نیمچه لبخندی زدم و نیم نگاهی به چهره ی جاوید کردم، نفس عمیقی کشیدم که صدای جاوید این بار توجهم و جلب کرد
_من چه دِینی به فرزان دارم!؟
با اظهار کردن این جمله متعجب بهش خیره شدم
فکر میکردم فراموش کرده این بحث و ولی انگار هنوز موضوع پیامکا یادش بود
تو خاموشی خیره بهش بودم که نگاهش و بهم داد و ادمه داد:
_یه روزگار باید بشینیم درباره ی اون پیولی حرف بزنیم… مفصل!
×
مجدداً نگاه کلافه ای به ساعتش کرد و همین طور که با یه پاش روی زمین ضرب گرفته بود اظهار کرد:
_آوا بچه بازی در نیار دیرم شده باید برم جلسه!
شونه ای انداختم بالا
_اضافه کردم که تو برو به کارت برس من همین جا تو ماشین میمونم… نمیخوام کنارت باشم
چند بار حرصی پلک زد
_کار من سه چهار ساعت ممکنه طول بکشه یه زن حامله رو ول کنم وسط پارگینگ برم کجا آخه؟
نگاهام و محکم باز و بسته کردم بالاخره به اجبار پیاده شدم که در ماشینش و محکم بهم کوبید و جلو تر از من سمت آسانسور حرکت کرد!
وارد آسانسور شدیم که خیره به آینه با مکث لب زدم
_حالم بهم میخوره از اجبارات و حرفات که آخر به کرسی میشونیشون
جوابی نداد و فقی نگاهشو ازم گرفت ک آسانسور ایستاد
بی توجه بهش سمت دفترم راهی شدم و دیگه نیم نگاهی بهش نکردم ولی آوای منشیش که خطاب بهش میگفت اقای اریانمهر منتظرتونن چقدر دیر کرمشاهده کرد از گوشم پنهون نموند!
جلو در دفترم از حرکت ایستادم و درش و باز کردم ولی با متوجه شدن دختر شیک پوشی که دفعه قبل خودش و شهرزاد معرفی کرده بود و شریککاری و سهام دار جمشاهده کرد به حساب مییومد خشکم زد!
اونم معتجب به من نگاه میکرد و به اجبار از پشت میزی که مال من بود کشیده شد و روبهم بیان کرد:
_خانم برومند!؟
معتجب نگاهی به سرتا پاش کردم و با اخم بیان کردم:
_شما تو دفتر من چیکار میکنید!؟
متعجب تر از من اضافه کرد:
_دفتر شما!؟
من یه چند روزی میشه این جا کار میکنم جاوید این دفتر و به من دادن برای کار
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن