جوابش به خودش یک «نه» محکم و قاطع بود.
آزرده نبود، ترسیدهبود، از هزار و یک اتفاقِ احتمالیِ ناخوشایندی که ممکن بود برای امیرحسین و حتی حانیه بیفتد.
دل آشوبه داشت از اینکه امیرحسین برگردد و در مواجهه با آناشید و اتفاقات پیش وارد شده واکنش درستی نشان ندهد.
او مسئول راهی شدار همه نبود و عمیقاً گاهی از این همه احساسات متفاوت عذاب میکشید. گاهی از اینکه خودش را موظف میدانست تا هوای همه را داشته باشد خسته میشد و به سرش میزد کمی عقب بکشد.
با صوتی ترکیدن بمب لحظهی تحویل سال از تلویزیون، سر بالا گراهی شد و سعی کرد فکرهایش را پس بزند.
دیدههای مادرش خیره به قاب عکس حاج اکبر بین هفتسین بود و خیس از اشک.
سال نو را به یکدیگر تبریک گفتند. محدثه برای عید مرخصی بود ولی زهره شیرینی را بینشان چرخاند. امیرحافظ از حرکت ایستاد و کف دست مادرش را بوسید و انگشتری را به انگشتش انداخت.
فخرالملوک پر از بغض و بیقراری تشکر کرد.
– حاج امیرحافظ، مادر، زحمت کشیدی.
آه کشید.
– جهان فدای یه تار موی خانوادمه مادر، چه زحمتی؟ قابل شما رو نداره.
سمت شیما که مشغول گوشیاش شدهبود رفت، خم شد و پیشانیاش را بوسید و کف دستش را آرام و نرم روی شکم او گذاشت و اضافه کرد:
– سال خوبی داشته باشی خانومم، ازت بابت همهچیز ممنونم.
شیما صفحهی گوشی را قفل کرد و زمزمهوار جواب داد:
– فدات بشم عزیزم، کی میریم خونهی مولینم اینا؟
امیرحافظ پلاک و زنجیری با طرح مادر باردار و جنین کوچکی در شکمش، از جیبش بیرون آورد و همانطور که موهای شیما را از روی گردنش کنار میزد، آن را دور گردن او انداخت و جواب داد:
– هرموقع شما امر کنی دلنشینم.
گل از گل شیما شکفت.
– پس من میرم حاضر شم.
چند اسکناس نو و تا نخورده را هم از لای قرآن بیرون آورد و به کف دست زهره داد.
– حاج آقا ما نمک پروردهایم، راضی به زحمت نبودیم، این زیاده.
– خواهش میکنم زهره خانوم، محض شگونشه وگرنه که قابلی نداره.
حانیه تماس گحرکت کرد اما فخرالملوک با قلبخوری جوابش را داد.
– مبارک؟! تبریک اضافه کردنتو میخوام چیکار حانیه؟ وقتی تره برای حرفم خرد نکردی و نیومدی خونه؟!
گوش تیز کرد که مادرش در ادامه بیان کرد:
– نه، بهشدت بیخود که میخواد تبریک سال نو بگه، من باهاش حرف نمیزنم، حوصلشو ندارم، خداحافظ.
بیان کرد و گوشی را قطع کرد و امیرحافظ ماتِ مادرش لب زد:
– گناه داره مادر، بهخدا اون دختر گناه داره.
فخرالملوک که رو برگرداند، امیرحافظ نگاهی به پلهها انداخت و فکر کرد تا قبل از اینکه شیما آماده شود، تماسی کوتاه با آناشید بگیرد.
#part268
آنــــــاشــــــــید
* * *
صدای مکالمهی حانیه و مادرش را میشنید و با خودش در ذهنش گذراند که ادب حکم میکند گوشی را بگیرد و سال نو را به فخرالملوک تبریک بگوید.
میاطلاع داشت که نمیتواند کینه و نفرت او را نسبت به خودش برطرف کند ولی شاید کمرنگش میکرد.
آهسته به حانیه بیان کرد:
– میشه منم باهاشون صحبت کنم و عیدو تبریک بگم؟
حانیه با لبخند سر تکان داد.
– مامان آناشید میخواد با شما صحبت کنه.
از رنگ به رنگ شدن صورت حانیه و خروج بهسرعتش از اتاق، حدس اینکه فخرالملوک چه جوابی داده سخت نبود.
با تلخندی رو سمت پنجره چرخاند و خیرهی آسمان تاریک شد.
دوست داشت کنار افشین و مادرش باشد، قلبش برای فرو حرکت کردن در آغوش افشین و سر گذاشتن روی پای مادرش لک زدهبود.
حتی قلبش برای لحظات کوتاهی که با امیرحسین داشت تنگ شد و بوی عطرش را بهخاطر آورد و ملحفه را در کف دستانش مشت کرد.
اما همهی بیقراریهایش را در یک آه که از حنجرهاش خارج شد، خلاصه کرد و اندک نمِ گوشهی چشمش را گراهی شد.
حانیه هنوز به اتاق برنگشته بود که گوشیاش زنگ خورد.
امیرحافظ بود. برای جواب دادن و ندادن مردد بود اما در یک لحظه پلک بر هم فشرد و تماس را وصل کرد.
کوتاه و سرد در جواب او که بیان کرد:
– سلام آناخانوم، خوبی؟ سال نوت مبارک باشه.
لب زد:
– سلام ممنونم.
کمی میانشان به سکوت گذشت.
آناشید علاقهای به شکستن آن سکوت نداشت، نمیدانست چرا ولی حتی نمیمیل داشت متقابلاً تبریک بگوید.
امیرحافظ با تک خندهای پر از شرم و خجالت اضافه کرد:
– بابت حرکت کردار مادر، عذر میخوام.
لبهای خشک شدهاش را با زبان تر کرد و زمزمهوار اضافه کرد:
– خواهش میکنم، ایرادی نداره، من دیگه عادت کردم حاج آقا، پوست کلفت شدم، شما هم مسئول راهی شدار کس دیگهای نیستید، حتی مادرتون. الان هم اگر کاری ندارید…
#part269
آنــــــاشــــــــید
تلخ شدهبود، خودش میخبر داشت و برای اینکه
بیشتر از این چیزی به امیر حافظ نگوید که مبادا صحبتشان به درازا بینجامد و متوجه دلخوری او شود، میخواست تماس را قطع کند که امیر حافظ گفت:
– آنا خانوم میدونم قلبخوری، میدونم ناراحتی، میدونم داری روزگارای سختی رو از سر میگذرونی، میدونم دلواپس آیندهای و بهت حق میدم. اما میخوام بدونی که اگر فاصلهای بینمون ایجاد کردم، در ذهنش گذراندم دارم کاری رو انجام میدم که به صلاح هر دومونه.
آناشید منظورش را درک کرد و قاطع جواب داد:
– من نیازی به نزدیک بودن به شما نداشتم که فاصله گراهی شدن یا نگرفتنتون برام مهم باشه.
امیرحافظ میان حرفش پرید.
– این فاصله برای این بود که سوء تفاهمها بیشتر نشه اما حالا نمیدونم باید با لحن قلبخور و غمگین شما چیکار کنم؟!
بغضش را فرو داد و اضافه کرد:
– تنها خواهشی که ازتون دارم اینه که قلبخوری و آزردهی من براتون اهمیت نداشته باشه! درست مثل این مدت گذشته که من توی بیمارستان بودم.
امیر حافظ دمی گراهی شد و بازدمش را مانند یک آه از میان قفسه سینهاش بیرون داد و بیان کرد:
– کنایه میزنی آنا خانوم، کنایه میزنی و میخوای بیتفاوت باشم، آره؟!
آرام جواب داد:
– بله همینو میخوام.
امیرحافظ با لحنی خشکتر اظهار کرد:
– قلبخوری شما، مسروری شما، دلخوری شما و هر حس و حالی که داشته باشید، مستقیم روی بچهتون تاثیر میذاره که از قضا اون بچه برادرزادهی منه و برام عزیزه و نمیخوام اتفاقی براش بیفته.
آناشید جواب داد:
– آهان! خب زودتر میاضافه کردید! بچه حالش خوبه و لازم نیست مضطربش باشید. الان هم اگر امری ندارید قطع کنم، باید بخوابم.
مهلت جواب دادن به امیرحافظ نداده بود و اضافه کرد:
– شامگاهتون بهخیر حاج آقا.
قبل از اینکه گوشی را قطع کند صوتی شیما را از آن سوی خط شنید که اظهار کرد:
– حافظ جانم من حاضرم، بریم؟
تماس را قطع کرد و به پهلو روی تخت خزید و پلک بست تا وقتی حانیه آمد مجبور نشوند حرفی با هم بزنند. انگار چند جملهای که با امیرحافظ رد و بدل کرده، تمام انرژیاش را گراهی شدهبود.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن