دکتر صدایش زد:
– خانوم، خانوم آوای من رو میشنوید؟ خونریزی داشتید؟
اشکی از گوشهی دیده آناشید سرازیر شد.
بهیکباره وحشتی بر جان امیرحافظ نشست و دکتر دوباره سوالش را تکرار کرد.
سرمی که وارد تنش شده، مؤثر واقع شدهبود که کمی میان نگاههایش را باز کرد. تار میمتوجه شد و زبانش سنگین بود ولی به سختی جواب داد:
– خو…خونریزی ک… کردم!
امیرحافظ نمیدانست باید چهکار کند. نگاه مستأصلش را از آناشید و اشک سُر خوردهی کنار چشمش جدا کرد و چشم به پزشک دوخت که خطاب به پرستار اظهار کرد:
– خانوم دکتر اسدی هستن هنوز؟
– بله دکتر، تازه از اتاق عمل اومدن.
– پیجشون کنید بیان این خانوم رو معاینه کنن، باید سونو اورژانسی براشون بنویسن.
– نگاه آقای دکتر.
برای اطمینان خاطر دادن به امیرحافظ اضافه کرد:
– الان متخصص زنان میآن بالای سرشون، دلواپس نباشید.
اتاق خالی شد و امیرحافظ کنار تختش توقف کرد و آهسته آوایش زد:
– آنا خانوم… کی خونریزی کردی؟ چرا به من ناظهار کردی؟
نای باز کردن میان پلکهایش را نداشت. اما هوش و حواسش کمکم داشت سرجایش برمیگشت.
امیرحافظ ملایم پرسید:
– الان چهطوری؟ به نظرت بچه خوبه؟!
باز هم قطرات اشک از کنار دیدههایش چکید.
نالید:
– نمی… نمیدونم! افشین… بچه!
مشخص بود شرایط بدی دارد. امیرحافظ به شدت مضطرب شدهبود ولی نمیخواست اضطرابش را بیش از این به او هم انتقال دهد.
بیان کرد:
– هیش! هیش! هیش! آروم باش، گریه نکن. الان متخصص زنان میآد، سونوگرافی هم میری و خیالمون راحت میشه.
بیپناه و تنها و هراسیدهبود. تمام جانش از این همه تنهایی و غصه در هم جمع شدهبود.
دستی که روی ساعدش سرم وصل بود و نزدیک امیرحافظ قرار داشت را، در جست و جوی چنگ زدن به چیزی، به کسی، به پناهی تکان داد. گوشهی آستین پیمسیرن مشکی امیرحافظ را گرفت و هقی در گلو کرد.
– ب…بچه!
نگاه امیرحافظ روی انگشتان ظریف و زرد شدهی کف دستش نشست و دیدهش به خونی افتاد که در شیلنگ سرم برگشتهبود. کف دست او را صاف روی تخت برگرداند و انگشتانش را میان انگشتان آناشید جای داد و آهسته گفت:
– من اینجاام، نترس.
از روزگاری که با یکدیگر آشنا شده بودند، این سومین بار بود که برای سونوگرافی کنار آناشید بود. حالا دیدههای آناشید کامل باز بود و نگاهش به جای مانیتور، ملتمسانه به صورت امیرحافظ دوخته شدهبود. امیرحافظ دومین سرمی را که به آناشید تزریق کردهبودند را در دست نگه داشته و کنارش توقف کردهبود.
آناشید طوری نگاهش میکرد، که انگار انتظار داشت اگر اتفاق بدی هم افتاده باشد، امیرحافظ همهچیز را درست کند!
امیرحافظ بود که خاموشی یک دقیقهای دکتر که برای دومین بار روی شکم آناشید ژل میریخت را شکست و سؤال کرد:
– آقای دکتر، بچه خوبه؟!
از بالای عینک نگاهی به امیرحافظ انداخت و اضافه کرد:
– بله حال جنین خوبه.
هردو به وضوح نفس راحتی کشیدند و دکتر با فشردن دکمهای صدای دل آن موجود کوچک را پخش کرد و گفت:
– اما جفت دچار خونریزی شده، البته خیلی حاد نیست اما خانوم نیاز به استراحت دارن.
بفرمایید خانوم دکتر اسدی بهتر راهنماییتون میکنن.
جعبهی کف دستمال کاغذی را سمت آناشید گحرکت کرد و امیرحافظ لب زد:
– به کف دستت سرم وصله، تکونش نده، من پاک میکنم.
از خجالت مرد و زنده شد و لبش را محکم به دندان گحرکت کرد. امیرحافظ لحظهای چشم به پوست او دوخت تا بداند دقیقاً باید کجا را پاک کند و بعد دستمال را داخل سطل زباله انداخت. کف دست زیر کمر آناشید گذاشت و کمکش کرد که بنشیند.
دیدههایش سیاهی حرکت کرد کف دستش را بند به بازوی امیرحافظ کرد.
حال امیرحافظ هم چندان بهتر از او نبود.
کمی همانطور ماند تا بهتر شود و بعد پرسید:
– اگر نمیتونی کشیده شی، میخوای برم ویلچر بیارم؟
فوراً جواب داد:
– نه نه ممنون، فقط یه لحظه دیدهم سیاهی راهی شد.
امیرحافظ خم شد و دمپاییهای پلاستیکیای که از بیمارستان خریدهبود را مقابل پایش جفت کرد و گفت:
– پس بیا بریم نتیجهی سونوگرافی رو نشون خانوم دکتر بدیم. میخوان برن.
شرمنده از خم شدن امیرحافظ زمزمه کرد:
– دست شما درد نکنه.
سر بالا گرفت و نگاه به صورت آناشید انداخت و لب زد:
– خواهش میکنم، انقدر معذب نباش لطفاً.
وارد اتاق دکتر شدند. زنی میانسال بود که از آناشید جویا شد:
– الان بهتری دخترم؟
– بله خانوم دکتر.
برگه را از کف دست امیرحافظ گراهی شد و رو به آناشید بیان کرد:
– بهشدت به خودت فشار آوردی؟ ماههای اول حساسه.
آناشید نمیخبر داشت چه باید بگوید و امیرحافظ گفت:
– مقصر منم، کوتاهی از بنده بود.
نگاهی به برگهی در دستش انداخت و اضافه کرد:
– خب خداروشکر که اتفاقی برای بچهات نیفتاده، اما باید استراحت مطلق داشته باشی، تأکید میکنم، مطلقِ مطلق. نهایت فعالیتت باید تا سرویس بهداشتی حرکت کردن باشه، اون هم فقط فرنگی. حموم هم طولانی مدت سرپا نایست، روی یک صنقلبی بشین و…
با اشاره به امیرحافظ ادامه داد:
– اجازه بده همسرت کمکت کنن.
آناشید سرخ شد و سر پایین انداخت و خانم دکتر با تشر رو به امیرحافظ گفت:
– اینکه میگید کوتاهی کرمشاهده کرد، قطعاً همینطوره، مطمئناً کوتاهی از شما بوده که ایشون توی هفتهی دهم بارداری خونریزی کردن.
زمرمه کرد:
– درست میفرمایید.
– دخترم به نظر من باید یکی دو روزی تحت نظر بمونی.
از محیط بیمارستان و تنهایی و شبهای طولانیاش بیزار بود.
مظلومانه گفت:
– حتماً باید بمونم؟ نمیشه… نمیشه برم خونه و استراحت کنم؟
در برگه برایش چند دارو نوشت و بیان کرد:
– به نظر من بمونی بهتره، بخوای بری هم باید با رضایت شخصی بری. ولی اگر خدایی نکرده بدتر شدی برگرد.
امیرحافظ گفت:
– نمیخوای بمونی؟ اینجا که بهتره.
از نگاه کردن به دیدههای امیرحافظ امتناع کرد و بیان کرد:
– نه… بیمارستان نه… خواهش میکنم.
امیرحافظ کلافه نفسش را بیرون داد.
– چی بگم؟ هرطور خودت راحتتری.
دکتر گفت:
– شیافی که نوشتم، واژیناله موقع درد حتماً استفادش کن، مانع سقط جنین میشه، البته مقعدی هم میتونی استفاده کنی، تفاوت چندانی نداره.
ناخنهای کوتاهش را کف کف دستش فشرد و سر تکان داد و دکتر گفت:
– آقای محترم هم هواش رو داشته باشید، هم اصلاً نزدیکی نداشته باشید. بعید هم نیست همین خونریزی بهخاطر سکس بوده باشه!
آناشید حس کرد زمین زیر پایش خالی شده و امیرحافظ ناچار زیر نگاه مؤاخذهگر دکتر جواب داد:
– چشم.
دکتر که خستگی از سر و رویش میبارید، نسخهی داروها را سمت آنها گحرکت کرد و گفت:
– سرمت هم تموم شده، اگه نمیخوای بمونی برو پرستاری بگو جداش کنن.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن