با ناباوری خیره بودم به آدمی که تو ذهنم ستایشش میکردم به خاطر بی نیازیش از بقیه آدما و اراده ای که داشت اما الان وقتی این طوری حرف میزد و غم درونیش که خیلیم کهنه بود و بروزگار میداد میتونستم بگم هیچ آدمی خالی از درد و غم نیست
نمیدونستم به آدمی که همواره حرفاش با معنی و با مفهوم بود چی بگم فقط ناخوداگاه کف دستاش و که رو میز بود و بین کف دستام گرفتم
_اگه من بشم اون آدمی که با حوصله این پازل هزار تیکه رو درست کنه و در آخر تکمیلش کنه چی؟!
تو چشمام خیره موند و بعد مکثی نیشخندی زد، تمایل داشت کف دستش و از بین دستام بیرون بکشه که اجازه ندادم و خیره نگاهش کردم و لب زدم
_تو داری به من کمک میکنی منم میخوام به تو کُ…
مکث کردم و میدونستم از کلمه کمک خوشش نمیومد… آدمی که این قدر داره برای زیستنش تلاش میکنه و خودش به تنهایی به همه چی رسیده به کمک اصلا احتیاج نداشت برای همین تغییر جمله دادم و ادامه دادم
_میخوام من این پازل هزار تیکه رو بچینم و کامل کنم!
_من بهت کمک نمیکنم آوا من با تو دارم یه هدف و طی میکنم این و هنوز ندرک کردی؟
_چرا…چرا متوجه شدم ولی من نمیدونم هدفت با من چیه و تا اون موقع دوست دارم این پازل هزار تیکه رو کامل کنم!
تو اصلا بزار پای بیکاری و کنج کاویم… میخوام ببینم این آدمی که روبه روم قرار گرفته و به قول خودش هزار تیکست کیه آخر داستان!
آدم خوبست یا بده؟
اون فرشته هست یا شیطان؟!
بزار بفهمم بزار خودت بفهمی…
خیره نگاهم کرد و ادامه دادم:
– من مثل تو آدمی نیستم که همه ی کارام و با دلیل و برهان انجام بدم شاید ار نظر تو این حماقت باشه اما از نظرم گاهی ریسک خوبه
فقط نگاهم میکرد و با ترمشاهده کرد دهن باز کرد چیزی بگه ولی پشیمون شد و یکم نگاهش و به اطراف داد
کلافگی و تو نگاهش میدیدم و این اامان شامگاهی بود که فرزان جز ریلکس بودن و خنثی بودن حس های دیگم تو نگاهش پیدا میشد حسایی که معلوم بود خودش اونا رو از بین برده یا بهتره بگم هنوزم در تلاشه از بین ببرشون!
بالاخره بعد مدتی کف دست از نگاه کلافش به اطراف برداشت و نگاهش رو کف دستامون زوم شد وَ بعد به چشمام خیره شد
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن