اما متاسفانه همه چیز در دست استاد شایسته بود و اگر جوابش را نمی دادم یا به مهری جان زنگ میزد یا خودش را به آرایشگاه می رساند.
بالاجبار چند جمله از اطرافم و اتفاقاتی که در جریان بود، برایش نوشتم.
به یک دقیقه نرسید پیام دیگری از استاد شایسته آمد که سؤال کرده بود چگونه طاقت بیاورد تا مرا ببیند!
و من در آن لحظه تنها قلبم می خواست گوشی ام را خاموش کنم!
مخصوصا که در همان دقایق همسران دو عروس دیگر هم انگار بهشان پیام داده بود و آن ها با ذوق جوابشان را می دادند!
برای آنکه استاد شایسته دیگر پیام نفرستد بهانه آوردم که ناخن کار رسیده و باید گوشی را کنار بگذارم و خوشامگاهختانه او باورش شد که با فرستادن پیام هایی با مضمون “من از رنگ قرمز خوشم میاد.” و “می بینمت.” مکالمه را به پایان رساند.
از خیر بازی کردن هم گذشتم و گوشی را روی میز رها کردم.
چشمانم را بستم و بدون آنکه کنجکاوی کنم یا حرف های استاد شایسته درباره ی سلیقه اش را به آرایشگر منتقل کنم، خودم را به دستش سپردم.
اینکه اسم نامزد یکی از عروس ها “حامد” بود باید اتفاقی فرض می کردم یا پای بدبختی ام می گذاشتم؟!
من در تلاش بودم تمام خاطراتم با حامد را پاک کنم که البته با وجود بچه ای که در شکمم بود زیاد امکان پذیر نبود…
ولی با این حال من تا آن روزگار سعی کرده بودم به او بهشدت کمتر فکر کنم، ولی یادم رفته بود که همواره چیزهایی وجود دارد که ما را به یاد اشتباهات بزرگ و پاک نشدنی مان بیندازند!
کل چت ها و پیام های چند ساله ام با حامد را پاک کرده بودم که البته در همه شان اکانت های حامد پاک شده بود.
و این کار تنها برای دلخوشی خودم بود و بس!
تا دیدهم به پیام ها نیفتد و زیستن را از چیزی که سخت تر هست برای خودم نکنم!
چند ساعت دیگر هم گذشت… مهری جان درحالیکه صورتش غرق آرایش بود و موهایش به قشنگیی آراسته شده بود و چند ظرف پلاستیکی در کف دستانش بود به سراغم وارد شد.
ظرف ها را روی میز گذاشت.
کمی به صورتم خیره شد… از نگاهش تحسین می بارید.
در یکی از ظرف ها را باز کرد.
– سعی کن یه کم غذا بخوری. تا شامگاه باید جلوی مهمون ها سر پا باشی!
حتی تصور آنکه بخواهم لب به غذا بزنم، برایم سخت بود.
با تجربه های بدی که در روزهای قبل از غذا خوردن داشتم ترجیح می دادم گرسنه بمانم تا اینکه معده ام را پر و با اجبار بلافاصله خالی کنم!
با تمام این ها مهری جان بی توجه به حالت صورتم در ظرف پلاستیکی را باز کرد که من به سرعت قبل از آنکه بوی غذا بخواهد به مشامم برسد، دستم را مقابل بینی و دهانم گراهی شدم.
مهری جان با چنگال یک تکه از جوجه کباب را برداشت و با دست دیگرش کف دستم را از جلوی بینی و دهانم پس زد.
چنگال را مقابل دهانم گرفت و من بعد از چند ثانیه که نگاهم بین تکه ی جوجه کباب و چشم های مهری جان در حال گردش بود، زمانی که دیدم احساس بد یا ناخوشایندی نسبت به آن غذا ندارم، دهانم را باز کردم و تکه ی جوجه کباب را در دهانم گرفتم.
درحالیکه دعادعا می کردم حالم بد نشود و گند نزد به سر و رویم با ترمشاهده کرد جوجه کباب را جویدم.
بالآخره بعد از چند روز توانستم بدون بد شدن حالم غذا بخورم.
وقتی محتویات درون دهانم تمام شد، نگاهم به ظرف یکبار مصرف کشیده شد.
مهری جان رد نگاهم را دنبال کرد و لبخند روی لب هایش قرار گرفت.
چنگال را به کف دستم داد.
– نترس!
تنها سرم را تکان دادم و او با گفتن آنکه “بر می گردد” از سالن خارج شد.
با لذت تا آخرین تکه ی جوجه کباب را خوردم.
هممدت با تمام شدن غذایم کار آرایشگر هم با موهایم تمام شد.
– خوشت میاد عزیزم؟!
با صوتی نازک آرایشگر نگاهم را به آینه و تصویر خودم در آن دوختم.
از آخرین باری که خودم را آراسته بودم بیشتر از یک ماه می گذشت…
و حالا تصویری که در آینه با بهت نگاهم می کرد، خود خود خودم بود… خود خود آهویی که بعد از نوزده سالگی هیچگاه بدون آراستن خودش از منزل خارج نشده بود!
با اتفاقات چند وقت اخیر زیر نگاه هایم گود افتاده بودند و حالا به لطف مهارت آرایشگر همه ی آن ها به خوبی زیر آرایش پنهان شده بودند.
صوتی آرایشگر این بار همجاده با خنده ای به گوشم رسید.
– یعنی انقدر عوض شدی که نمی تونی از خودت چشم برداری؟!
نگاهم را از تصویر خودم در آینه گراهی شدم و به تصویر آرایشگر که پشت سرم توقف کرده بود دوختم.
من خیلی وقت بود که عوض شده بودم…
دقیقا بعد از آن شامگاه!
با این حال هیچ لزومی نداشت که آرایشگر یا هر شخص دیگری که حقیقت را نمی خبر داشت بویی از ماجرا ببرد!
با تبسمی سر تکان دادم.
– بهشدت!
آرایشگر با شیطنت ابرو بالا انداخت.
– پس خدا به آقا داماد صبر بده!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن