گوشی را میان انگشتانش فشرد و نگاهش را سمت شیما کشاند تا بگوید «بریم» اما ناخواسته با مشاهده کردن آرایش نشسته روی صورتش که غلیظتر از همواره بود اخم میان ابروهایش جای گرفت.
همیشه به نظر و سلیقهی شیما احترام میگذاشت، هیچوقت قصد تحمیل عقاید و سلایقش را به او نداشت، ولی کتی که به تن داشت و حالا کمی وزن اضافه کردهبود، سخاوتمندانه رانها خوش فرمش را به نمایش گذاشتهبود.
میخواست دهان باز کند و چیزی بگوید ولی کف دستی به صورتش کشید، رو به مادرش با اجازهای اظهار کرد و زودتر از شیما از در بیرون حرکت کرد. کفشهایش را به پا کرد و منتظر شیما ایستاد. به محض خروجش، با صدایی ملایم توپید:
– اینی که پوشیدی زیادی کوتاه نیست؟!
لبخند روی لبهای شیما خشک شد و نگاهی به کت سرخابیاش انداخت.
او هم متقابلاً اخم کرده و جواب داد:
– بد قلبی هم به اخلاقای مسخرهات اضافه کنم حافظ؟!
امیرحافظ خیره نگاهش کرد و شیما شانه بالا انداخت.
– مگه دروغ میگم؟! چیه؟ کوتاهه؟ نکنه تو یکیو با مانتوی کوتاه ببینی حالت خراب میشه، تحریک میشی و فکر میکنی همهی مردا مثل خودتن؟!
با دیدههایی که کم مانده بود از حدقه بیرون بزنند نامش را صوت زد:
– شیما! این مزخرفات چیه میگی؟!
شانه بالا انداخت و حینی که آهسته از پلهها پایین میراهی شد اضافه کرد:
– والا! زن صیغه کردن تو عادیه، پنج سانت کوتاه شدن لباس من رفته توی نگاهت؟!
زمزمه کرد:
– لاالهالاالله! ببین باز حرفو از کجا کشوندی به کجا!
سر سمت امیرحافظ چرخاند و گفت:
– آره عزیزم، حرف حق تلخه، وگرنه اصلاً الان کی منو میبینه؟! اینجا سوار ماشین میشم، دم خونهی مولینم اینا پیاده میشم، فرضاً هم که ببینه از کی تا حالا تو برای من تصمیم میگیری که…
پلهها باران خورده و خیس بود، یک پایش سر خورد و در کسری از ثانیه آوای جیغش در گوش امیرحافظِ وحشتزده پیچید!
#part271
آنــــــاشــــــــید
قبل از اینکه بدنش با پلهها برخورد کند، دست امیرحافظ زیر بازویش جای گرفت و او را در آغوش نگه داشت.
شیما وحشت زده نفس نفس زد و بهیکباره بغضش ترکید. امیرحافظ موهایش را بوسید و او را در آغوشش فشرد.
– هیش! هیش آروم باش، چیزی نشد شیما.
شیما وحشت کرده میلرزید و لب زد:
– اگه… اگه افتاده بودم و برای بچم…
در خونه باز شد و زهره وحشتزده پرسید:
– چی شد شیما خانوم؟
امیرحافظ رو سمت او کرد.
– چیزی نشد خداروشکر، پاش سر خورد اما نیفتاد.
صدای فخرالملوک را شنید که عصا زنان خودش را تا کنار در میرساند.
– خدا مرگم بده! خوبی شیما جان؟! زهره برو یه لیوان آب بیار طفلی هراسیده.
نگاهش که به شیما در آغوش امیرحافظ افتاد، نفسی از سر آسودگی کشید و گفت:
– دلم وایساد مادر، زهله تَرَک شدم.
شیما فین فین کرد و با نگاهی چپچپ به امیرحافظ بیان کرد:
– خوبم عمه، حافظ حواسمو پرت کرد!
امیرحافظ تک خندهای کرد.
– ببخشید دورت بگردم.
فخرالملوک نگاه شماتتگرش را حوالهی امیرحافظ کرد و لیوان آب را از کف دست زهره گرفت، انگشتری را از کف دستش در آورد و آن را در لیوان انداخت و گفت:
– بیا فدات بشم، آب طلا بخور ترست بریزه.
لیوان را از کف دست فخرالملوک گرفت و کمی نوشید. امیرحافظ باری دیگر سرش را بوسید و پرسید:
– خوبی الان؟ بهتری عزیزم؟ میخوای برگردیم داخل فردا بریم خونشون؟
فوراً سر تکان داد.
– نه، نه خوبم، بریم.
* * *
ایستاده در آسانسور تا رسیدن به واحد آپارتمان خانوادهی شیما، ساکت دست روی صورت او کشید و تا گردنش پایین رسید که شیما زمزمه کرد:
– نکن حافظ، الان در باز میشه.
با تبسمی کمرنگ دست روی پلاک او کشید و گفت:
– اینی که مامانت برای تولدت خریده رو، از همهی پلاک زنجیرات بیشتر دوست داریها.
– نه، یعنی چیز، فرق که ندارن اما…
در آسانسور که باز شد، حرفش را قطع کرد و با متوجه شدن چند جفت کفش پشت در آپارتمان، امیرحافظ آرام جویا شد:
– مهمون دارن؟!
شیما نگاه گرد کرد و شانه بالا انداخت.
– نمیدونم!
#part272
آنــــــاشــــــــید
زنگ در را زدند و سعیده، در را باز کرد و با رویی باز به داخل دعوتشان کرد. شیما بعد از روبوسی با مادرش و تبریک سال نو، در آغوش پدرش فرو رفت.
امیرحافظ پشت سرش بود، احوالپرسی با زنداییاش مانند قبل نبود، خشک بود و بدون انعطاف. بعد از تبریک به فرخ، داییاش، وارد هال که شد، با مشاهده کردن وحیده، خالهی شیما، شوهرخالهاش و فاضل، جداً یکه خورد.
اما خودش را جمع و جور کرد و احوالپرسیهای مرسوم انجام شد.
کف دست در دست فاضل که نگاهش روی شیما کشیده شدهبود گذاشت و گفت:
– فاضل جان، مشتاق مشاهده کردار، شامگاه تولد شیما جان زحمت رسوندنشو کشیدی، تا اومدم پایین رفتهبودی! مثل اینکه خاله همجادهت بودن و…
– آره من… من اون شامگاه… دیگه زحمت ندادم و…
فاضل نتوانست جملهاش را تکمیل کند، لبخندی زد، نگاهش را بین شیما و امیرحافظ که برخلاف تبسم و تعارف و تشکرش، لحنش چندان دوستانه به نظر نمیرسید، جابهجا کرد و بزاق دهانش را که فرو داد، سعیده فوراً اظهار کرد:
– بفرما حاج امیرحافظ، خوش اومدی، بفرما بشین پذیرایی کنم ازت.
– مرسی زندایی.
فشاری خفیف به کف دست فاضل وارد و بعد رهایش کرد.
نگاه در سالن پذیرایی چرخاند، شیما را جای گرفته درست کنار خالهاش و روبهروی فاضل متوجه شد.
روی مبل کناریاش قرار گرفت. حس میکرد نفسش سخت بالا میآید.
نه لب به میوه و شیرینی زد و نه بر خلاف اصرار و تعارف پدر و مادر شیما کف دست سمت کاسهی آجیل برد.
تنها جرعهای از چای داغش را سر کشید بلکه کمی از خشکی دهانش کم شود. حضور بیموقع خالهی شیما و خانوادهاش، اظهار بیاطلاعی شیما، موقعیت نشستنشان و تبسمهایی که یک لحظه هم لبهای شیما را ترک نمیکرد و با متوجه شدن ویژه برنامهی تحویل سال، هرازگاهی تبدیل به قهقهه میشد، قهقهههایی طناز که فضای منزل را پر میکرد، چرخش دائمی مردمکهای فاضل، همه و همه خونش را چنان به جوش آورد، که از حرکت ایستاد و رو به شیما گفت:
– چند لحظه بیا لطفاً، کارِت دارم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن