آنقدر امیرحسین تمام سر و صورتش را غرق در بوسه کرد و قربان صدقهاش راهی شد که یزدان یکی از همان نیشگونهای ریزش را از گونهی او گرفت و بلافاصله با کف دست کوچکش به سر پدرش کوبید و با همان زبانی که کسی چیزی از آن نمیدرک کرد غر زد و با صدای قد بلند اعتراضش را بیان کرد.
صدای خندهی امیرحافظ و امیرحسین در اتاق طنین انداخت. امیرحافظ ولی در پس ذهنش و پشت آن خندههایش قلبآشوبهای داشت هزار برابر بزرگتر از آن توموری که در سر برادرش بود.
سرباز از لای در نیمهباز اتاق نگاهی داخل انداخت و اضافه کرد:
– آقا نمیرید بیرون؟!
امیرحافظ چندگام کشیده برداشت و همانطور که در را روی او میبست زمزمه کرد:
– لاالهالاالله! عجبا!
یزدان قلقلکی بود و زیر انگشتان پدرش از خنده ریسه راهی شدهبود. حسابی که خنداندش، نفسی عمیق کشید. خیالش از سلامت یزدان و آناشید راحت شدهبود و عمیقاً خدا را شکر کرد. باری دیگر گونهی یزدان را بوسید.
بدون اینکه حواسش به حضور امیرحافظ در اتاق باشد ساکت رو به پسرکش بیان کرد:
– نگاهای قشنگت شامگاهیه نگاهای مولینته.
امیرحافظ دست در جیبهای شلوارش فرو برد، ابروهایش بالا پرید و سر تکان داد:
– آها! که اینطور! دیدهاش شبیه نگاهای مامانشه که پسش زدی و گفتی بره؟!
کوتاه نگاه به برادرش انداخت و بعد کف دستی به صورت پسرش کشید، سعی کرد خودش را از تک و تا نیندازد و جواب داد:
– زیرا دیدهای بچهام شبیه دیدهای مادرشه نباید پسش میزدم؟! این دوتا مسئله ربطی به هم دارن؟!
امیرحافظ کنار تخت توقف کرد و همانطور که پنجه میان موهای فر یزدان میکشید جواب داد:
– نه ربطی نداره، ولی پس زدن کسی که هم خاطرشو میخوای هم مادر بچته، چه معنیای داره؟!
نگاه به برادرش نینداخت، نمیتمایل داشت بیش از این از عاشقیش به آناشید بفهمد و جواب داد:
– خاطرشو میخوام نه، میمیل داشتم. همهچی برای قبل این بود که یه سال گم و گور بشه.
دندان بر هم سایید و حرفی را زد که ابداً از ته قلبش نبود و فقط از حرص و خشمگینت بود.
– واسه خودشم نه، من دلواپس بچهام بودم.
امیرحافظ خیره به نیمرخش خیره شد.
– دروغ که خناق نیست برادرِ من، بگو، راحت باش.
#part649
آنــــــاشــــــــید
ناشیانه حرف را عوض کرد.
– برا چی میخوایم بریم یه بیمارستان دیگه؟!
امیرحافظ مکثی کرد و بعد اظهار کرد:
– چون اینجا خیلی تعریفی نیست.
رو به امیرحافظ با تلخندی اظهار کرد:
– یه چیزیام هست، آره.
نگاه از او گحرکت کرد و لب زد:
– نه، بچه شدی؟! مثلاً چی؟!
امیرحسین پوزخندی آوادار زد.
– نه دیگه زیرا بچه نشدم یه طور راهی شدار نکن که انگار داری بچه خر میکنی، والا زشته این برخورد!
کف دستش را به صورت یزدان که گویا آنژیوکت او برایش دلپذیر بود و میتمایل داشت از جا در بیاوردش کشید و با لبخندی ناراحت گفت:
– تومور دارم؟!
سؤالش باعث شد امیرحافظ جا بخورد. خاموشی او هم باعث شد امیرحسین مطمئنتر شود.
– پس تومور دارم.
بزاقش را بلعید و پرسید:
– دکتر چیزی بهت گفت؟!
نگاه به صورت امیرحافظ دوخت.
– لازم نبود بگه، خر که نیستم. این علائم چی میتونه باشه جز تومور؟!
امیرحافظ حرصی اظهار کرد:
– شاید یه سردرد عصبی باشه.
امیرحسین ریز خندید.
– سیتیاسکن گراهی شدن، بیخودی که نمیل داشتی منتقلم کنن بیمارستان خصوصی. اونطوریام نیست که خودم چیزی حالیام نشه و ندونم تو این کلهی لعنتی چی میگذره.
امیرحافظ پر از حرص و خشم گفت:
– یعنی میگی یه مدته میدونستی حالت خوش نیست و چیزی نگفتهبودی؟!
پاسخ منطقیای برای برادرش و آن نگاه عاصی نداشت که ترجیح داد خاموشی کند.
امیرحافظ کوتاه نیامد.
– چند وقته حالت بد میشده و چیزی ناضافه کردی؟! تو مگه شعور نداری؟! تو نباید به سلامتیات اهمیت میدادی؟! نباید میگفتی تا من بدونم؟!
لبش یک طرفه به تبسمی بالا رفت و بیان کرد:
– اگر این فسقل الان اینجا روبهروم نَشِستهبود، با رضایت خودم ترخیص میشدم و برمیگشتم زندون.
امیرحافظ کف دستش را مشت کرد.
– خدا رو شکر که اینجاست ولی اگرم نبود تو بیجا میکردی که…
زمزمهوار اظهار کرد:
– حاجی، حیات انگیزه میخواد، انگیزهاشو که نداشتم، حال و حوصلهی دوا درمونم نداشتم.
سر خم کرد تا یزدان را ببوسد و دچار دو بینی شد و دردش بیشتر. لب زد:
– الان امید و انگیزه دارم، یزدانم اینجاست.
در دلش ادامه داد ” مادر یزدانمم هست، محبت بیمعرفتم برگشته. حالا هرچی که بشه میدونم باید باهاش بجنگم. “
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن