– نذاری گریه کنه، حالش خوبه؟
– آنا خانوم خوبه حانیه جان؟ ازش بپرس چیزی نیاز نداره؟
– زمین خورده، بپرس ببین درد و خونریزی نداره؟
– اگر خدایی نکرده مشکلی داشت زنگ بزن بیام ببریمش دکتر.
– غذاشو میخوره؟ حتماً حواست باشه خوب غذا بخوره، بهشدت ضعیفه.
– حواست به قرصاش هست؟ داداش فدات بشه مراقبشی دیگه؟
– با شیما و مادر بحثی نکردن؟
– آره توی اتاق باشه بهتره، اعصابش آرومتره.
– دلش چیزی نمیخواد؟ هوس هرچیزی کرد براش ببر اگر توی خونه نداشتیم بگو بخرم.
– حانیه جان، حالش خوبه؟ امانته، خیالم راحت باشه؟
آناشید پاسخهای حانیه را نمیخواند، تنها سؤالها و سفارشهای تکراری امیرحافظ از مقابل نگاهانش رد میشد.
عصبی گوشی را به کف دست حانیه داد و گفت:
– چه لزومی داره پیولی و ابراز دلواپسیشو نشون من بدی؟
حانیه گوشی را گرفت و لب زد:
– البته، فقط مضطربی نیست، محبتم هست!
عصبیبود، عصبیتر شد. دلخور بود، دلخورتر شد. وجدانش ناراحت بود و حالا دلخورتر هم شدهبود.
صدایش لرزید و کف دست روی بازوی حانیه گذاشت و بیان کرد:
– مشکل همینجاست حانیه، مشکل اینه که من از برادر متأهلت محبت نمیخوام، یه حرفی زده شد، ایشون گفتن بچه رو نگه دار و بدش به من، حالا من موندم و یه جهان سؤال و مشکل. من محبت نمیخوام. من فقط…
سرش را به چپ و راست تکان داد.
خودش هم نمیدانست چه میمیل داشت؟!
حانیه پشیمان از حرفی که زدهبود اظهار کرد:
– نه خب، محبت از اون لحاظ نه، ببین نوشته بود که ولینتی کف دستش، بچهی توی شکمت برادرزادهی ماست، خودت حتماً عزیزِ امیرحسین بودی و عزیزِ اون، روی نگاه ما جا داره!
به ذهنش فشار آورد.
برای او عزیز بود؟! یا فقط یک ملعبه و بازیچه و فریبخورده؟! عزیز بود یا صرفاً یک جنس مؤنث از نوع ظریف و جذابیش برای رفع نیاز امیرحسین؟! عزیز بود و بیخبر رهایش کردهبود؟!
لعنت به خودش فرستاد، لعنت فرستاد چراکه داشت خوی خوش امیرحسین را به یاد میآورد، داشت زمزمههای عاشقانهاش را به یاد میآورد و بدون این که بفهمد، دیدههایش باز هم تر شدهبود.
حانیه جویا شد:
– میخوای باهام حرف بزنی؟ چرا حس میکنم یه چیزی توی قلبته که نمیتونی بگی؟
انگار منتظر همین بود، همین که نفس بگیرد، کف دست روی گلویش بکشد و لب بزند:
– من… من نمیتونم از امیرحسین متنفر باشم حانیه! تمام تلاشمو کردم، از همون روزگاری که حاج امیرحافظ اضافه کرد راهی شده، گفت نیست که نیست، حتی همون لحظهای که بهش گفتم…
دست حانیه را محکمتر در کف دستش فشرد و پر بغض ادامه داد:
– عین جملهای که بهش گفتم، این بود، این که،
آخرین بار اون برادر بی شحرکت کرد مست بود و هرکار تمایل داشت باهام کرد! حتی… حتی توی اون لحظه که شوکه بودم، تنها بودم، ترسیدهبودم از اینکه امیرحسین نیست، ته قلبم دوستش داشتم! یادته اومدم توی اتاقت و داشتی فیلمشو میدیدی؟! وقتی… وقتی تو بیان کردی که ازش بعیده اختلاس از ادارهی دولتی کار اون باشه، حس کردم نفرتی که داره توی قلبم لونه میکنه پر کشید. منم… منم مثل تو میخواستم باور کنم که امیرحسین آدمِ این کار نبوده.
سرش را پایین انداخت.
– ببخش حانیه، شاید… شاید نباید اینا رو بهت میگفتم اما…
حانیه ملایم ریز خندید و سعی کرد بغضش تَرَک برندارد.
– دیوونه، چیو ببخشم؟
نگاهش را مظلومانه به حانیه دوخت و لب زد:
– من دختر بدی نبودم حانیه، تمام این چند روز جملهی مادرت توی سرم تکرار میشه.
– عه آنا، مامان آزردهه، عصبیه، داغدار باباست، دلتنگ حسینه، شیما رو دوست داره و فکر میکرد داداش امیرحافظ واقعاً بهش خیانت کرده، وسط دعوا که حلوا خیرات نمیکنن، نمیخواد تو هم بهشدت فکرتو درگیر حرفاش کنی. خب؟
چانهاش لرزید و اضافه کرد:
– ولی برای کسی که از بیرون به زندگی من نگاه کنه، همینه حانیه، مگه نه؟! اینکه من بچهی امیرحسین رو توی شکمم دارم، اینکه اومدم و زیستن برادر بزرگترشو خراب کردم.
اینکه… اینکه حق با شیما خانومه و من…
– هیش! آنا! این همه گریه و غصه و عجز و لابه روی اون طفل معصوم تأثیر میذاره.
خواهرانه در آغوشش کشید و بیان کرد:
– بین خودمون بمونه آنا اما من دارم یه کارایی میکنم!
متعجب شد.
– چه کارایی؟!
– هک حسابای مالی شرکتی که امیرحسین متهم شده به اختلاس ازش!
ناباور از حانیه فاصله گرفت.
حانیه صوتیش را پایینتر برد.
– و هرچهقدر جلوتر میرم، به بیتقصیر بودن امیرحسین مطمئنتر میشم!
– خانومم، عزیزقلبم، پونزده روزگار گذشته، شما نمیخوای من پیشِت باشم اما خودم دیگه قلبم طاقت نمیآره ازت دور بمونم. بعد از چهار روزگار از خونهی بابات اینا برگشتی، اضافه کردم شاید حال و احوالت بهتر شدهباشه، کوتاه بیای و…
شیما پشت چشم نازک کرد و کف دست به سینه توقف کرد.
– نه نمیخوام پیشِت باشم.
امیرحافظ توقف کرده کنار در این پا و آن پا کرد.
– شیما جان، حتی درست نگاهمم نمیکنی. عزیزم ما که صحبتامونو کردیم، قرار شد بچهی امیرحسین که بهجهان اومد، آنا خانوم بره و…
دست مقابل امیرحافظ گرفت و عصبی ولی با صدایی ساکت توپید:
– بره و تولهاشو بذاره برای ما؟ لابد بعدشم به بچهام بگم این داداش دوقلوته؟ ها؟ نظرت چیه؟
سرش تیر کشید، تمام آن چند شامگاه، یک خواب راحت به دیدههایش نیامده بود.
با دو انگشت شست و اشاره چشمهایش را ماساژ داد و گفت:
– قربونت برم، نزدیک عیده.
نگاهش را هر جایی میچرخاند جز صورت امیرحافظ.
– خب؟ که چی؟ مردشور این عید و سال نو رو ببرن اصلاً.
برخلاف او که نگاهش نمیکرد، امیرحافظ خیرهی نیمرخ او ماند و دست روی صورت شیما گذاشت.
– چند روزگار دیگه تولدته و سالگرد ازدواجمون. هرسال این موقع کلی شور و شوق داشتی…
شیما که صورتش را عقب کشید و کف دست او را پس زد، امیرحافظ آهی کشید و اظهار کرد:
– البته به جز پارسال که نبودی.
شیما تمایل داشت قدم عقب بگذارد که دست امیرحافظ آرام روی شکمش جای گرفت.
– ولی حالا که هستی، هم خودت هم یه معجزه. میشه خودتو ازم دریغ نکنی؟ دوست دارم کنارت باشم و…
با کف دستش دست امیرحافظ را هول داد و اظهار کرد:
– فکر کنم بهت ویار دارم، بهشدت نزدیکم نشو.
چهرهاش را در هم کشید و اضافه کرد:
– بوی عطرت داره حالمو به هم میزنه.
سر تکان داد.
– باشه، درک میکنم، هر طور راحتی. میآم داخل یه سر به مادر میزنم و میرم پیش عموفضلی.
شیما از مقابل در کنار رفت و امیرحافظ یاالله گفت و در حالیکه خدا خدا میکرد آناشید را ببیند، وارد خونه شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن