نزدیکهای ظهر بود که زنگ خانه به صوت در آمد. امیرحسین کلافه از در خانه ماندن و تحت مراقبت خانواده بودن، خودش را در باغ مشغول کردهبود تا هم حواسش به یزدان که عاشق باغچهها بود باشد و هم کمک عموفضلی کند.
در که باز شد و میرزایی را مشاهده کرد که پا داخل باغ گذاشت، ایستاد، دستهای گِلیاش را شست و سمت او رفت.
دست دادند و اضافه کرد:
– فکر نمیکردم جایی جز زندون و بیمارستانم بتونم ببینمت آقا میرزایی.
میرزایی خندید و اظهار کرد:
– خدا رو شکر که خونهای. آب حرکت کرده زیر پوستت.
در کیف چرمش را را باز کرد و همانطور که به یزدان که چسبیده به پای او بود نگاه میکرد لبخند زد و اضافه کرد:
– یه چیزی برات آوردم که خیلی خوشحال میشی ببینیاش.
امیرحسین کنجکاو نگاهش کرد و او شناسنامه را مقابلش گرفت.
شناسنامهی یزدان بود. امیرحسین ذوق زده نگاه به نام پدر و مادر انداخت، امیرحسین و آناشید. دست روی سر یزدان کشید و زمزمه کرد:
– بابا دورت بگرده.
قدردان به میرزایی که خوشحال نگاهش میکرد، نگاه کرد و اظهار کرد:
– بهشدت آقایی کردی، خیلی زحمت کشیدی.
سر شانهاش کف دست گذاشت و گفت:
– من هر کاری کردم وظیفه بوده و بابتش هم پول گرفتم. دِینی نیست حسین جان.
امیرحسین شناسنامه را بالا گرفت و ریز خندید.
– انتظار اینو نداشتم خدایی، منتظر بودم یه کم دست از مراقبتم بردارن خودم برم ثبت احوال.
– خرجش یه صیغه نامه بود، زودم انجام شد.
خم شد و کف دست روی لپهای تپل یزدان گذاشت.
– مبارکت باشه آقا کوچولو.
امیرحسین اشاره به منزل کرد.
– بریم تو آقا میرزایی. یه چایی یا شربت…
سرش را تکان داد و حرفش را قطع کرد.
– نه ممنون، باید برم جایی. فقط برای شناسنامه نیومدم، راستش میخواستم یه چیزی بهت بگم.
امیرحسین کنجکاو نگاهش کرد.
– من دنبال کارای آزادیات هستم، یعنی دنبال حکم بیگناهیات هستم اما میمیل داشتم باهات حرف بزنم.
#part722
آنــــــاشــــــــید
امیرحسین هیستریک و کوتاه خندید.
– جون به لب شدم خب، چیزی شده؟!
آرام کنار یکدیگر شروع به قدم زدن کردند و اظهار کرد:
– تو میمیل داشتی پولشویی و کلاهبرداری و کثافتکاری یه عده رو برملا کنی ولی برات پاپوش دوختن، به راحتی آب خوردن اسمتو انداختن سر زبونا، فراریات دادن و تهش هم یک سال از عمرت پشت میلهها گذشت. درسته یا نه؟!
آهی که امیرحسین کشید زیادی از ته دل بود و سرش را به نشانهی تأیید حرفهای او تکان داد.
میرزایی مقابلش ایستاد و گفت:
– یه خواهش ازت دارم، بهخاطر همین بچهات هم که شده، بهخاطر خانوادهات، دیگه انگشت تو سوراخ زنبور نکن حسین. تو در ذهنش گذراندی اینا کم پشتشون به اون بالا بالا ها گرم بود؟! هیچ اندیشیدی من و تو کیایم و کجای این سیستمیم که بتونیم با مفسد فیالارض درگیر بشیم؟!
امیرحسین در خاموشی نگاهش کرد و میرزایی برای تأکید بیشتر روی حساسیت مسئله اظهار کرد:
– خلافکارای به اون کله گندگی که گاف نمیدن. این زد و خورد مافیایی این وسط به نفع تو تموم شد. شانس آوردی، ولی گوش کن ببین چی میگم، من حکم آزادیاتو تا کمتر از یه ماه دیگه میذارم توی کف دستت و صد درصد رفع اتهام میشی. اما یادت نره اینایی که افتادن زندون، توسط همون بالا دستیاشون لو راهی شدن.
امیرحسین همچنان خیره نگاهش میکرد که میرزایی ادامه داد:
– حواست به منه؟
سر تکان داد.
– از بین کسایی که لو حرکت کردن یکیشون تو زندان خفه شده، خفهاش کردن درواقع با بالشت، یکیشون خودکشی کرده که همینم مشکوکه قضیه قتل بوده یا خودکشی. یکیشون داشته فرار میکرده لب مرز گیر افتاده اون چند نفری هم که زندانن لب باز نمیکنن حرف بزن، گویا تهدید شدن.
امیرحسین نفس عمیقی کشید و اظهار کرد:
– خداروشکر این باند متلاشی شد، دیگه چیزی برای وحشت کردن نیست.
– دارم میگم اینا خودشون به خودشون رحم نمیکنن. توام خوشحال نباش که یه عده حرومخور افتادن تو زندان، چراکه در حقیقت قدرت افتاده دست کلهگندهترا! اون موقع تو با چهار تا کارمندِ مثلاً جزء سر و کار داشتی اما الان کثیفتر از اونا قدرتو گرفتن تو کف دستشون و سفت قرار گرفتن پشت میزشون.
مکثی کرد و بیان کرد:
– خلاصه که خوشحال نباش حسین جان، درسته گروهشون متلاشی شد ولی قدرت، قدرت افتاده کف دست قویترا، کف دست کثیفترا، یه قدرت مضاعف!
امیرحسین با ابروهای در هم سرش را تکان داد.
– متوجهم.
اشاره به یزدان کرد.
– جان همین بچه، مبادا باز باد بیفته تو کلهات و بخوای کاری کنی، اگه تو قصدت مبارزه با فساد بود و اون اتفاق افتاد، الان دیگه انقدری گردن کلفتتر شدن و بالاتر راهی شدن که من و تو دستمون به دمشون هم نمیرسه.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن