دستهایش را در روشویی شست و نم زیر نگاههایش را گرفت. بیقلبیل و با دلیل نگاههایش تر میشد و اشک میریخت. بهانهی اینبارش درد کمرش بود. خیره به صورت تغییر کردهی خودش در آینه ماند.
از وقتی امیرحسین برگشتهبود، حساسیت و قلبنازکیاش بیشتر هم شدهبود.
مضطرب همهچیز و همهکس بود، در لحظه میتوانست به هرکسی که میشناسد فکر کند و خودش را بابت مشکلات تک تکشان مقصر بداند.
آنقدر مرور کردهبود، آنقدر خودش را سرزنش کردهبود که حالش از گذشته و حال و آیندهی نامعلومش به هم میخورد.
مشتاق دیداری برای مشاهده کردن مادرش ولینش را بریدهبود اما نمیمیل داشت تا موعد زایمانش به ملاقاتش برود. به تماسهایی که در حرفهای او از خوشامگاهختی دروغینش و خاموشی مادرش میگذشت اکتفا میکرد.
دلش برای در آغوش کشیدن افشین لک زدهبود ولی باید دندان در جگر فرو میکرد.
دلبسته شد انگشت در حلق مغزش بیندازد و فکرهایش را استفراغ کند یا نه، آرزو میکرد کاش مغزش یک دکمهی خاموش و روشن داشت که میتوانست خاموشش کند و از این حجم بینهایت فکرهایش خلاص شود.
زیاد از حرکت ایستادن برایش سخت بود. شکم برجستهاش به روشویی چسبیدهبود، آهسته نوازشش کرد و بیان کرد:
– بریم بخوابیم جوجه کوچولوی من.
همانقدر که منتظر بود تا هفتههای باقی مانده از بارداریاش بگذرد، درست به همان اندازه ترسِ جدا شدن از فرزندش را داشت.
در گرداب ترسها و مشتاق دیداریها افتادهبود و چارهای جز صبر نداشت.
در کف دستشویی را باز کرد و بیرون راهی شد، دو گام برداشتهبود که امیرحسین را مشاهده کرد. با مشاهده کردن آناشید پلهها را دوتا یکی بالا وارد شد. حانیه با فاصله پشت سرش بود، وقتی متوجه رویارویی نامیل داشتهی آن دو شد، برای اینکه تنهایشان بگذارد، در سکوت عقبگرد کرد و سمت هال برگشت.
آناشید کمی خیره نگاهش کرد.
تیشرت مشکی ساده و اسلش مشکی به پا داشت.
نگاه گرفت و میل داشت سمت اتاق قدم شتابزده کند که امیرحسین فوراً جلو راهی شد و مقابلش از حرکت ایستاد.
– آنا؟ آنا جان وایسا لطفاً.
برخلاف آناشید که نگاه زیر انداختهبود و با خودش میجنگید که سر بالا نیاورد، امیرحسین هیچ میلی به جنگیدن با خودش نداشت.
اتفاقاً عاشق شد نگاهش کند، یک قلب سیر، به اندازهی چندماه بیقراری و خیالبافی.
موهای لَختِ مشکیاش از آخرین باری که او را در خونهاش دیدهبود بهشدت بلندتر شدهبود.
این صورت و اندام تپل بانمکترش کردهبود.
در آن لباس خواب راحتی گلبهی که تا پایین زانوهایش بود و آستینهای حلقهای داشت، آنقدر میل داشتنیتر شدهبود که بتواند هوش و حواس امیرحسین را از هرچه که میخواست بگوید پرت کند.
معذب کف دست دور بازوهایش حلقه کرد و زمزمهوار اضافه کرد:
– من… من میرم بخوابم، شامگاه بخ…
جملهاش را کامل نکردهبود که امیرحسین قدمی جلوتر گذاشت. مسیرش را سد کرد و سر انگشت اشارهاش را آهسته و به اندازهی یک لمس بسیار کوتاه و کوچک پشت دست راست آناشید که با آن بازویش چپش را نگه داشتهبود کشید و گفت:
– الان مثلاً خودتو پوشوندی؟! الان یعنی من و تو بالا و پایین همو نمشاهده کردیم دیگه؟! اصلاً یه نگاه به شکمت بنداز شاید یادت بیاد حاصل چیه، هوم؟!
آناشید گوشت لبش را از درون جوید. امیرحسین ادامه داد:
– کف دستاتو گذاشتی رو بازوهات اندیشیدی متوجه شدن بدون پوششت تحریک کنندهست برام؟!
ناباور از جملات امیرحسین سر بالا آورد که جوابش را لبخند یک طرفهی امیرحسین داد.
– آره درست فکر کردی اما حیوون که نیستم آنا جان، متجاوزم نیستم، موهات دلبره، درست، دیدن شکم گردت تپش قلبمو بالا میبره درست. دلتنگتم درست، اما نترس، کف دستتو بنداز، مدت شناختمون اونقدر کم بود که ندرک کردی من سست و بندهی زیر شکمم نیستم؟!
قدمی دیگر جلو گذاشت. شاید اگر شکم آناشید هائل بینشان نمیشد الان تنهایشان چسبیده به یکدیگر بود.
– میشه لطفاً وقتی باهات حرف میزنم نگام کنی؟! میدونی که بدم میآد از اینکه وقتی با یکی حرف میزنم صاف تو چشام نگاه نکنه؟
ترس آناشید از نگاه مستقیم به او بود. میوحشت کرد باز هم در گودال سیاه عنبیهاش سقوط کند.
– من نمیتونم بهشدت وایسم. میخوام برم بخوابم.
تحکم کرد.
– اضافه کردم نگام کن آناشید، کف دست بردار از بچه بازی و بهونه آوردنای مسخره.
لحن کف دستوریاش باعث شد آناشید سر بالا بیاورد و امیرحسین گفت:
– باید حرف بزنیم، خیلی جدی.
کف هر دو دستش خیس از عرق شدهبود. از امیرحسین فراری بود که حرف نزنند، که نخواهد بیشتر فکر کند و حالا او میخواست جدی مقابل هم بایستند و صحبت کنند؟
– هیچ… هیچ حرفی بین ما نیست.
کف دست پشت گردنش گذاشت، حرصش را سر انگشتانش ریخت و گردنش را محکم ماساژ داد.
– هست آنا، هست. ما باید تکلیفو روشن کنیم، اون بچهای که داره بهجهان میآد…
فوراً میان حرفش پرید.
– من که گفتم بهدنیا که بیاد میدمش بهت، حرف دیگهای هم میمونه؟!
فشار رویش زیاد بود، آنقدر زیاد که میتوانست با همین یک جملهی آناشید هم از کوره در برود و طغیان کند.
ولی خندهای حرصی و کوتاه کرد و اظهار کرد:
– خب آخه لامصب من بچهی بدون مادرو میخوام چیکار؟!
آناشید ابرو بالا انداخت، پوزخند زد و عرق کف دستهایش را به کنارههای پیمسیرنش کشید و بیان کرد:
– بچه باید حاصل ازدواج باشه نه باعثش آقاامیرحسین. من نمیتونم و نمیخوام که از سر اجبار باهات یا نه تو از سر اجبار باهام ازدواج کنی، چرا؟! فقط چراکه بچه مادر میخواد؟!
چشمهایش را گرد کرد و بازدمش را در صورت آناشید رها کرد.
– چرا من هرچی میگم باز تو حرف خودتو میزنی؟! سه روزگاره دارم گل لگد میکنم؟! هزارتا دلیل آوردم برات، فقط خاموشی کردی. حالا من میگم ازدواج، من میگم بچمون، بچهی من و تو، بچهای که پدرش منم و مادرش تو، مادر میخواد، تو میگی ازدواج اجباری؟! فقط بچه مادرشو نمیخواد آنا، منم مادر بچمو میخوام.
نالید و التماس کرد:
– خواهش میکنم بسش کن، ادامه نده.
– نه اتفاقاً ادامه میدم، ببین آناجان، به هرچیز و هرکسی که میپرستی و میپرستم و قبولش دارم، به جان حانی که میخوام جهانش نباشه، من از سر هوا و هوس باهات نبودم. این رفتارِ الانت حق من نیست. دارم میگم مثل دوتا آدم بالغ تصمیم بگیریم، صلاح زندگی ما…
با گریه حرفش را قطع کرد.
– مایی وجود نداره، صلاح زیستن منم تو تشخیص نمیدی امیرحسین.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن