روی صندلی جای گرفته و پسرش را همچنان در آغوش داشت، لیوان آب را با کف دستی لرزان روی میز گذاشت.
«ممنون» را آرام و زیرلب زمزمهوار بیان کرد و حتی نمیاطلاع داشت مقابل دو جفت چشمی که منتظر و با جهانیی از سؤال نگاهش میکردند چهکار کند؟!
هول شد و کجخندی معذب روی لب نشاند. مهگل متوجه شد انگار حرف زدن برایش سخت است که پرسید:
– خب؟ عزیزم نمیخوای بگی چی شده؟! خانوادهات الان خبر دارن که اینجایی؟
گوشی را در کف دستش تکان داد و گفت:
– پیج خبریای که گم شدنت رو استوری کردهبود، شماره هم گذاشته، اگر نمیدونن اینجایی، ما الان موظفیم بهشون اطلاع بدیم و…
رنگ که بهیکباره از صورتش پرید، سرش را هم به چپ و راست تکان داد.
– نه… نه زنگ نزنید.
آهستهتر زمزمه کرد:
– خواهش میکنم ازتون.
محیا و مهگل نگاهی به یکدیگر انداخشتابزده و اینبار محیا روی صنقلبی کناریاش نشست و اضافه کرد:
– شرمنده اسمتو یادم نمیآد.
– آناشید.
سر تکان داد و دوستانه کف دستش را روی بازوی او کشید و گفت:
– من صریح و بیتعارف میگم، حضورت اینجا، بدون اینکه بخوای خبری از خودت به خانوادهات بدی، اونم در حالیکه ما از هیچی خبر نداریم و… خب همه چیز برامون مبهمه دیگه، برای ما دردسر میشه!
قبل از اینکه خودش متوجه شدهباشد اشکهایش روی صورتش مسیر گحرکت کردهبود.
– من فقط یه جا میخوام… میدونم توقع زیادیه اما یه جا میخوام برای یه مدت موندن و…
نگاهش را ملتمسانه میان آن دو جابهجا کرد.
– تنها کسایی که به ذهنم رسید ازشون کمک بگیرم، شما بومشاهده کرد. گفتم شاید به واسطهی شرکتتون…
مهگل کنجاوتر از قبل، صنقلبیای جلو آورد و مقابلش نشست و گفت:
– خب فدات شم اگر کمک میخوای، ماام حق داریم بیشتر درموردت بدونیم.
پلک بست، حق داشسریع، با خودش زمزمه کرد:
– از کجا شروع کنم؟!
پلک بسته و اندیشیدهبود. از روزگاری که پِیِ امیرحسین پیش امیرحافظ رفتهبود؟! یا از قبلتر؟!
از قبلترش شروع کردهبود، از مدت ورشکستگی و سکتهی پدرش. رسید به روزهای آشنایی با امیرحسین، به آنجایی که متوجه شد باردار شده، به دنبالش گشتن، ورودش به عمارت کُهبُد و…
اظهار کرد، همه چیز را بیان کرد. سفرهی قلبش را پس از مدتها برای کسی باز کردهبود. از ترسی که آسیب رسیدن به یزدان به جانش انداخت تا فرارش به سمنان و دزمتوجه شده شدن طلاها و… اینکه متوجه شده بود دزد کیست و حتی شکایت هم نکرد مبادا هویتش فاش شود. رسید به همان روز، به خونهی عشرت و صبر لبریز شدهاش و حالا… چندمین برگ دستمال کاغذی را برمیداشت. حالا که به زبان آورده بودشان میفهمید چه روزگارهای سختی را گذرانده. بیانش کردهبود و انگار بار سختی و سنگینیشان بیشتر شدهبود و ولی از سویی اندکی هم سبک شدهبود.
مهگل و محیا هردو متأثر و با ناراحتی نگاهش کردند و مهگل آهی کشید و سؤال کرد:
– خب آناشید جان این که راه چاره نیست، فرار تا کی؟! میگی تا دم خونهشون راهی شدی و باز پشیمون شدی.
اشکهایش را پاک کرد و گفت:
– الان دستم خالیه، ذهنم از جیبمم خالیتره، نمیتونم بعد از این همه مدت که بیخبر گذاشتم رفتم، برم و بگم برگشتم زیرا پول ندارم. برگشتم چون کفگیرم خورده ته دیگ. نمیدونم از خجالتی که بابت نگران کردنشون دارم چه جوابی بدم. اصلاً از اول فرار راه درستی بود؟!
شانه بالا انداخت و سرش را تکان داد.
– نمیدونم حماقت کردم یا نه؟ نمیدونم با راهی شدنم پلهای پشت سرمو تا چه حد خراب کردم.
فین فینی کرد و صدای نقنق یزدان هم کشیده شد. محیا میان حرفش دوید و اظهار کرد:
– مسیر چاره داشته، فرار انتخاب درستی نبوده ولی من خودمو به عنوان یه مادر جات میذارم. اگر کسی میتمایل داشت به دختر سه سالهی منم آسیب برسونه، شاید کف دست به هرکاری میزدم، خودتو بابت این شماتت نکن.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن