– من اینجا راحتترم میخوام پیش شما باشم عمه، اگر کسی قرار باشه بره این دخترهست ما که ده ساله ازدواج کردیم و سر جمع یک سالشم خونهی خودمون نبودیم. اصلاً من توی خونه خودمون احساس غربت دارم.
بغضی ادامه داد:
– من که جای کسی رو تنگ نکردم عمه، از وقتی این دختره اومده هی فتنه کرده و بلا پشت سر هم سرمون نازل شده.
امیر حافظ عصبی به مادرش گفت:
– مامان من نمیخوام یه چیزی بهش بگم که حالش بد بشه و بعد اتفاقی برای خودش و بچه بیفته ولی شما بهش بگو این راهی شدار درست نیست. اینکه اون حرفا رو جلوی امیرحسین زد بهشدت کار زشتی بود. کم ازش قلبخور نیستم.
فخرالملوک جواب داد:
– حق داره حافظ، زن نیستی بفهمی که! بیخبر سرش هوو آوردی!
امیر حافظ ناباور بیان کرد:
– مولین شماام که داری حرف شیما رو میزنی! هوو؟! آخه این دیگه چه حرفیه؟!
فخرالملوک صوتیش را پایینتر آورد که شیما چیزی نشنود و گفت:
– امانت برادرمه، هم خونِ خودمه، درست به اندازهی تو برام عزیزه. معلومه که من شیما رو ول نمیکنم بچسبم به اون دخترهی بی صاحابِ بی پدر مادر!
عصبی شده مشتش را روی فرمان کوبید و بیان کرد:
– مادر من، آخه حرف زدن شما هم درست نیست! به ولله زشته.
فخرالملوک اظهار کرد:
– همین کارا رو میکنی و همین حرفارو میزنی که قلب زنتم میشکنی! بعد به من میگی چرا هی پشت شیما در میآم.
نچی کرد و در جواب مادرش گفت:
– آخه شما که فقط به تنهایی آنا خانومو نمیکوبی! منی هم که پسرتم زیر پا میذاری.
فخرالملوک انکار کرد:
– نه، اصلاً هم اینطور نیست! منتها چراکه من زنم، حقو میدم به همجنس خودم و فکر میکنم اگر حاج اکبر خدا بیامرز این کارو با من کرده بود اصلاً میتونستم ببخشمش یا نه؟! والا که شیما خوب دختریه بخشیدت!
تلخندی زد و جواب داد:
– بله مادر شما درست میفرمایید. شیما ماهه، یه دونهست که به پای منِ کثافتِ هرزه مونده. هرچی کار بد و غلط و اشتباهم بوده من مرتکب شدم. الان هم اگه کاری ندارید با اجازتون قطع کنم.
– بلانسبتت مادر، نه چ کاری ندارم زودتر بیا خونه که شامو دور هم بخوریم.
تماس را که قطع کرد سرش را به پشتی صنقلبی تکیه داد و با خودش اندیشید اوضاع به زودی انقدر نرمال شده که مادرش حرف از خوردن شام دور همی میزند؟!
پس چرا او انقدر سردرگم بود؟! چرا انگار از درون تهی شدهبود؟!
* * *
– داداش؟
متوجه او نشد، سیگار دود میکرد و خیره به پنجرهی اتاق حانیه ماندهبود.
مجدداً آوایش زد:
– داداش؟ امیرحسین؟
حواسش جلب حانیه شد که سه قدم آن طرفتر با پتوی نازکی در کف دستش ایستادهبود.
کام آخر را عمیق گراهی شد و ته سیگارش را گوشهی باغچه فشرد و خاموشش کرد.
– جانم؟
– نمیخوای بخوابی؟
دستهایش را ستون بدنش کرد، سرش را رو به آسمان گرفت و لب زد:
– نه، خوابم نمیآد.
کنار امیرحسین نشست و اضافه کرد:
– خب نمیشه که! سه روزگاره اومدی، هرشب تا سه و چهار صبح بیداری، میخوابی باز ساعت شیش بیدار میشی! خستگی داره از چشمات میباره.
آه کشید و اظهار کرد:
– خواب به دیدهم نمیآد، فردا با وکیله قرار دارم، نمیدونم قراره چی بشه.
حانیه دست سر شانهاش گذاشت.
– درست میشه غصه نخور، همین که اینجایی خودش کلیه.
با حسرت نگاه از پنجره گراهی شد و رو کرد سمت حانیه و گفت:
– آنا خوبه؟
– خوبه.
– بچه اذیتش نمیکنه؟
ریز خندید و همانطور که پتو را سمت او میگراهی شد جواب داد:
– شیطونه فنچ کوچولو، حرکاتش خیلی زیاده. کمر مولینش امروز درد گرفتهبود و…
با متوجه شدن نیمرخ دلواپس امیرحسین فوراً بیان کرد:
– اما خوبه، چیز خاصی نیست، عادیه دیگه بالاخره توی حاملگی. هنوز نمیخوای بگم جنسیتش چیه؟
امیرحسین پتو را میان انگشتانش فشرد و بیان کرد:
– نه میخوام خودش بهم بگه. کاش راضی میشد دو کلوم باهم حرف بزنیم.
حانیه لبخند زد.
– تو که حرف میزنی.
کلافه کف دست به صورتش کشید و گفت:
– آدمیزادی نه! سه روزگاره بست میشینم پشت در اتاق، من حرف میزنم اون گوش میده و خاموشی میکنه، خب این که نشد حرف زدن.
– حساسه، توی موقعیتیه که استرس براش سمه. نیاز به وقت داره، بذار چند روزگار بگذره، بعد…
چراغ اتاق حانیه روشن و توجه هردوشان سمتش جلب شد.
امیرحسین آهسته جویا شد:
– بیدار بود؟
حانیه سر تکان داد.
– آره، بیان کردم که کمرش درد میگیره، نصفه شامگاها هم زیاد بیدار میشه میره دستشویی.
امیرحسین پتو را در آغوش حانیه گذاشت و ایستاد.
– من بخوام صبر کنم و دل به قلب آنا بدم تا روزی روزگاری دلش بخواد بشینه و به حرفام گوش بده، یهو به خودم میآم و میبینم کلاهم پس معرکهست.
حانیه هول شده دنبال او که با گامهای کشیده سمت خانه میرفت جاده افتاد و گفت:
– امیرحسین، داداش، نرو، اذیت میشه خب، گناه داره بذاریاش لای منگنه، فکرشو مشغولتر از اینی که هست نکن.
نگاهی تیز به حانیه انداخت و گفت:
– مادر بچمه، دوسِش دارم، گه زده شده به زندگیام، بذار لااقل تکلیف قلب بیصاحابمو با خودم روشن کنم حانی. باید امشامگاه باهاش حرف بزنم، هرطور شده.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن