امیرحافظ با اخمهایی گره خورده و قلب آشوبهای بی حد و اندازه اظهار کرد:
– وایسا باهات بیام!
داشت از در بیرون میرفت که فخرالملوک طاقت نیاورد حتی با وجود آن حال نزارش زبان به کام بگیرد و اضافه کرد:
– حاجی، شما کجا؟! حسامم نباید بره، یه کم آبقندی چیزی بهش بدیم خوب میشه، دختره لاجونه کار کرده خسته شده، وگرنه چیزیاش نیست که!
دلش از لحن مادرش تیر کشید و تنها اظهار کرد:
– مادر این خانوم ولینته کف دست ما.
و رو به نگاههای کنجکاوی که میان او و مادرش در راهی شد و وارد شد بود لب زد:
– من شرمندهام و معذرت میخوام، فعلاً با اجازهی همگی.
دیگر نماند تا چیزی بشنود، کفش به پا کرد و با گامهای قد بلند خودش را به حسام رساند.
در پشتی ماشین را باز کرد. حسام تن نهیف او را روی صنقلبی عقب ماشین گذاشت و تمام رگهای سر امیرحافظ تیر کشید.
لب زد:
– برو داخل حسام من خودم میبرمش.
چیز عجیبی را در نگاه حسام مشاهده کرد، چیزی که تابهحال ندیدهبود.
مصرانه سر بالا انداخت و گفت:
– نه نه باید بیام. بریم حاجی.
کف دست مشت کرد و زمزمه کرد:
– استغفرالله.
حسام پشت فرمان قرار گرفت و امیرحافظ کنارش.
سه چهار دقیقه تا بیمارستان بیشتر فاصله نبود و تمام طول مسیر را امیرحافظ چرخیده و چشم به صورت او و ریتم نفسهایش دوختهبود.
حسام در محوطهی اورژانس نگه داشت و میخواست پیاده شود که امیرحافظ تحکم کرد:
– بغلش نمیکنیها! برو بگو تخت بیارن!
حسام با گیجی جویا شد:
– چرا حاجی؟!
امیرحافظ آرزو کرد کاش میتوانست سیلیای زیر گوش او بزند ولی تنها اظهار کرد:
– چون نامحرمه، برو و با تخت بیا من پیشش هستم.
نمیتمایل داشت وقتی دکتر دربارهی شرایط او میپرسد، حسام چیزی از بارداریاش بفهمد.
اصلاً نمیخواست حسام هیچچیزی دربارهی او بفهمد.
تختی آوردند و پیش از اینکه کسی چیزی به حسام بگوید، خودش داخل ماشین خم شد و در یک حرکت آناشید را به آغوش گرفت و روی آن قرار داد. باری دیگر نفس امیرحافظ بند وارد شد و حس کرد برای لحظاتی خون به مغزش نرسید.
داششتابزده آناشید را با تخت سمت ورودی اورژانس هول میدادند و حسام هم دنبالشان چند قدم رفتهبود که امیرحافظ طاقت نیاورد و با تحکم صوتیش زد:
– حسام وایسا، نرو.
حسام با دست به در اورژانس اشاره کرد.
– حاجی بنده خدا خانوادش که اینجا نیستن، بریم ببینیم چه کاری از دستمون…
اینکه صوتیش بالاتر از حد معمول راهی شدهبود کف دست خودش نبود. یادش نمیآمد کِی با حسام اینطور تند و بیحوصله برخورد کرده باشد را به یاد نمیآورد.
– دِ دارم میگم نرو دیگه، برگرد برو خونه.
حسام متعجب نگاهش کرد.
– حاجی این دختر طفل معصوم…
با یک کف دست پیشانیاش را فشرد و با کف دست دیگرش عصبی به سقف ماشین کوبید و اظهار کرد:
– بیا برو برادر من، لازم نیست بمونی.
قدمهای رفته را سمت ماشین برگشت و مبهوت پرسید:
– حاجی خوبی؟ میخوای بریم داخل فشارتو بگیرن؟
– به نظرت باید خوب باشم؟
– پس…
اشارهای به ماشین کرد و مصرانه بیان کرد:
– بیا برو خونه لطفاً.
و با کنایه اضافه کرد:
– لازم نیست نگران این دختر طفل معصوم باشی!
“طفل معصوم” را مانند خود حسام اضافه کرده و چپچپ نگاهش کرد.
پرستاری بیرون وارد شد و رو به آن دو بیان کرد:
– هممسیر این خانوم که بیهوش هستن، شمایید؟
امیرحافظ گامهایش را سمت او برداشت و پاسخ داد:
– بله بله الان خدمت میرسم.
حسام باری دیگر چرخید و با نگرانی گفت:
– آخه شما برید خونه بهتره که، همه برای سرسلامتی دادن به شما اومدن، یا منم بمونم همینجا و با هم بریم.
امیرحافظ سمتش چرخید و زیرلب “لاالهالاالله” را زمزمه کرد و اظهار کرد:
– این خانوم رو خانوادش ولینت سپردن دست منِ گردن شکسته، خودم هستم بالا سرش.
نارضایتی از چهرهی حسام میبارید.
– برم هم اینجا دلواپس شما میمونم حاجی!
احمق نبود که نفهمد این دلواپسی حسام بیخود نبود! برای اینکه دست به سرش کند بیان کرد:
– امیرحسین که نیست، جای برادرمو پر کن و وقتی نیستم برو حواست هم به خواهر و مادرم باشه هم به مهمونا، عزت زیاد.
اضافه کرد و دیگر منتظر نماند تا سوار شدن حسام را ببیند.
وارد اورژانس شد که حسام نفس زنان پشتش ظاهر شد، سوییچ را سمتش گراهی شد و اضافه کرد:
– پس این باشه کف دستت حاجی، من خودم میرم شما با ماشین برگرمشاهده کرد.
امیرحافظ حتی حوصلهی تشکر کردن هم نداشت.
حسام گردن کشید و پرسید:
– کجا بردنش؟ ایشالا تا یکی دو ساعت دیگه خوب میشه، نه؟!
سوییچ را در کف دستش فشرد و با حرص و تمسخر لب زد:
– والا منم اینجاام نراهی شدم هنوز بپرسم.
سرش را تکان داد.
– من دیگه میرم، با اجازه.
داخل راهی شد و پرستار فوراً گفت:
– دکتر توی اتاق دارن معاینشون میکنن، بفرمایید توضیح بمشاهده کرد مشکلشون چیه.
با مضطربی به آناشید نگاه انداخت و سلام دکتر را پاسخ داد و فوراً اظهار کرد:
– آقای دکتر ایشون بارداره، این یکی دو روز هم بهشدت توی فشار بوده.
– براشون سرم تجویز کردم هم قندخون و هم فشارخونشون خیلی افت کرده.
کلافه لب زد:
– غذا هم نمیخوره.
– تهوع دارن؟
نگاهی دیگر به صورت آناشید انداخت.
– بله.
– تحت نظر متخصص زنان هستن دیگه، درسته؟ ضد تهوع و مکملهاشون رو مصرف میکنن؟
با به یاد آوردن اینکه وقتی از مطب بیرون راهی شدهبودند، با تماس از بیمارستان همه چیز به هم ریخت و حتی فراموش کردهبود داروهای آناشید را بخرد، کلافه شد و لب زد:
– نه هنوز مصرف نکردن.
متعجب گفت:
– چند وقتشونه؟ تازه متوجه شدن؟
آب دهانش را سخت فرو داد:
– حدود ده هفته.
صوتی خفهای از دهان آناشید بیرون رسید که میبیان کرد:
– خ…خو…خون…خونریزی…ب…بچه!
امیرحافظ مبهوت لب زد:
– یا امام زمان!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن