خم شد و یزدان را در آغوش گحرکت کرد و اظهار کرد:
– این همه میخورن و میچاپن و میبرن، اونایی که میتونن کاری بکنن نمیکنن، من مگه مغز خر خوردم باز بیفتم تو هچل؟!
گونهی پسرکش را بوسید.
– من دیگه حاضر نیستم یه روزم دور از زن و بچهام باشم. رابینهود که نیستم، خیالت تخت آقا میرزایی.
میرزایی نفسی از سر آسودگی کشید و کف دست در کف دست امیرحسین گذاشت.
– خیالم راحت شد. برو، برو این شناسنامه رو نشون همسرت بده که قطعاً بیشتر از تو خوشحال میشه.
– راستی آقا میرزایی؟
– جانم؟
– ایشالا همین روزا عروسیمونه، تشریف میآری دیگه؟
خندید.
– چی بیشتر از شیرینی عروسی تو میچسبه بعد این همه تلخی؟! معلومه که میآم.
خداحافظی کردند و پس از خروج میرزایی، سمت منزل رفت، تقهای به در زد و داخل شد و صوت زد:
– آنا؟ آنا جان؟
آناشید و حانیه را متوجه شد که حاضر و وارد شده از پلهها پایین میآیند و میخندند. بیان کرد:
– آنا؟
سرعت به قدمهایش داد و خودش را به امیرحسین رساند.
– جانم؟
شناسنامه را در کف دست آناشید گذاشت و انگار میرزایی راست میگفت. آناشید حتی از او هم بیشتر خوشحال شد. آنقدر که میان خنده و شادی اشک بیاختیار از دیدههایش سرازیر شدهبود. فقط خدا میدانست آن شناسنامه برای اویی که یک سالِ سخت را بدون هویت در شهر غریبی گذراندهبود، یعنی چه؟
کمی که شوق و ذوق و گریهاش فروکش کرد، امیرحسین یزدان را روی زمین گذاشت و گفت:
– دیگه کمرم شکست بابایی، یه کمم برو پیش مولینت.
راست از حرکت ایستاد و رو به آن دو اضافه کرد:
– اوغور بهخیر، کجا تشریف میبرید خانوما؟
حانیه ذوق زده جواب داد:
– داداش با یه باغ تالار هماهنگ کرده. اوناام تمام مسئولیت و مدیریت عروسی از صفر تا صد رو خودشون به عهده میگیرن. شمارهامونو دادهبود بهشون، زنگ زدن بیان کردن بریم هم باغو ببینیم، هم چندتا سالن آرایش و مزون و آتلیهای که باهاشون کار میکنن.
آناشید گامی به عقب برداشت.
– یزدانم نفرست سمتم امیرحسین جان، خودت نگهش دار.
#part724
آنــــــاشــــــــید
امیرحسین یک تای ابرویش را بالا داد و کف دست به کمرش زد و نچ نچی کرد.
– ای تف به این روزگار، در ذهنش گذراندید من هنوز زندانم که وجودمو فراموش کردید؟! دریغ از یه سر سوزن معرفت.
آناشید فوراً گفت:
– نه بهخدا فقط نمیتمایل داشتیم تو گرما بیای و اذیت بشی. گفتیم خودمون میریم.
چشم تنگ کرد و با شوخی اضافه کرد:
– تنهایی بچه نگه داشتن بیشتر خستهام میکنه. تو اگه نگرانمی نباید میگفتی یزدان با تو، من و حانیهام خوش خوشان بریم پِیِ کارای عروسی. ناسلامتی منم دومادما!
لبخند زدند و حانیه اضافه کرد:
– خب طفلی افشینم همجادهمون نیست، حسودی میکنی؟! باشه حاضر شو بیا بریم.
امیرحسین صورتش را نمایشی و به حالت چندش جمع کرد و اظهار کرد:
– اوه اوه، بذار بیست و چهار ساعت از نامزدیتون بگذره، بعد بگو طفلکی افشینم نیست. چه شوهر دوست از آب در اومده واسه ما!
حانیه سرخ شد و آناشید لبخند زد و گفت:
– عزیزم این دوتا خیلی وقته قلب به قلب هم دادن، بیست و چهار ساعت چیه؟
حانیه آرنجش را به پهلوی او زد و اضافه کرد:
– خواهرشوهر بازی در بیاری خواهرشوهر بازی در میارم برات.
هردو ریز خندید و آناشید دست یزدان را گحرکت کرد و دنبال امیرحسین راهی شد.
حانیه غر زد:
– ای بابا کجا؟! بیا بریم دیر میشه!
امیرحسین جواب داد:
– خودت گفتی بیا. منم عمراً بذارم بدون من برید، وایسا حاضر شم میآم.
– آنا تو کجا؟
حانیه بود که کلافه و با غرغر جویا شدهبود و آناشید جواب داد:
– میخوام کف دست و صورت یزدانو بشورم و آمادهاش کنم.
حانیه روی مبلی وا رفت و رو به محدثه که تمام مدت با خنده خیرهشان بود بیان کرد:
– میبینی تو رو خدا. یه پا اروپا شده خونهی ما، با بچه میخوان عروسی بگیرن.
صوتی پرخندهی آناشید را شنید.
– دارم میشنوم حانیه خانوم.
او هم لبخند زد.
– بلند بیان کردم که بشنوی. آماده شید بریم.
و خودش هم گوشیاش را برداشت و آدرس را برای افشین ارسال کرد و تأکید کرد که حتماً بیاید.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن