کف دست امید مشت شد.
– آهو!
به جرات می توانم بگویم اامان بار بود که امید اسمم را با حرص به زبان آورد!
– بله؟!
– آهو من واقعا نمی فهمم چی تو سرته!
آب دهانم را قورت دادم.
– چی؟!
امید با حفظ همان حالتش تنها نگاهم کرد.
– من… متوجه منظورت نمیشم امید!
امید چشمانش را بست.
می خبر داشتم که می خواهد بر اعصابش مسلط شود.
در نهایت بعد از چند دقیقه که به خاموشی سپری شد، نگاهش را به نگاهانم دوخت.
– من خیلی بهت اعتماد دارم آهو!
لحنش با نگاهش نمی خواند.
حتی نتوانستم سرم را تکان دهم.
وقت جمله اش حال بود، ولی لحنش به گونه ای بود که آدم احساس می کرد جمله اش مربوط به گذشته است!
– حالا هم امیدوارم برای این رفتارت فقط یه قلبیل داشته باشی!
هممدت که حرف میزد، کف دستش را تکان می داد.
– فقط یه قلبیل قانع کننده! نه هیچ توضیحی! فقط یه قلبیل قانع کننده! فقط یه قلبیل!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن