– ولت کنم؟! محاله…
خیره میشوم به مردمکهای آبی روشن چشمهایش…
چشمهایی که مانند اقیانوس میماند. هم رنگشان، هم طبیعتشان.
دیگر تقلا نمیکنم….
علتش را خودم هم نمیدانم و او سرش را کنار گوشم میآورد و این حرکتش باعث میشود آن نیمچه فاصله هم از بین برود و هرم نفسهایش هم قاطی ضربان کوبندهی قلبش شود.
– ولت نمیکنم خوشگلم…
حس میکنم دوپهلو حرف میزند و اما متوجه منظور اصلی اش نمیشوم.
– امید؟
لبهایش را از روی شال، به گوشم میچسباند و چیزی زیر قلبم میجوشد…
چیزی مانند ترس و دلهره….
– هوووم؟!
لبم را تر میکنم…
نمیدانم قرار بود چه بگویم و مجبور میشوم پلکهایم را محکم روی هم بگذارم.
تنم بیاراده، بدون اینکه کنترلی رویش داشته باشم، شروع به لرزش میکند و او آرام کف دستش را بین دو کتفم میگذارد
– آروم… نلرز… ببین، کاریت ندارم.
ضربان دلم از ترس بالا میرود و او همانجا، با لبهایی که به گوشم چسبیدهاند، میگوید
– هیچ کس قرار نیست بهت آسیب بزنه… اگه همین الآن بخوای ازت فاصله میگیرم.
دستانم قدرتی برای عقب راندنش ندارند و زبانم انگار به کامم چسبیده…
این مقدار نزدیکی، انگار خشکم کرده است.
او بین کتفهایم را ملایم کف دست میکشد و من، ناخودآگاه توی ذهنم، حرکت دستانش را روی تن لختم به یاد آورده و تنم را منقبض میکنم.
– آلا…
حرکت دستش روی کتفم متوقف میشود
– من اگه سرم رو هم ببرن، اذیتت نمیکنم دیگه… بیشرفم اگه بخوام همچین غلطی کنم.
به زور هم که شده، قوا جمع کرده و با صوتیی خفه پچ میزنم
– برو عقب…
گفته بود اگر بگویم عقب بکش، می کشد و او بعد از شنیدن جملهام، با نفسی عمیق، فاصله میگیرد…
کف کف دستانم میسوزد…
سوزن سوزن میشوند…
– ببین، من اذیتت نمیکنم.
با خودم نیست، اما نمیتوانم باورش کنم.
تنها، بدون مفهوم سر تکان میدهم و سمت حوضچه قدم برمیدارم.
حسی که دارم، ناشناخته و عصبی کننده است.
انگار نمیتوانم خودم را بفهمم…
گیج و سرگردانم.
کنار کوله پشتی مینشینم و او هم گوشیاش را برمیدارد
– یه زنگ بزنم میام.
باز سرم را تکان میدهم و او فاصله میگیرد.〰〰〰〰〰〰〰〰〰
سیگاری روشن میکند و حین زدن پک عمیق به سیگار، با نفس تماس میگیرد…
دخترک طول میکشد تا جواب بدهد و آوای نازدار و پر عشوهاش، هیچ حسی درونش ایجاد نمیکند.
– بله؟!
با پا، شنهای خشک را به جلو پرت کرده و پر حرص میگوید
– میشه بگی دقیقاً به چه روشی حالیش کنم نمیخوام اذیتش کنم؟!
آوای نفس را بعد از کمی مکث، میان صوتی کوبش بیولین قلبش میشنود…
– الان کجایی امید؟!
یک دور دور خودش میچرخد…
دخترک را کنار حوضچه، میبیند و دندانهایش روی هم کلید میشوند…
حرص میخورد از اینکه برای اامان بار است، حس میکند نمیتواند چیزی را کنترل کند.
– وسط جهنم… دقیقا مرکز جهنمم…
– آروم باش ببینم… چته؟
کف دست پشت سرش و گردنش میکشد و نفسش را بیرون پرت میکند…
عصبی است…
علتش هم مشخص…
– گفتی کاری کنم حس ساکتش داشته باشه، باور کنه کاریش ندارم، اظهار کردی یه غلطی بکنم بهم اعتماد کنه اما نبیان کردی چطوری، چیکار کنم.
پلک میبندد و بار دیگر باز میکند و ولی همچنان همان تصویر مقابل نگاهانش قرار دارد…
تصویر دختری که پاچه بالا میزند و پاهایش را توی آب می.فرستد
– هیچ چی سر جاش نیست…
– آروم باش امید…
فریاد میکشد…
فریادی خفه
– چطور آروم باشم؟! یه گلوله آتیش انداختی تو تنم، داره میسوزونتم… همهش به خاطر توعه…
– باشه… حالا یکم آروم شو…
از اینکه نفس مانند کودکان شش ساله با او سخن میگوید، حرصش میگیرد…
بیشتر دندان روی هم میسابد و غرش میکند
– بگو چیکارش کنم تا باورم کنه… که بهم اعتماد داشته باشه؟!
– مدت لازمه امید… عجول نباش….
کدام عجله؟!
دخترک با هر بار لمس، با هر لمس کوچک به لرزه میافتاد و نفس داشت در مورد چه میبیان کرد؟
مگر میتوانست آن تن لرزان، آن مردمک های ترسان و آن چانهی مرتعش را ببیند و دیوانه نشود؟!
– قدم بعدیت چیه؟! تو کی قراره خوبش کنی؟!
– امید تو باید راضیش کنی تا بیاد پیش من… من اگه پنهونی بخوام کارم رو انجام بدم، اون بیشتر اعتمادش رو از دست میده…. باور کن.
دوباره دست میان موهایش میبرد…
موهایی که بر اثر تابش مستقیم نور خورشید، به آنی خشک شده اند.
– تو سعی کن اعتمادش رو به کف دست بیاری، طوری که به عنوان یه دوست، بهت….
میان کلام نفس، با تندخویی جواب میدهد
– من نمیخوام دوستش باشم….
نفس به خاطر تحکم جملهاش کمی توی پاسخگویی ترمشاهده کرد میکند، اما با کمی مکث می.گوید
– یکم زمان لازمه امید… از دختری که تموم رویاهاش و تنها داراییش غارت شده، انتظار نداشته باش به سکس فکر کنه.
صدای سایش دندان هایش را خودش هم میشنود
– من اضافه کردم سکس؟!
– امید؟!
صوتیش را بالا میبرد و پر از خشونت میغرد
– من اگه دردم سکس و ار*ض*ا شدن بود که…
این بار نفس میان کلمات کوبنده و بیپروایش میپرد
– باشه، باشه… من چند لحظه با امید قبل اشتباه گرفتمت.
امید قبل!
برای خودش هم جای سؤال داشت…
او با امید قبل، زمین تا آسمان فاصله داشت…
امید قبل، اینگونه برای جلب اعتماد کسی، سرگردان و آواره نمیشد…
امید قبل، برای برگرداندن امید و رویا به نگاه یک دختر، زمین و زمان را به هم نمیدوخت….
امید قبل و او، دو بیگانه بودند در یک ظاهر…
– نفس عصبیم نکن…
آوای ریز خندهی نفس را از آن سوی خط میشنود و بیشتر به هم میریزد…
دور خودش میچرخد و غرش میکند
– نفسسس…
– باشه دیگه نمیخندم.
نفسش را با کلافگی بیرون میفرستد و نفس با کمی مکث میپرسد
– میتونی با من حرف بزنی امید… مثل همیشگی…
– میخوای ازم حرف بکشی توله سگ؟!
دخترک پشت خط، قلببرانه میخندد و امید ولی هیچ احساسی ندارد…
قبلترها، نفس با حرکات و آوایش، ماهرانه میتوانست تحریکش کند….
– میخوام اعتراف کنی عاشق شدی…
کلافه موهایش را چنگ میکند
– کدوم عشق بابا… گندش نکن نفس…
– اگه راست میگی امشب بیا خونهی من.
دندان روی هم میسابد و نفس، با صدای نازدار و نازک، ملایم اضافه میکند
– بشینیم، گپ بزنیم، مشروب بخوریم، بعدش تو…
میان کلام نفس با جدیت میگوید
– داری مخم رو انگولک میکنی نفس؟!
برمیگردد و اما با دیدن آلاله، درست مقابلش، جملهی خندان نفس را نمیشنود…
گوشی را از گوشش فاصله داده و اخم میکند
– تو کی اومدی؟
آلاله نگاهش را اما از گوشی نمیکند…
نفس که بود که اینگونه با او حرف میزد مرد خودخواه و بیپروای این روزگارهایش؟!
آب دهانش را قورت داده و نگاهش را بند چشمان آبی رنگ امید میکند…
دیدهانی که در واقع آنقدر دلربا و پرجذبه هسسریع که فکر و ذهن مخاطب را به هم بریزند.
– همین چند لحظه پیش…
اخمش کورتر میشود و توی قلبش انگار یک چیزی هی وول میخورد…
اینکه آلاله چقدر از حرفهایش را گوش داده، مانند خوره میشود توی مغزش…
– خب؟!
آلاله معذب این پا و آن پا میشود و یادش میرود به چه قلبیل آمده است…
آب گلویش را قورت داده و با صدایی خفه، اامان چیزی که به ذهنش میرسد را میگوید
– تا کی قراره اینجا بمونیم؟!
امید دهانهی گوشی را به سینه میچسباند تا نفس صوتیشان را نشنود…
– امشامگاه میمونیم، چطور؟!
دخترک که دیده گشاد میکند، فک او قفل میشود و دلش هری میریزد…..
له کردن استخوانهای دخترک اگر جرم بزرگی بود، او حاظر بود تا آخر عمرش مجازات شود….
تنها حسی که باعث میشد خوددار باشد، حس ترس و وحشت دخترک بود….
– امشب میمونیم؟! اینجا؟!
قدمی به دخترک نزدیک میشود و به تماسش با نفس، خاتمه میدهد
– آره، چشه مگه؟!
دخترک نگاهش را در اطراف میچرخاند و سعی میکند ذهنش را از دختری به نام نفس خالی کند
– خب… خب… وسط بیابون ممکنه حیوونی چیزی بهمون حمله کنه…
سرش را کج میکند….
نگاهش کمی پایین تر از نگاهان دخترک سر میخورد….
دلش میخواهد آن فروراهی شدگی گوشهی لبش را….
– امید… حواست به من باشه…
بدون اینکه نگاهش را از لبهای بوسیدنی و مکیدنی دخترک بگیرد، خمار پچ میزند
– من حواسم همواره به توعه…
نفسهایش نا منظم است و درونش انگار آتش گحرکت کرده…
قلبش آن تن نحیف و شکستنی دخترک را میان بازوانش میخواهد….
قلبش مکیدن آن لبهای غنچهای و صورتی رنگ را میخواهد….
اصلا هر چه قلبشان میخواهد اسمش را بگذارند، او را این دخترک بچه سال و نگاه خاکستری تحریک میکرد….
– امید….
کاش اینگونه صوتیش نزند….
لبهایش حین تلفظ حرف اُ طوری غنچه میشوند که او تحریک میشود برای کشیدن آن لب ها توی دهانش….
مرد بود و پر از احساسات مردانه…
مرد بود و دختری که در یک قدمیاش بود و حق بوسیدن و در آغوش کشیدنش را نداشت….
اصلا کدام قانون این قانون مسخره را گذاشته بود؟!
او میمیل داشت دخترک را ببوسد، ببوید، سفت او را میان بازوانش بفشارد، کسی اگر جرأت داشت مانعش میشد….
– باهام ازدواج کن….
نگاهان دخترک که گسرخوشتر میشود، او فاصله را تمام میکند و فقط یک فشار کوچک به کمر دخترک کافیست برای یکی شدنشان….
ازدواج یک موضوع مسخره بود که تمام عمر به مسخره بودنش ریز خندیده بود….
ازدواج یک سنت بیهوده بود….
ازدواج یک تعهد مسخره بود و او سالها اینگونه زیستن کرده بود….
حال ولی دختری نگاه خاکستری، با هجده سال سن و بیبی فیس رسیده و تمام گذشتهاش را زیر و رو کرده بود…
تمام افکارش را….
تمام نقشههایش را…
تمام اهدافش را…
او وارد شده بود و تمام برنامه ریزیهایش را هم از هم پاشیده بود…..
برای اولین بار به تعهد و ازدواج در ذهنش گذرانده بود….
برای تنها راه مالک آن تن شدن….
لبش را با زبان تر میکند و او امروزگار، برای رسیدن به این دخترک، به بزرگترین نفرتش، چنگ زده بود.
او اهل ازدواج و تعهد نبود که….
او خوشگذران و دلربا بود….
او مردی بود که هر شامگاهش، تختش پر یود و نیازهای جنسیاش به بهترین شکل تمام حل میشد….
برای اامان بار نه تنوع میمیل داشت، نه نیاز جنسی برایش مهم بود…
برای اولین بار، قلبش بوسیدن دخترک مقابلش را بدون ترس و واهمه، بدون فکر به خزعبلات میخواست.
دست بند چانهی دخترک میکند و سرش را بالا میدهد….
گردن دخترک به بالا خم میشود و نفس او تنگ میشود برای سفیدی گلویش و سیبکش که تکان میخورد….
– نگاه کن من و….
نگاه دخترک میلرزد و او بیشتر از قبل هوس کام گرفتن از لبهای نیمه باز و صورتی رنگ دخترک را میکند.
– پیشنهاد ازدواجم شاعرانه و رمانتیک نیست، چون هیچ وقت فکر نمیکردم قراره از یه دختر بچه بخوام باهام ازدواج کنه…
دخترک که میخواهد عقب بکشد، کف دستش شتابزده و تیز بند کمرش میشود و اجازهی عقب حرکت کردن نمیدهد
– بله رو بگو بعد….
خودخواه بود شاید اما قلبش میخواست تنها چیزی که بشنود، بله، با صدای دخترانهی او باشد.
– امید چی داری میگی؟! زده به سرت؟
نفس نفس زنان تقلا میکند و امید ولی سفتتر میچسبدش
– ولم کن…
– آلا…
دخترک ریتم دلش هم مانند نفسهایش بالا میرود و هرم نفسهای داغ امید روی پوست صورتش، عصبی کننده است
– آروم بگیر یکم….
دخترک ملایم نمیگیرد…
سعی دارد هر چه بهسرعتتر از مهلکه بگریزد…
امید کف دست راستش را سفت دور کمرش میچسبد و با کف دست دیگر، دستان دخترک را مهار میکند
– ببین منو، آروم باش یکم….
– امید ولم کن….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن