– وای آهو! بس کن! انقدر “چیکار کنم چیکار کنم” نگو!
آوای نیما زیاد هم کشیده نبود، ولی باعث شد صورتم در یک لحظه خیس از اشک شود.
– بخاطر همین چیزها بود که نمی خواستم از هیچی باخبر بشی!
همین حرف ها باعث شد تا نه با نیما حرف بزنم و نه حتی گریه کنم.
از مسئول پذیرش چندبار راجع به عمل و اتاق عمل و دکتر آوا سؤال سؤال کردم، ولی او با جواب های سر بالا مرا از خود راند…
در واقع نیما از او خواسته بود جواب درست و حسابی به من ندهد.
***
بعد از چند ساعت که به اندازه ی یک عمر برای من گذشت، بالاخره عمل آوا تمام شد.
مسئول پذیرش چیزی را به نیما بیان کرد و لحظات بعد مردی که لباس عمل به تن داشت، به سمتمان رسید.
نیما نیم نگاهی به من انداخت…
حالت نگاهش جوری بود که انگار دوست نداشت من در آن لحظه آنجا باشم…
– عمل چطور بود آقای دکتر؟!
نیما این را با شک و ترمتوجه شد سؤال کرد.
یعنی وضعیت آنقدر وخیم بود که نیما از گوش دادن جوابش هراس داشت؟!
دکتر با کمی مکث و خیره شدن ما بالاخره جواب داد: جراحی خوب پیش رفت…
چشمانم از اشک شوق پر شدند و هنوز جمله ی “خدایا شکرت” کامل از دهان من و نیما خارج نشده بود که دکتر بیان کرد: اما…
همین “ولی” برای پر کشیدن تمام خوشحالی ما کافی بود…
مکث کردنش ما را تا لب مرگ برد!
نیما با حرص غرید: جراحی خوب پیش رفته، ولی؟!
دکتر پوفی کشید.
– ببینید خونریزی مغزی در هر سنی که اتفاق بیفته خطرناکه!
نیما با همان لحن چند ثانیه پیشش گفت: خب؟!
– خب اینکه…
دکتر پوفی کشید.
– ما طی این جراحی فقط جلوی خونریزی رو گحرکت کردیم… یعنی…
با مکثی که دکتر کرد، نیما با عصبانیتی آشکار اظهار کرد: زرت رو بزن تموم کن دیگه! هی اما، اگه، خب، یعنی می کنی که چی بشه؟!
دکتر انگار این حرف ها را نگوش داد…
یا شاید هم آنقدر این گونه رفتار و حرف ها را از خانواده های بیمارانش مشاهده کرده بود که برایش کاملا عادی بود.
بدون آنکه اعتراضی کند، اضافه کرد: ما تموم کارهایی رو که میشد، انجام داریم… از این به بعدش فقط کف دست خداست! امیدتون به خدا باشه!
صورت نیما سرخ شد.
– البته که امیدمون به خداست وگرنه آوا دور از جونش محال بود از عمل دومی که به لطف پنجه های طلایی شما براش رقم خورد، زنده بیرون بیاد!
دکتر نفس عمیقی کشید و بدون زدن حرفی از کنارمان گذشت.
نیما خیره به حرکت کردن دکتر زیر لب گفت: دارم برات!
***
دو روز از عمل جراحی آوا می گذشت…
مثل همیشگی تنها کسانی که خبردار شده بودند و به دادمان رسیده بودند، آقا جهان و مهری جان بودند…
نیما چندین بار با دکتر آوا حرف زده بود…
با وجود وضعیت آوا امکان انتقالش به بیمارستان دیگر وجود نداشت…
نیما چند متخصص مغز و اعصاب بالای سر آوا آورده بود…
حتی نتایج آزمایش و عکس های آوا را به دکترهای خارج از کشور فرستاده بود…
اما با تمام این ها نظر همه شان با هم یکی بود…
آوا وضعیت خوبی نداشت…
نیما تمام تلاشش را می کرد تا حقیقت را از من مخفی نگه دارد، ولی من به صورت اتفاقی حرف های دکترش را شنیدم.
نیما چند بار به بخش نوزادان و داخل اتاق حرکت کرده بود، ولی با وجود بیتابی های من اجازه نداد آوا را ببینم…
تنها چندین بار از پشت شیشه دیده بودمش…
آن هم نه به صورت واضح…
چراکه سر و صورتش باندپیچی شده بود و جثه ی کوچکش زیر کف دستگاه های مختلفی بود که قبل از آن وقت نظیرشان را در تلویزیون مشاهده کرده بودم.
تقریبا در مدتی که به کل ماجرای مربوط به حامد و آن شامگاه را فراموش کرده بودم، حرف های جمتوجه شدی به گوشم رسید…
حرف هایی که وجود لعنتی کمرنگ شده ی حامد را برایم زنده کرد…
آن روزگار را خوب به یاد دارم…
قرار بود دکتر موضوع مهمی را با ما در میان بگذارد…
نیما مثل همیشگی می خواست من در سالن بیمارستان همجاده مهری جان پشت در بسته بنشینم…
ولی من که حاضر نبودم نیما از حقیقت، تنها قسمت هایی را که خودش صلاح می داند بگوید، اصرار کردم که اجازه دهد من هم داخل اتاق باشم…
نیما راضی نمیشد…
هرچند که اجازه گراهی شدن از او سخت تر از هر کاری بود، ولی آنقدر اصرار کردم که بالاخره به یک شرط کوچک راضی شد…
اینکه دکتر هر حرفی که زد حق ندارم گریه و زاری جاده بیندازم…
من هم که مضطرب آوا بودم، خیلی راحت این شرط را قبول کردم…
اصلا لعنت به من و اصرارهایم!
شاید اگر آن روزگار من بخاطر درک کردن حقیقت پافشاری نمی کردم و کنار مهری جان در سالن می ماندم، هیچگاه مهری جان هم به طور دقیق از بیماری آوا اطلاع پیدا نمی کرد و به بدترین راز زیستن من پی نمی برد!
دکتر درباره ی بیماری آوا می گفت این نوع بیماری معمولا ارثی است و مهری جان می بیان کرد ما در خانواده مان چنین مریضی ای نداشتیم!
نگاهش روی من بود و از من می جویا شد آیا در خانواده ی من چنین چیزی بوده است؟!
و من زیر نگاه های سنگین بقیه درحالیکه کاملا یادم بود خواهر حامد در بچگی بخاطر مریضی خاصی فوت کرده است، جواب دادم: نه!
نیما هم انگار فهمیده بود ماجرایی در کار است که بحث را عوض کرد.
– حالا برای درمانش چیکار باید بکنیم؟ چه مسیر حلی هست؟!
دکتر هم از این سؤال نیما استقبال کرد و شروع کرد به حرف زدن.
هرچند که من دیگر متوجهشان نبودم…
باز هم ردپای حامد لعنتی در زندگی ام پیدا شده بود…
من با وجود منحوس او که در همه جای زندگی ام سایه افکنده بود چه کار باید می کردم؟!
از حرف های دکتر تنها این را متوجه شدم که بیان کرد پیوند مغز استخوان یکی از راه های مناسب درمان برای آوا است…
و مهری جانی که بلافاصله گفت نیما آماده ی پیوند است!
عجله ی مهری جان بخاطر علاقه اش به آوا و مضطربی اش از بابت او بود…
ولی خود این مضطربی مرا دلواپس می کرد!
جواب دکتر راجع به این نظر مهری جان توانست قلبگرمم کند.
– نمیشه بیان کرد پدر یا مادر بیمار برای پیوند مناسب تره… باید آزمایش های لازم انجام بشه!
مشخص بود که مهری جان می خواهد راجع به مدت آزمایش و نحوه ی آزمایش سؤال بپرسد، اما “ببخشید من باید آماده شم برای عمل” بیان کردن دکتر مانع از آن شد که مهری جان چیزی بپرسد.
با تشکر از دکتر از اتاقش خارج شدیم.
با اصرارهای آقا جهان مبنی بر آنکه وجود ما در بیمارستان تاثیری در حال آوا ندارد و برای استراحت بهتر است به منزل رویم، بالاخره بعد از چند روزگار از بیمارستان خارج شدیم.
هنوز در محوطه ی بیمارستان بودیم و روی پله ها ایستاده بودیم که نگاهم با نگاه حامد که با فاصله از ما، در آن طرف بیمارستان درحالیکه به دیوار تکیه داده و توقف کرده بود، یکی شد.
تمام وجودم یخ بست و ندرک کردم چگونه و کی از مهری جان و آقا جهان خداحافظی کردیم.
سوار ماشین که شدیم نیما چشمبهراه ماند مهری جان اول از بیمارستان خارج شود.
و من که ترس تمام وجودم را گراهی شده بود، بدون هیچ مقدمه ای اضافه کردم: اینجاست!
آوایم آنقدر آهسته بود که نیما متوجهش نشد.
نگاهم کرد.
– چی؟!
به دیدهانش خیره شدم.
– اینجاست!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن