×××
کلافه و ناراحت از رو تختم کشیده شدم و ساعت حدودای سه چهار صبح بود ولی من خوابم نمیبرد و استرس این و داشتم که مجدداً حس تنهایی و تجربه کنم
چه حس ترسناکی!
قلبم میسوخت برای خودم که این طوری زندگی به بازیم گرفته شده بود… شده بودم عروسک خیمه شامگاه بازی و با این حال میدونستم از پس خودمم به تنهایی بر میام
این وسط قلبتتگیا فقط اذیتم میکرد که اونم باید باهاش کنار میومدم و اینم میدونستم چیزی که آدم و نکشه قوی ترش میکنه!
سمت تراس راهی شدم و وارد شدم تا یه هوایی به کلم بخوره و این حال بدیام کنار بره و در کمال تعجب نگاهم به مردی خورد که انگار اونم بی خواب شده بود و روی لبه ی حوض سنگی نشسته بود
با تعجب خیره بهش بودم که تو خاموشی کف دست نوازش رو سر سگش میکشید و یه حس دلسوزی نسبت بهش داشتم.
آدما باهاش چیکار کرده بودن که به یه حیوون پناه آورده بود!
انگار نگاهم روش زیادی سنگینی کرد که سرش و سمتم برگردوند و نگاهاش تو دیدهام قفل شد!
با مکث نگاهم و ازش گراهی شدم و برگشتم و وارد اتاقم شدم
پوف کلافه ای کشیدم و روی تختم دراز کشیدم، خواستم نگاهامد ببندم بخوابم ولی نمیتونستم! چند دقیقه گذشتو من فقط از این پهلو به اون پهلو میشدم
یه حسی یا یه چیزی هی از درونم فریاد میکشید که برو پیشش تنهاش نزار…
وَ خب اگه قبل این ماجمسیرا این اتفاق میفتاد قطعا کنارش میرفتم ولی الان مونده بودم سر دوراهی و در آخر پوف کلافه ای کشیدم و تو جام نیم خیز شدم
نگاهم و به دَر تراس اتاقم دادم و با ترمشاهده کرد از جام بلند شدم و سمت در اتاقم راهی شدم…
×××
از عمارت بیرون زدم و نگاهم به فرزان دادم
نفس عمیقی کشیدم و سمتش قدم برداشتم
مطمعنا از صدای پام متوجه حضورم شده بود ولی سرش و بالا نمیاورد
نگاهش و بهم نمیداد و منم بدون حرف کنارش با فاصله نشستم و خیره شدم به جیکوب که از وقتی تو این خونه اومده بودم انگار تنها دوست و همدم فرزان بود
همین طور تو سکوت میگذشت و حتی نیم نگاهی بهم نمیکرد که جیکوب پارسی کرد و سمت دیگه ای حرکت کرد
رفت اما فرزان به جای خالیش هنوز خیره بود نگاهش و به من نمیداد
کم کم داشتم تصمیم میگرفتم برم زیرا نه من حرفی داشتم نه اون اما بالاخره صدای دو رگش باعث شد توجهم جلب بشه!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن