رمان آناشید پارت ۲۳۰

– می‌خواید شما بمونید پیش مادرتون من برم؟

تلخند زد و خیره به دیده‌های افشین جواب داد:

– راستش حساب این‌که توی این یک سال و چند ماهی که گذشت چندبار کارمون به بیمارستان کشیده و این مسیر رو طی کردم از دستم در حرکت کرده، نه ممنون خودم می‌رم‌، بلده مسیر شدم.

قلبش طاقت نیاورد که همان‌طور بایستد و کاری نکند، قدم به قدم کنار حانیه حرکت کرد و برای این‌که حداقل کاری کرده باشد آرام لب زد:

– می‌دونم چه شرایط سختی دارید، دردناکه، فقط میل داشتم بگم که تنها نیستید. به‌شدت‌ها مشکلات مشابه شما رو دارن و حتی شاید بدتر…

مکث کرد و حانیه فوراً با سر انگشت اشکی که از دیدهش پایین می‌چکید را گحرکت کرد.

– فقط میل داشتم بگم درکتون می‌کنم حانیه خانم.

با صوتیی ملایم جواب داد:

– ممنونم.

* * *

جابه‌جا کردن فخرالملوک دیگر فقط با ویلچر امکان‌پذیر بود. قصاب و عموفضلی در حیاط مشغول کندن پوست گوسفند بودند و افشین کمکشان خون ریخته شده در باغ را می‌شست.

امیرحافظ و حانیه مادرشان را روی تخت خواباندند و هرچه تلاش می‌کردند تا بفهمند اصوات نامفهومی که از دهانش خارج می‌شود چیست، به نتیجه نمی‌رسیدند.

محدثه برایش سوپ ماهیچه‌ی میکس شده آماده کرده‌بود. نمی‌خورد و سرش را به سختی به چپ و راست تکان می‌داد.

حانیه دیگر نتوانست در فضای خفقان‌آور منزل بماند، حس می‌کرد چیزی بیخ گلویش چسبیده که راه نفس کشیدنش را تنگ کرده.

ملایم اضافه کرد:

– داداش من می‌رم یه کم هوا بخورم.

حال امیرحافظ هم چندان بهتر از او نبود. پلک بر هم گذاشت و سرش را تکان داد.

– برو عزیزم.

امیرحافظ دست لاغر شده‌ی مادرش را در کف دست گحرکت کرد و نوازش کرد و حینی که گونه‌اش را می‌بوسید آهسته گفت:

– سعی کن خوب شی مادر، دورت بگردم، امید ما تو این روزگارا نفس‌های شماست.

فخرالملوک فشار به‌شدت خفیفی به کف دست ا‌و وارد کرد و باعث شد امیرحافظ تبسمی، هرچند تلخ، بزند.

* * *

در یک ماهی که گذشته‌بود زمان زیادی را صرف تمیزکاری و گشتن به دنبال تعمیرکار، نقاش و بنّا و وسایل ضروری دست دوم گشته‌بود اما حالا پس از یک ماه که تشکش را کنار تشک یزدان در پذیرایی کوچک منزل پهن می‌کرد، با لبخند رو به پسرکش که دست مشت شده‌اش را می‌مکید و پاهایش را تکان می‌داد بیان کرد:

– ارزشش‌و داشت، مگه نه دلدادگی مولین؟!

بوی رنگ سفیدی که به دیوارها خورده‌بود هنوز در خانه می‌پیچید. تمیزی منزل حس رضایتش را ارضا کرده‌بود. تحمل دلتنگی و بی‌خبری برایش اندکی، فقط اندکی راحت‌تر شده‌بود.

بیش‌تر با یزدان حرف زد و قربان صدقه‌اش راهی شد. پسرش جدیداً عمیق‌تر می‌ریز خندید. آناشید تن کوچکش را در آغوش گحرکت کرد و تمام صورتش را غرق در بوسه کرد.

زیر گلویش را عمیق بویید و بوسید. بغضش را فرو داد و به جای در آغوش گراهی شدن همه‌ی عزیزانش یزدان را در آغوشش فشرد.

تلویزیون قدیمی کوچکی هم خریده‌بود، حالا کمی وقت راحت‌تر می‌گذشت اما سختی و عذاب، آن‌جایی بود که نمی‌اطلاع داشت چه‌قدر باید صبر کند؟! چند روزگار؟! چند ماه و شاید هم… شاید هم چندسال؟!

کم‌کم با محلّه آشنا شده‌بود. مثلاً می‌دانست در چهارشنبه بازاری که یک خیابان پایین‌تر از خونه بود اجناس قیمت مناسبی پیدا می‌شد. برای یزدان که کمی تپل شده‌بود چند کف دست لباس خریده‌بود. برای خودش یک شال و مانتو تهیه کرده‌بود. از بعدِ تعمیرات منزل و هزینه‌هایی که بابتش پرداخته‌بود پولش را شمشاهده کرداً با احتیاط خرج می‌کرد‌. هنوز مقدار قابل توجهی از طلاهایی که فخرالملوک به او داده‌بود را داشت ولی باید به فکر همه‌ی روزهای باقی مانده‌ی تنهایی خودش و پسرش می‌بود.

قلبخوشی‌اش شده‌بود بساط کتابفروشی‌ای که کتاب‌های کهنه را با قیمت پایین می‌فروخت.

چند جلد هم کتاب خریده‌بود و شب‌ها که یزدان را روی پا تکان می‌داد و می‌خواباند، اشک‌هایش را میان ورق‌های کتاب و گاهی کف دست‌نوشته‌هایی که در دفترش می‌نوشت جا می‌گذاشت‌‌. می‌دانست این روزگارها هم می‌گذرد ولی به خودش می‌اضافه کرد:

– می‌گذره اما با یه بهای گزاف.