#part431
پدر و مادرم به فکر منفعت خودشان بودند…
نیما هم که به فکر خودش بود…
و من در وسط آن ها گیره افتاده و در حال له شدن بودم…
ولی مجبور نبودم این وضعیت را تحمل کنم…
به سختی از جا بلند شدم و به آشپزخونه رفتم.
تمام کابینت ها را برای پیدا کردن قرص جستجو کردم…
وقتی بعد از یک بار جستجو کردن قرصی پیدا نکردم با عصبیت شروع به به هم ریختن کابینت ها و هر چیزی که در آشپزمنزل بود کردم…
در نهایت چند قرص را از داخل کشو توانستم پیدا کنم…
ولی در کمال تعجب و ناباوری ام تنها تعداد انگشت شماری از انواع قرص مسکن در ظرف به چشم می خورد…
بدتر از آن، از هر قرص هم تنها یک عدد…
و این یعنی نیما فکر همه چیز را از قبل کرده بود!
نمیشد که به طور اتفاقی از تمامی قرص ها تنها یکی مانده باشد!
لعنتی به بختم فرستادم و این بار روی زانوهایم در آشپزخانه فرود رسیدم…
حتی داشتم نسبت به نیما هم مشکوک می شدم…
هم در را رویم قفل کرده بود، هم راه را برای خودکشی برایم بسته بود و هم تحقیرم کرده بود!
فرضا که قرص ها واقعا تمام شده بودند، ولی اینکه هیچ تیغی در خانه وجود نداشت و حتی چاقوها را هم نتوانسته بودم پیدا کنم باید کجای دلم می گذاشتم؟!
وقتی بعد از به هم ریختن کل خونه نتوانستم گوشی ام را پیدا کنم دیگر مطمئن شدم تمامی این کارها از پیش برنامه ریزی شده بودند.
تلفن خانه هم که نبود…
قلبم می خواست تمام خانه را آتش بزنم.
منی که تا یک روزگار پیش برای برگشتن به این خانه بال بال می زدم، حالا حتی قلبم نمی خواست لباس هایم را هم عوض کنم!
وسط خانه که حالا تبدیل به جهنم شده بود جای گرفته بودم…
تنها هر از گاهی برای آهسته کردن خودم از جا کشیده می شدم و ظرفی را می شکستم!
خورشید غروب کرده بود و منزل در تاریکی فرورفته بود…
اما من حتی توان آن را نداشتم که از جا کشیده شوم و چراغ را روشن کنم…
اصلا چراغ ها را روشن می کردم که چه شود؟!
روشن کردن چراغ ها می توانست زیستن مرا روشن کند؟!
من با آدمی مثل حامد که در زندان به سر می برد چه تفاوتی داشتم؟!
می دانستم که او شامگاه ها خواب راحت دارد، ولی خواب هم با چشمانم قهر بود!
خونه آنقدر در تاریکی فروحرکت کرده بود که حتی ساعت را هم نمی مشاهده کردم…
برای یک زندانی که ساعت فرقی نمی کرد…
هر ساعت از شامگاهانه روزگار هم که بود برای او تفاوتی ایجاد نمی کرد!
وسط منزل میان خرده شیشه ها روی زمین دراز کشیده بودم و حتی دیگر قطره اشکی هم نداشتم که با جاری شدنش قلبم کمی سبک شود!
نمی دانم چه مدتی بود که کلید داخل قفل چرخید و لحظه ای بعد چراغ ها روشن شد.
دیدهانم را بستم.
آوای مضطرب نیما به گوشم رسید.
– آهو؟!
و آوای زمزمه وارش را که می گفت “چرا چراغ ها رو روشن نکرده؟” به گوشم رسید.
پوزخند گوشه ی لبم جای گرفت.
هنوز از ورودی خانه کامل نگذشته بود…
مطمئنا ندیده بود چه بلایی بر سر خانه اش آورده ام که این سؤال را زمزمه می کرد!
اگر در ماشین و جلوی مجتمع از آنکه “طویله” گفتنش را بی جواب نگذاشته بودم پشیمان شده بودم، حالا راضی هم بودم!
حالا دیگر منزل اش برایم هیچ تفاوتی با طویله نداشت!
خودش هم دیگر برایم آن مرد متشخص و قابل احترام نبود!
باز هم زمزمه ی نیما به گوشم رسید.
“نکنه حرکت کردی؟”
پوزخند زدم.
یعنی خودش از حرفی که زده بود خنده اش نگرفته بود؟
صوتی قدم هایش به گوشم رسید و لحظه ای بعد صدای “وای” اضافه کردنش بلند شد.
– آهو؟
خود را به خواب زدن فایده ای نداشت…
احساس کردم نیما بالای سرم توقف کرده است…
دیدهانم را که باز کردم با او که روی صورتم خم شده بود و نگاهم می کرد مواجه شدم.
مضطربی در نگاهش موج میزد، اما با کارهایی که کرده بود اصلا نمی توانستم باورش کنم!
– خوبی؟!
نیشخند زدم.
سؤالاتش هم مثل کارهایش داشت مسخره میشد!
نگاه نیما به لب هایم کشیده شد.
تبسم مسخره ای روی لبانش نشست.
– چرا اینجا خوابیدی عزیزم؟!
زمزمه وار کلمه ی “عزیزم” را تکرار کردم.
– آره عزیزم!
– مجدداً شدم عزیزت؟! جالبه! بهشدت جالبه!
نیما کمر خم شده اش را راست کرد.
– نه حالت خوبه انگار! بیخودی هراسیدم! نباید انقدر استرس به خودم بدم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن