×××
آوا
دستم دور گردنش حلقه کردم
_اما باید بهم میاضافه کردی داریم میایم این جا الان حالم دار بد میشه
_اما اینم یکی از اون مهمونیاست که اخراش میریم و حوصله سر بره که
_نه این جا…
مکث کردم و پوفی کشیدم
_الان اگه جاوید و ببینم چی؟! نمیخواستم باهاش رو در رو شم
پیشونیش و چسبوند به پیشونیم که نگاهام گرد شد و لب زد
_همون قدر که بیخیال باشی آرومی و همون قدر که اهمیت ندی خوشحالی!
هنوز متوجه جملش نشده بودم که ادامه داد
_رو پله ها!
_چی؟
پیشونیش و از پیشونیم جدا کرد و توقف کرد که کف دستم و از دور گردنش باز کردم و متعجب از رفتارش بهش خیره بودم که نگاهش داد سمتی و با دنبال کردن نگاهش رسیدم به نگاه خون جای گرفته غریب آشنام که دلم براش پر میکشید
عاشق شدم با همین یه نگاه خشک و خالی سَد اشکام شکسته بشه اما سری نگاهم و ازون نگاه خون آلودش و مشتای کف دستش گرفتم و دادم به فرزان و نمیدونم با چه عقل و با چه اساسی سریع دست فرزان و گرفتم که نگاهش و بهم داد و سمتی رفت و منم هم شونه باهاش قدم برداشت و در آخر کنار سالن ایستاد اما جاوید بدون تردید خیره تو چشمای من قدمای محکمش و برداشت… از پله اومد پایین و زیبا معلوم بود هدفش منم و ترس تو قلبم داشت کم کم لونه میکرد و دستای فرزان و محکم فشار میدادم اما هیچی نمیگفت و چیزی نمونده بود جاوید به ما برسه ولی یک دفعه زنی با موهای پرکلاغی و لباس مشکی قد بلند شامگاه که خیلیم باز بود جلوش توقف کرد
چون پشتش به ما بود نشناختمش و نمیدونم چرا حس حسادتم نسبت به زنی که جلوی جاوید از حرکت ایستاده بود گل کرده بود… در صورتی که جاوید دیگه هیچ صنمی باهام نداشت و عاشق شدم هرچه سریع تر بفهمم اون زن کیه اما همون لحظه یکی تو گوشم فریاد زد اون الان متاهل بدبخت به تو چه که کی جلو جاوید و گرفته الان باید ژیلا دلواپس شوهرش باشه نه تو
خیره بودم به صحنه روبه روم اما با یکم دقت تازه فهمیدم اون زن خود ژیلاست ولی موهای کوتاه شده مشکیش من و تو شوک برده بود و دستام ناخواگاه مشت شد تو هم که آوای فرزان به گوشم رسید
_ناخنات!
با تعجب نگاهم و بهش دادم که اشاره ای به کف دستش که تو دستای من بود کرد و من تازه درک کردم داشتم ناخنام و تو پوست فرزان فرو میکردم
پوفی کشیدمو با عجز اظهار کردم:
_بریم بیرون
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن