نیما دوباره نگاهش را به بیرون پنجره دوخت.
– شاید اگه قبل از این اتفاقات بود، باهاشون جروبحث می کردم! تلاش
می کردم تا همون جا بمونم، ولی دیگه اعتمادی به خودم نداشتم! می
وحشت کردم بمونم پیششون و راحت تسلیم بشم! اونقدر احساس شکست
می کردم که اگه حتی یک بار هم بهم تعارف می کردن تو دام اعتیاد
میفتادم! با تموم این ها نمی دونم چی باعث شد که اون لحظه از اونجا فرار کردم! فرار کردم و حرکت کردم تو یه ساختمون نیمه کاره!
کمی مکث کرد.
– چند شامگاه هم اونجا سر کردم… روزگارهای اول حواسم بود که قبل از
طلوع آفتاب از اونجا دور بشم، اما بعد چند روزگار نمی دونم چطوری شد
که صبح خواب موندم! خواب موندم و کارگرها رسیدن! داد و فریاد
کردن… یعنی… با داد و فریادشون از خواب پریدم! اونقدر شوکه شده
بودم که درک درستی از وقت نداشتم! وقتی هم که به خودم اومده بودم
دیر شده بود! تا من بجنبم و بخوام از اونجا فرار کنم، کارگرها زنگ زده بودن به بزرگترشون…
به اینجا که رسید نیما خاموشی کرد…
با این تفاوت که این بار خاموشیش طولانی تر از لحظات قبل شد!
چیزهایی در سرم می چرخید، اما ترجیح می دادم خاموشی کنم تا نیما یا امید حرف بزنند!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن