم نمشاهده کردی؟
یکتای ابرویش را بالا میبرد:
– گشنه نمشاهده کرده بودم که خداروشکر با حضور تو توی زیستنمون، اونم مشاهده کردم!
تمایل داشتم چیزی در برابر مزه پرانیاش بگویم که فهیمه خانوم زودتر به امید تشر میزند:
– این چه حرفیه امید؟ دخترکم گشنش بوده خب.
پارت هفتصد و پنجاه و دو
#p752
نگاه سرزنشگرش را از امید میگیرد و به من میدهد:
– بخور دخترکم، هرچقدر دلت میخواد بخور، سیر بشی. پوست و استخون شدی…
در برابر حرفهای مادرانهی فهیمه خانوم، تبسمی میزنم و چیزی نمیگویم. بعد از آنکه یک بار دیگر به سرویس میروم و هرچه خورده بودم از دماغم میزند بیرون، سوار ماشین امید میشویم.
از حال بدم به فهیمه خانوم ناظهار کرده نمیگویم. میهراسیدم نگران شود ولی امید هر از گاهی از آینهی ماشین، نگاهم میکرد.
خوشش میوارد شد احوال ناخوشم را ببینید؟ قطعا لذت میبرد!
به هرحال تمام کاسه و کوزههای دیشامگاهش را شکسته بودم.
فهیمه خانوم را که به خونهاش میرسانیم، امید در برابر اصرارش مبنی بر اینکه به بالا برویم و چند دقیقهی دیگر اصلان خان هم میآید، مخالفت میکند و به سمت برج خودش میراند.
تا رسیدنمان به خانه سکوت میکنیم ولی من در قلبم کم به امید فحش نمیدهم. داشتم از قلب درد هلاک میشدم. حتی دلم نمیمیل داشت از او بپرسم چه کوفتی به من داده است تا خودم را با چهارتا دمنوش خوب کنم!
وقتی به خونه میرسیم، با عجله کلید را از کیفم بیرون میآورم و در را باز میکنم. حتی به نگاه سوالی امید هم اهمیتی نمیدهم.
کولهام را روی زمین میاندازم و به سمت سرویس میروم. دیگر هیچی نداشتم تا بالا بیاورم اما پشت هم عق میزدم! خدا لعنتت کند امید شایگان!
دلپیوه کم بود، حالت تهوع هم گراهی شده بودم.
– بسیار حالت بده؟ میخوای بریم دکتر؟
پارت هفتصد و پنجاه و سه
#p753
آوایش که از پشت میاید، عین جن زدهها از جا میپرم.
در خونه را نبسته بودم که آمده بود به داخل. نگرانم شده بود!؟ نگرانیاش را میانداخت در کوزهاش، آبش را میخورد.
چند مشت آب به صورتم میزنم. پاسخ ندادنم به سوالش کلافهاش میکند.
به سمتم میآید و پشت سرم میایستد. سرم را بلند میکنم و از آینهی روبهروای نگاهش میکنم.
– بیا بریم دکتر، باز یه چیزیت میشه مولین از چشم من میبینه.
مگر کار خودش نبود؟ خودش من را به این روزگار انداخته بود حالا منت بر سرم میگذاشت؟ با تاسف سری برایش تکان میدهم و همانطور که از سرویس خارج میشوم، میگویم:
– با تو هیچ قبرستونی نمیام.
زیر لب، به غر غرهایم ادامه میدهم:
– خودش تو آب میوهام زهر میریزه بعد میخواد ببرتم دکتر! اونم برای چی؟برای اینکه فهیمه جون یقهاش رو میگیره!
– فکر نکن نمیشنومها…
روی مبل خودم را پرت میکنم. شالم دور گردنم مانند طناب دار میماند و با حرص لب میزنم:
– اصلا اضافه کردم تا بشنوی! خوب شد که گوش دادی. من راضیم!
سرم را به مبل تکیه میدهم و نگاهانم را میبندم. با آنکه سنگینی نگاهش را روی خودم حس میکردم اما اعتنایی نمیکنم.
قلبم میمیل داشت برای درد خودم بمیرم. کف دستم را روی قلبم میگذارم و رویش فشار میدهم.
حالا درست بود ریده بودم در شب گذشتهاش، اما دیگر حقم این هم نبود! بیوجدان چگونه دلش برایم نمیسوخت؟
– آلاله؟
پارت هفتصد و پنجاه و چهار
#p754
صوتیش را که در نزدیکی گوشم میشنوم، دیدهانم را باز میکنم. کنارم روی مبل جای گرفته بود. از این همه نزدیکی خوشم نمیرسید! خودم را عقب میکشم:
– بله؟ چی میخوای از جونم؟
کلافه دستی به موهای خوش رنگش میکشد. انگار مردد بود حرفش را به زبان بیاورد:
– پاشو ببرمت دکتر، رنگ به رو نداری دختر… الان میوفتی اینجا…
رنگ به رو نداشتم؟ کف دستی به صورتم میکشم. یخ بودن صورتم، مهر تاییدی روی حرف او میزد.
پشیمان بود؟!
اگر در حالت عادی بودیم، خوشحال میشدم. بالاخره امید شایگان با آن همه دبدبه کبکبهاش این را اظهار کرده بود!
– نمیخواد، نیازی نیست. فقط از خونهام برو بیرون!
عصبی میشود و تن صدایش را بالا میبرد:
– بسه دیگه بچه! وقتی میگم بیا بریم دکتر بیا بریم… این همه لجبازی برای چیه؟
توانش را نداشتم ولی بلند میشوم و با ته ماندهی جانی که در تنم بود، عین خودش جواب میدهم:
– بهت اظهار کردم نمیخوام با تو هیچ قبرستونی برم، چه برسه به بیمارستان و دکتر و کوفت و زهرمار! ولم کن، از خونه برو بیرون. حضورت به اندازهی کافی اذیت کننده هست!
جملههایم را آنقدر شتابزده و پشت هم گفته بودم که نفسم بالا نمیوارد شد. امید شوک شده از بیان کردههایم، بعد از ثانیه با حرص میغرد:
– فکر میکنی برام مهمی احمق؟ به درک، بمیر اصلا!
همین جمله را میگوید و جادهش را میگیرد و میرود. در را هم محکم میبندد و من از جایم قد بلند میپرم. پسرک روانی!
از حال زارم گریهام میگیرد. بغض جای گرفته در گلویم میترکد و اشکهایم سرازیر میشوند.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن