از آنجایی که من از حمام دادن بچه می هراسیدم و از طرف دیگر هم با وجود درد جسمانی ام نمی توانستم کاری انجام دهم، قرار شد مهری جان به کمک آقا جهان این کار را انجام دهد.
با این حال می توانستم از عهده ی کار خودم بربیایم، اما نیما با شرارت پشت سرم وارد حمام شد تا به گفته ی خودش پشت در حمام مضطرب این نباشد که خدایی نکرده بلایی سر خانومش بیاید!
دوش آب گرم توانست حالم را خوب کند، اما با این حال شیطنت های نیما برای گرفتن کل انرژی ام کافی بود…
آنقدر که وقتی از حمام خارج شدیم، به سختی لباس هایم را به تن کردم و بدون آنکه موهایم را خشک کنم خوابیدم.
***
با آوای گریه ی بچه با شتاب و ترس چشم هایم را باز کردم.
به سرعت روی تخت نشستم.
این چند اتفاق ساده آنقدر پشت سر هم و بی هیچ وقفه ای اتفاق افتاد که ضربان قلبم در عرض همان چند ثانیه بالا راهی شد.
– ساعت خواب خانوم!
مهری جان این حرف را زد.
آوا در آغوش نیما بود.
نیما درحالیکه سعی داشت آوا را ملایم کند، بیان کرد: آخه این حرف ها الآن چیه که می زنی مولین؟
آوا را کمی تکان داد.
– ساعت خواب چه صیغه ایه؟
آوای آقا جهان که بیرون از اتاق خواب بود به گوشم رسید.
– با مادرت درست حرف بزن نیما!
نیما با لحن مسخره ای “دیده” کشیده و بالایی بیان کرد.
مهری جان آوا را از آغوش نیما گحرکت کرد.
– بدش من. بچه هلاک شد.
نیما شانه بالا انداخت.
– چرا به من میگی؟!
اشاره ای به من که هنوز گیج خواب بودم، کرد.
– به مادر بچه بگید که تخت گرفته خوابیده!
مهری جان به دفاع از من اظهار کرد: هر وقت زایمان کردی و فهمیدی چقدر درد و سختی داره، بیا این حرف رو بزن!
نیما خندید.
– مگه اسب آبی ام؟!
مهری جان با حرص اسمش را صوت کرد.
– کارهای نشدنی میگی خب! این قابلیت رو ندارم متاسفانه!
مهری جان آوا را در آغوشم گذاشت.
نیشگونی از بازوی نیما گرفت که باعث شد دادش به هوا برود.
نیما درحالیکه با دست دیگرش بازویش را گرفته بود، گفت: واقعا که!
و در نهایت از اتاق خارج شد، اما همچنان صدایش به گوش می رسید که داشت غرغر می کرد.
خواب از سرم پریده بود.
روی تخت کمی جابجا شدم و دکمه های لباسم را باز کردم تا با شیر دادن به آوا آرامش کنم.
***
ده روز بعد از زایمانم مثل برق و باد گذشت.
ده روزگاری که انتظار داشتم مادرم کنارم باشد، ولی نبود و به جایش مهری جان مواظبم بود…
مهری جان سعی می کرد ریز و درشت نکات مربوط به بچه داری را بهم یاد دهد و من با آنکه تا قبل و حتی بعد از به جهان آمدن آوا علاقه ای به این موضوع نداشتم، اما به ناچار به حرف هایش گوش می سپردم.
تقریبا هم کارهای لازم را یاد گرفته بودم و نیما هم مدام سر به سر من و مادرش می ذاشت که پیجی در اینستاگرام باز کنیم و از حرف های مهری جان ویدیو ضبط کنیم!
با تمام این ها نیما شامگاه ها مادرش را به منزل ی خودشان می سپرد و ما تنها می ماندیم…
تنها می ماندیم و شیطنت های نیما شروع میشد…
شیطنت هایی که با جیغ و گریه ی آوا در همان لحظه ی شروع به اجبار تمام میشد!
نیما با حرص به آوا نگاه می کرد و حتی گاهی ادای ضجه زدن هم از خودش در می آورد!
در نهایت هم اگر نمی توانست با وجود پنبه هایی که داخل گوشش می گذاشت، آوای گریه را تحمل کند، اتاق را ترک می کرد.
و منی که نصفه شامگاه چند ساعت را مشغول کارهای آوا می شدم… از شیر دادن گحرکت کرده تا عوض کردن پوشک و خواباندنش…
در نهایت بعد از خوابیدن آوا تا خود صبح بیدار می ماندم.
اغلب صبح ها نیما را که می میل داشت شرکت یا دانشگاه برود، نمی دیدم و چند ساعت هم که می میل داشتم بخوابم، با صوتی گریه ی آوا باز هم همه چیز تکرار میشد…
در نهایت هم همواره و کل روزگار را کسل یا در حال چرت زدن بودم.
تمام این مسائل باعث شده بود بین من و نیما فاصله بیفشتابزده…
فاصله ای که نیما هم تلاش خاصی برای از بین بردنش نمی کرد…
متوجه شدن آوا گاهی به زندگی امیدوارم می کرد و گاهی ناامید…
گاهی خرسند می شدم از داشتنش و گاهی یاد آن شامگاه لعنتی می افتادم و احساس گناه سر تا سر وجودم را فرا می گراهی شد!
آنقدر در خودم غرق می شدم که حتی صدای ضجه زدن های آوا را نمی شنیدم…
شاید هم می گوش دادم و چیزی به روی خودم نمی آوردم…
اهمیت نمی دادم و در آخر برای آنکه سردردهایم بدتر نشود بغلش می کردم و تمام تلاشم را خرج می کردم تا ساکت شود.
در آخر هم از دیدن صورت مظلومش که از گریه سرخ شده بود، خودم به گریه می افتادم…
او که تقصیری هم نداشت…
گناهی هم نکرده بود…
تمام غلط های جهان را من با حامد لعنتی کرده بودم که روح کثیفش هم از وجود آوا خبری نداشت…
مادر آوا که منه خسته و غمگین بودم…
پدر واقعیش هم که خبری نداشت…
اما حداقل وجود نیما شانس بزرگی در حیات اش بود…
نیما هرچقدر هم که بعد از زایمان از من فاصله گحرکت کرده بود، حواسش به آوا بود…
***
مهری جان بعد از به دنیا وارد شدن آوا معمولا همیشگی بهم سر میزد.
مهری جان از وضعیت رابطه ی من و نیما خبری نداشت.
هر موقع که می آمد همه چیز مرتب بود و نگاه های پف کرده و خواب آلود مرا هم به کم خوابی نسبت می داد.
در یکی از روزهایی که مهری جان سرزده به خانه مان آمد، همه چیز به هم ریخته بود…
آوای جیغ و گریه ی آوا کل فضای خانه را فرا گحرکت کرده بود…
من غرق خودم بودم و بی هیچ دلیل قانع کننده ای داشتم گریه می کردم…
غذای روی گاز سوخته بود و دود از آشپزخانه بلند میشد…
دود آنقدر غلیظ بود که انگار آتش سوزی بزرگی ایجاد شده بود.
مهری جان در زده بود، ولی من نمتوجه شده بودم…
و بوی دود و آوای گریه ی آوا، حسابی مهری جان را مضطرب کرده بود.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن