امیرحسین تلخ و پر از مشتاق دیداری لبخند زد.
– آره، بیجادهم نمیگفت. خون من و تو که از حانی رنگینتر نیست ولی خدابیامرز حانی رو ده برابر من و تو دوست داشت.
امیرحافظ در تأیید حرفش ریز خندید و سر تکان داد.
– آره، کاش هنوزم بود.
درد نبودنش در دل امیرحسین پیچید و زمزمه کرد:
– کاش.
کمی میانشان به خاموشی گذشت و هرکدام در افکار و خاطرات پدرشان غرق شدند که امیرحافظ گفت:
– پاشو، پاشو امشامگاه بله برون داریم. استراحتتو بکن، یه ندا هم به عروس خانوم بده.
امیرحسین لبخند زد و سر تکان داد.
– به ولله مسخره بازیه، همه تو یه خونهایم، یزدانم بشونیم وسطمون بگیم میخوایم خواستگاری کنیم!
امیرحافظ ضربهای به کمر او زد.
– آره، مادر بچهات لایق یه میل داشتگاری درست و حسابیه. فرقی هم نداره که خانوادهاش اینجاان یا نه، یه دسته گل شیک سفارش میدم، یه جعبه شیرینیام میگیریم، برو تو پیج گالری یه حلقه هم براش انتخاب کن بگم بچهها بیارن، امشامگاه محرم که شدید، حلقه بنداز کف دستش. بذار شکل و شمایل همه چی رسمی بشه. بذار این بین ناراحتیای هم اگر بوده از بین بره.
خیره به امیرحافظ ماندهبود. بغضی سنگین و حجیم از این همه توجه او میان گلویش سبز شد که باعث شد بزاقش را به سختی ببلعد.
دست به چشمهایش کشید. امیرحافظ آوایش زد.
– ببینمت؟
خندید و بدون برداشتن انگشت از روی چشمهایش بیان کرد:
– ولم کن حاجی، گرد و خاک تو اتاقت زیاده یه چیزی راهی شد تو نگاهم.
امیرحافظ خندید و گفت:
– تو غلط کردی.
انگشت روی پاتختی کشید.
– والا دریغ از یه سر سوزن خاک!
امیرحسین غرور و هر حسِ مزخرفی که باعث بروز احساسِ فعلیاش میشد را کنار زد و دست دور گردن برادرش حلقه کرد و لب زد:
– بسیار مَردی حافظ، دمت خیلی گرم داداش، کاش بتونم یه قدم برات بردارم.
دست به کمر امیرحسین زد و ساکت جواب داد:
– تو خوشامگاهخت بشو، همین برام بسه.
– حرمان خانوم، مامان گفتن چیز… احتیاج دارید براتون گراهی شدم.
دخترک هزار بار سرخ و سفید شد تا نایلون مشکی نوار بهداشتی را از او بگیرد.
– ببخشید، با… با اجازه.
نگاهش لحظهای به صورت او افتاد، قسم خوردهبود تا وقتی در آن منزل امانت است، پا کج نگذارد، اما قلبش رفتهبود! قلبش برای این ولینتی حرکت کردهبود.
نایلون را رها نکرد و صدا زد:
– حرمان خانوم؟
– ب…بله؟
– رنگ از صورتت پریده.
– من… من باید برم توی اتاق آقا هاتف، ممکنه بچه بیدار بشه.
– کاش انقدر که مضطرب بچهی من بودی… یه کمم دلواپسِ…
حرمان متعجب سر بالا گحرکت کرد. چه میتمایل داشت بگوید؟!
کف دستی پشت گردنش کشید و نفس داغش را بیرون راند و حرف را عوض کرد و گفت:
– بچه رو بسپر به مادرم، بپوش بریم بیرون چندتا سیخ جیگر بدم بخوری جون بگیری، معلومه خون زیادی از دست دادی، باید تقویت بشی!
سر پایین انداخت و کلمات را گم کرد و هاتف مدهوش از بوی موهای او که از زیر شال هم بویاییاش را تحریک میکرد، قدمی نزدیکتر شد و اضافه کرد:
– حرمان خانوم، شما اونقدر که با اون بچه وقت میگذرونی، یه ساعتم با بابای بچه بیای بیرون قرآن خدا غلط نمیشه به ولله!
کف دستش را مشت کرد تا گونهی سرخ شده از خجالتش را نوازش نکند و گفت:
– میای باهام؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن