جملهی او بارِ سنگینی از پشیمانی و سردرگمی و ندانستن و دهها حس دیگر که همه با هم در تناقض بودند را، سبک نمیکرد.
خیره به او چشم دوخت و زبان روی لبهایش کشید.
– میدونم با بیفکری خانوادهام رو دلواپس کردم، میدونم ممکنه براتون دردسر درست بشه ولی… اما نمیتونید کمکم کنید؟!
مهگل رک تر از خواهرش بود که بدون تعلل جواب داد:
– آناشید جان واقعاً نمیتونیم ریسکش رو قبول کنیم، هرجایی نیرو بخوان ما اینجا باید اطلاعاتشون رو کاملاً ثبت کنیم، چه نیروی خدمات و نظافت، چه پرستاری از سالمند و کودک. ما که نمیتونیم بدون هویت…
محیا دلش به حال رنگ پریدهی آناشید و نقنقهای کودکش که دیگر به گریه بقلب شدهبود سوخت که صدا زد:
– مهگل!
مهگل با جدیت به حرفش ادامه داد:
– خواهر من! خودش داره میگه خانوادهاش مضطربن، از این همه پیگیریشون مشخصه دیگه! پس فردا دری به تخته بخوره و یه طوری متوجه بشن ایشون پیش ما بوده خب مشخصه که میافتیم توی هچل!
آناشید با دیدههایی بدون امید به او نگاه دوخت و سر پایین انداخت و لب زد:
– حق دارید، منم اگر جای شما بودم، اعتماد نمیکردم.
مهگل جواب داد:
– عزیزم بحث اعتماد نیست، شما اگر کار میخوای و جا برای موندن، من خودم میتونم برات تا فردا هماهنگ کنم. ولی حرف اینه که باید مدارکت رو بدی، هویتت رو ثبت کنیم. نمیشه که همینطوری!
با صوتیی که حتی به گوش خودش هم سخت میرسید جواب داد:
– نمیخوام فعلاً کسی بدونه کجاام.
مهگل محترمانه و صریح گفت:
– پس این دیگه مشکل ما نیست عزیزم. در این صورت کاری از کف دستم برنمیآد.
بیسکوییت ویفری از کیفش بیرون آورد، جلدش را باز کرد و یکی را به کف دست یزدان داد. داشت به برگشت فکر میکرد. به برگشت به عمارت کهبد.
محیا از حرکت ایستاد و صدا زد:
– مهگل بیا توی اتاق.
و رو به آناشید اضافه کرد:
– چند دقیقه ببخشید.
نگاهش به میز مقابلش راه گراهی شده و فکرش آنقدری آشفته بود که پاسخی به عذرخواهی محیا ندهد. یزدان که با بیسکوییتش مشغول و ساکت شد، لازم نبود گوش تیز کند تا صدای محیا را بشنود، فضای دفتر کوچک بود و اتاق دو قدم آنطرفتر. متوجه شد که محیا اضافه کرد:
– میبریمش پیش مولین. صبا که تو زرد از آب در اومد، لابهلای قرص قند و فشار و چربی آرامبخشم به مامان میداد که بخوابه، توی آبمیوهی آلا هم که شربت دیفن هیدرامین میریخت. خدا رحم کرد بچهام چیزیاش نشد. مگه ما دنبال پرستار نبودیم؟ مگه یکی رو نمیخواستیم حواسش هم به مامان باشه هم به آلا؟
صدای کلافهی مهگل را گوش داد.
– والا تو الان بیشتر دنبال دردسری نه پرستار. فکر کردی من دلم از سنگه؟! بهخدا که منم غمگین شدم اما خواهر من، عزیز من، خانوادهاش بفهمن پیش ما بوده…
میان حرف خواهرش دویده بود.
– خانوادهاش از کجا میخوان بفهمن؟! یازده ماه نتونستن پیداش کنن، با بچهاش توی خونهست. میگه یه مدت نیاز دارم خودمو جمع و جور کنم تا بگردم. از سر استیصال شمارهی روی کارتی رو که یک سال و چند ماه پیش یه شامگاه دادیم بهشو گرفته و اومده اینجام.
مهگل خاموشی کرد.
– مهگل جان؟
– عواقبش پای خودت و خودش.
محیا با لبخند از اتاق خارج شد و گفت:
– دیروقته دیگه، بیا بریم پیش ما. توی راه بیشتر با هم حرف میزنیم.
چشمهایش خیس شد، منتها اینبار از خوشی.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن