محیا جسارت بیشتری به خودش داد. انگار در صوتی امیرحافظ، میان کلماتش، خودش را در گذشتهی نه چندان دور میمتوجه شد. دلش سوخت، نتوانست خاموشی کند و بیان کرد:
– عشق و علاقهی زیاد به خانواده و اطرافیان، گاهی باعث میشه خودمونو از یاد ببریم، خودمون ضعیف بشیم، یادمون میره ما مسئول رسیدگی به همهچیز و همه کس نیستیم و در نهایت همهی این بار و فشار و سختی، یهویی از یه جا میزنه بیرون. میشه این دردی که رنگ صورت شما رو گراهی شده. میشه مشت مشت قرص خوردن.
امیرحافظ شانه بالا انداخت، دردش اندکی تسکین یافتهبود.
– من خودمو بسیار وقته یادم حرکت کرده. همین که تلاش کنم خونوادهام دور هم جمع باشن، خوشحال باشن، حتی یه کم، برام کافیه.
محیا توقف کرد و پاکت را کنارش گذاشت.
– من میرم با اجازهتون، آنا هم فکر کنم مشغول یزدانه، نمیخوام مزاحمش بشم.
امیرحافظ ساکت اظهار کرد:
– به سلامت، خداحافظ.
محیا چند قدمِ برداشته را، مجدد عقب برگشت، با فاصله مقابل امیرحافظ قرار گحرکت کرد و بیان کرد:
– شاید از حرفی که میزنم خوشتون نیاد، شاید جسارت میکنم و پامو دراز تر از گلیمم میکنم، اما… من توی شرایط مشابهِ شرایط شما بودم. منم روزگارایی رو گذروندم که باید ستون خونوادهام میشدم و خودمو یادم رفت. ما آدما سرما که میخوریم تند میریم دکتر، دوتا آنتیبیوتیک میزنیم، با ویتامین سی و سوپ به خودمون میرسیم، اما روحمون که حالش خوش نباشه، بهش بیتوجهی میکنیم.
امیرحافظ لحظهای کوتاه نگاهش کرد. محیا اظهار کرد:
– دو سالی میشه که پیش تراپیست میرم و بهشدت راضیام، بهتون پیشنهاد میکنم قبل از اینکه بیشتر خودتونو فراموش کنید، برید پیشش. دکتر بسیار خوبیه، حداقل من که جواب گراهی شدم.
و همانطور که جملات آخر را میاظهار کرد، در کیف کوچکش دنبال کارتی میگشت.
کارتِ کمی کهنه شده را پیدا کرد و آن را سمت امیرحافظ گحرکت کرد.
«دکتر لاله محبی، دکتری تخصصی روانشناسی و مشاوره»
کارت در کف دستش بود و محیا راهی شدهبود.
* * *
– بعضی روزگارا، انگار توی هر دیقه و ثانیهاش جون آدمو میگیرن، امروزگار از اون روزگاراست، نه؟
حانیه چرخید رو به آناشید که این جمله را گفتهبود. سر تکان داد و سرش را آرام روی شانهی آناشید گذاشت.
– آره، دل تو قلبم نیست از قلبشوره، ساعت هفت شامگاهه. چرا هیچ خبری نمیدن؟
در نمازخونه، خسته از انتظار با قلبشوره و اضطراب، نشستهبودند و یزدان مقابلشان با دو تسبیح سرگرم شده و بازی میکرد.
خیره به یزدان ادامه داد:
– حس میکنم دلم داره از جا کنده میشه.
او هم سرش را روی سر حانیه گذاشت.
– منم.
اشک از کنج دیدههایشان راه گرفتهبود. حانیه با آوایی خفه و لرزان گفت:
– زنگ زدم به محدثه حال مولینو بپرسم، اظهار کرد از صبح داره گریه و ناله میکنه و همهاش سعی میکنه بگه حسین.
حالا که خودش مادر شدهبود، با همهی وجود میتوانست حس مادری که جگرگوشهاش در بیمارستان بود و او دستش از همهجا کوتاه کنج منزل مانده را درک کند و بفهمد.
آناشید لب زد:
– یعنی میشه امشامگاه وقتی خواستیم سر بذاریم رو بالشت، بگیم آخیش؟ بگیم آخیش که خوب گذشت؟
جوابش را از امیرحافظ گرفت. انتظار حضور او را کنار نمازخونهی زنانه نداشسریع و هردو از جا پریدند.
– انشاالله که میشه. بگم افشین برسوندتون خونه؟! هوم؟ من هستما، ببینید حالا از صبح تا حالا چند بار گفتم.
هر دو نه بیان کردند. دردش به لطف تزریق مسکنی که دور از دیده خانواده در اورژانس انجام داده، بسیار کمتر شدهبود.
همانطور کنار در توقف کرده صوت زد:
– یزدان، عمو؟ دلنشینم؟
یزدان سمتش چرخید و با تبسم دو تسبیحی که در کف دست داشت را تکان داد.
لبخند روی لب امیرحافظ وارد شد.
– بیا بغل عمو، بیا اینا که خودشون چیزی نخوردن تو گشنهات شده.
آناشید آرام اظهار کرد:
– غذا دادم بهش، کف دستتون درد نکنه، کباب گحرکت کردهبومتوجه شد، خورد. کباب دوست داره.
– نوش جونش. پدر سوخته نمیآی بغل عمو؟
ایستاد و خودش را به امیرحافظ رساند.
او را در آغوش کشید و چندین بار گونهاش را بوسید، گوشیاش زنگ خورد. افشین بود. بدون سلام و کلامی اضافه بیان کرد:
– حاجی بیا بالا، یکی از اتاق عمل اومد بیرون گفت الان دکترش میآد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن