بغضم را پس می زنم، من لعنتی حتی آدرس کامل این جهنم را بلد نیستم، چرا حرف سحر را تایید کردم؟
حالا باید از نگهبانِ جهنم، آدرس کامل را بپرسم!
با یادآوری اتفاقی آدرس خانهی قبلی ام، تمام نفرتی را که از امید داشتم و این مدت صرف تصادف او و بی پناهی خودم، آن را از یاد برده بودم، دوباره در قلب احساس میکنم.
در لیست مخاطب ها دنبال نام امید می گردم، اصلا نام چند نفر در این گوشی نفرت انگیز ذخیره شده است که دنبال نام درخشانش هم بگردم!؟
می نویسم:
” – سلام، آدرس اینجارو بده ”
ارسال می کنم و چند دقیقه به صفحه زل می زنم تا جوابم را بدهد. چرا جوابی نمی دهد؟
جزئیات پیامم را چک میکنم و از ارسال شدنش مطمئن می شوم و هر دو ثانیه یک بار، ناسزای جمشاهده کردی حوالهی امید میکنم.
نکند مجبور شوم تماس بگیرم؟
” – چی شد سرمد؟ ”
” – بفرست آدرسو دیگه ”
سحر پیام می دهد و من برای یک ثانیه دیر تر گوش دادن آوای امید هر کاری می کنم!
به ناچار شمارهاش را می گیرم و گوشی را با اکجاده به گوشم نزدیک می کنم.
– چیه؟
صدای بی حال و گراهی شده اش، خبر از خواب بودنش میدهد. ساعت چهار بعد از ظهر چه وقت خواب است؟
– چرا پیاممو جواب ندادی؟
– شاید زیرا خواب بودم، چی فرستادی؟
– آدرس کامل و دقیق اینجارو می خوام.
– می خوای چیکار؟
صوتیش جدی می شود، حق هم دارد..
– یکی از دوستام می خواد یه چیزی برام بیاره.
– کدوم دوستت؟
– تو نمی شناسی!
– تو خودت می شناسیش؟ چند وقته آشنا شدی باهاش؟
و باز هم حق دارد. اول از همه، سحر دوست من نیست و دوم، من هم به اون اطمینان کامل ندارم.
– بسیار وقت نیست.. اما اون چیزه مهمه….
– چی می خواد بیاره؟
– یه سری از مدارکمه.. مدرسه داده.
– بگو بعدا رهام می ره می گیره.
– مدارکمه، نیاز دارم بهشون!
با حرص و بغض می گویم، چرا یک بار هم که شده به حرف من گوش نمی دهد؟ نمی خواهم مدارکم کف دست کسی بماند که به قول خود امید، او را نمی شناسم!
– اظهار کردم بهش بگو رهام می ره بعدا ازش می گیره.
– امید!
زورم به بغضم نمی رسد، من هم مایل به دیدن آن دخترک لعنتی بیرون از فضای مدرسه نیستم ولی مدارکم، هویتم، نامم.
تنها چیزهایی که نمی گذارند خودم را فراموش کنند، درکش انقدر برای او سخت است؟
تقریبا جیغ می کشم:
– نمی خوام! آدرسو بده یا میرم از پایین میپرسم.
او بدتر از من با آن صوتی گرفته اش فریاد می کشد:
– بیان کردم رهام می ره می گیره، تموم شد و حرکت کرد
قاطع می گوید و باید بترسم؟ کور خوانده!
– کاش تو اون تصادف می مردی امید، کاش واقعا می مردی!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن