چیزی تا صرف شام و پایان مجلس نماندهبود که محدثه با کلافگی و خستگی، درحالیکه یزدان را در آغوش داشت، سمت آناشید حرکت کرد و اضافه کرد:
– داره بیقراری میکنه، کلافه شده، خوابش میآد تو بغل منم نمیمونه.
آناشید دست دراز کرد تا بگیردش و اضافه کرد:
– ببخش محدثه، امروزگار تو هم خیلی اذیت شدی.
حانیه کف دست روی شقیقههایش گذاشت.
– والا ماام خستهایم این طفلی که جای خود داره.
یزدان با لجاجت آغوش آناشید را پس زد، کف دستش را روی کف دست او کوبید و با گریه و نق نق کف دست سمت امیرحسین دراز کرد.
– بابا… بابا…
امیرحسین لبخند زد و او را از محدثه گرفت.
– بیا بابا دورت بگرده، بیا بغل خودم.
به محض اینکه در آغوش امیرحسین قرار گحرکت کرد دست از نق زدن برداشت، خمیازه کشید و چشمهایش را با پشت کف دستهای کوچک و تپلش مالید.
امیرحسین کمی او را سر شانهاش گذاشت، ولی تلاش برای خواباندنش بیفایدهبود.
آناشید بیان کرد:
– امیرحسین جان، این بچه از جمعیت و شلوغی خسته شده.
امیرحسین ایستاد.
– باشه پس میرم بیرون از باغ، محیط آرومه، یه کم میمونم تا خوابش ببره.
آناشید قدردان لبخند زد و امیرحسین با خنده اظهار کرد:
– دارم از گشنگی تلف میشم، مدیونی اگر بدون من غذا بخوری.
بچه به بغل بیرون میراهی شد، امیرحافظ سر جادهش رسید و بیان کرد:
– کجا؟
اشاره به یزدان کرد.
– برم یه کم مسیر ببرمش بخوابه. خسته شده.
امیرحافظ دست دراز کرد.
– خب بدش به من، تو برو بشین.
یزدان نق زد و او را هم مثل آناشید پس زد.
امیرحافظ با خنده آرام پشت کمرش زد.
– پدرسوخته واسه ما بابایی شده.
بوسهای هم به گونهی پسرک زد و خطاب به امیرحسین اظهار کرد:
– بخوابونش بهسرعت بیا، الان این جماعت فضول میخوان بپرسن دوماد کجا رفته.
#part744
آنــــــاشــــــــید
بیرون راهی شد، قدم زد و برای پسرش لالایی خواند تا خوابش ببرد. کمتر از سه چهار دقیقه، یزدان روی کف دستهایش به خواب حرکت کردهبود ولی وقتی امیرحسین متوجه حضور آشنایی در آن حوالی شد، بیشتر ماند و دیرتر به باغ برگشت!
وقتی برگشت و یزدانِ خوابیده را به محدثه سپرد و کنار آناشید قرار گرفت، مهمانها مشغول خوردن شام بودند و یکی از پرسنل آمد و گفت:
– میز شام آمادهست عروس خانوما، آقا دامادا، لطفا تشریف بیارید اتاق سرو.
افشین و حانیه زودتر از آن دو توقف کردند و درحالیکه کنار گوش هم حرف میزدند و میخندیدند، رفتند.
آناشید نگاهش را به نیمرخ امیرحسین دوخت و اظهار کرد:
– طول کشید بخوابه؟
گیج و منگ بدون اینکه نگاه از زمین بگیرد، غرق در افکار خودش بود.
آناشید آوایش زد:
– امیرحسین؟
سر بالا گراهی شد و نگاه به آناشید دوخت.
– جانم؟
لبخند به صورت امیرحسین زد.
– جانت بیبلا. دیر اومدی، سؤال کردم طول کشید تا یزدان بخوابه؟
سر تکان داد.
– هوم، طول کشید.
– قد بلند نمیشی؟
گیج و بیحواس سؤال کرد:
– برا چی؟
– اضافه کردن که شام آمادهست، حانیه و افشین حرکت کردن، پاشو بریم مگه ناضافه کردی گشنمه؟
کف دست به صورتش کشید و همانطور که میاز حرکت ایستاد اظهار کرد:
– نه دیگه، بهشدت اشتها ندارم.
کنار هم قدم برمیداشتند و آناشید مشکوک سؤال کرد:
– چیزی شده؟! چرا حس میکنم آزردهی؟
انگشتانش را میان انگشتان آناشید چفت کرد و لبخندی تصنعی به صورتش زد.
– نه قربونت برم، فقط خستهام.
آناشید گرم دستش را فشرد و گفت:
– هیچی نمیتونه خوشحالیمونو از بین ببره، مگه نه؟
«هوم» آهسته امیرحسین در برابر شوق و ذوق آناشید، عکسالعمل ناخوشایندی بود اما آناشید با همان ذوق ادامه داد:
– حتی به حرفای مفتی که میشنیدمم توجهی نکردم، اصلاً برام مهم نبود، یعنی چی مهمتر از اینکه بیگناهی تو اثبات شده و حکم آزادیات اومده؟ چی مهمتر از اینه که ما بالاخره رسماً زن و شوهر شدیم و زندگی داره روی خوششو بهمون نشون میده، مگه نه؟
بدون اینکه درست متوجه حرفهای آناشید باشد بوسهی روی سر او نشاند و کوتاه جواب داد:
– آره عزیزم.
اما انگار یک چیزی شدهبود!
امیرحسین، همان امیرحسینی نبود که قبل از خواباندن یزدان، کنار او جای گرفتهبود.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن