زندان برایش تنگتر از چندساعت قبل شدهبود. نگاهش در آن تاریکی، روی خونهای خشک شدهی هردو دستش ماندهبود. آنقدر به دیوار مشت زد، که خون از پشت کف دستهایش شُره کردهبود. آنقدر هوار کشیدهبود که به انفرادی برده بودنش. حالا کنج اتاق در تنهایی خودش جای گرفته و نمیخبر داشت به کدام ریسمانی چنگ بزند. اصلاً ریسمانی هم مانده بود که بخواهد بگیردش؟!
تنها بود، چشمی نمیمتوجه شدش و گوشی آوایش را نمیشنید، به خودش این اجازه را داد که مردانه ضجه بزند. پس از متوجه شدن خبر فوت پدرش این دومین باری بود که اینطور ضجه میزد. منتها اینبار نه فقط از ترس و اندوه از دست دادن، بلکه از عجز و ناتوانی! از اینکه نمیتوانست هیچ کاری بکند. از اینکه بدبختیهایش به یکباره پیش دیدههایش صف کشیدند. تمام روزگارهای فرار و تنها و آوارگی را به یاد آورد، تمام سختیهایی که کشیدهبود و در نهایت نتیجهاش هیچ بود! یک هیچ بزرگ مقابل تمام تلاشهایش، مقابل همهی دوندگیهایش. زورش نچربیدهبود، دست ناعدالتی پرقدرتتر بود، قویتر بود که حالا او بود و زندان و انفرادی.
بیخبری از آناشید و پسرکش که تنها چند روزگار توانستهبود برایش پدری کند، میتوانست تا مرز جنون بکشاندش. مثل همان چند ساعت قبل که ندرک کرد چه شد؟! چه شد که وقتی به خودش رسید تک و تنها در این اتاق بود؟!
امیرحافظ بیان کردهبود حرکت کرده، اما او هزار فکر و خیال برای خودش بافت. فکر اینکه نحرکت کرده، بلکه بردنشان! به زور هم بردنشان و هیچ کاری از دستش برنمیرسید.
چیزی در دلش معلق بود نمیخبر داشت چیست ولی انگار تمامش، فرو ریختهبود. سست بود و حالا تنها توان نفس کشیدن داشت. دیگر نای گریستن هم برایش باقی نماندهبود و هیچ نمیاطلاع داشت قرار است چه شود؟!
صدها بار خودش را بابت روزگارهایی که پای آناشید را به زیستناش باز کردهبود لعن و نفرین کرد ولی حالا… حالا دیگر فایدهای نداشت. حالا آناشید عشقش بود و مادر فرزندش و امیرحسین محکوم بود که در بیخبری مطلق، جایی که حتی وقت را هم نمیخبر داشت، کف دست و پا بزند، هزار بار جان بدهد و باز هم مجبور باشد ادامه دهد!
#part527
آنــــــاشــــــــید
امیرحافظ از زندان بیرون راهی شد و سمت ماشینش پا شتابزده کرد. در را باز کرد و فوراً قرصهایش را از داخل داشامگاهورد برداشت.
درد عصبی و سوزش معده ولینش را بریدهبود.
چشمش به دیوارهای قد بلند زندان بود و قرص را در دهانش گذاشت و در بطری آب را باز کرد. احساس میکرد با مشاهده کردن امیرحسین در آن حال کمرش خم شده. درد او را با تمام وجود، با تک تک سلولهای تنش، با تمام ریشه و پِیِ قلبش احساس کردهبود. انگار آن دیوارهای کشیده روی سرش آوار شدهبودند.
به هر دری میزد بستهبود، امیرحسین داشت آب میشد و از اینکه کاری برای او از دستش برنیامدهبود از خودش بیزار بود.
سرش را روی فرمان گذاشت و زمزمه کرد:
– نه تنها کاری براش نکردم، بلکه درداشم بیشتر کردم! عرضه نداشتم مواظب امانتاش باشم.
آه کشید و سر رو به آسمان گرفت و زمزمه کرد:
– خدایا خودت یه جادهی بذار جلوی پام.
* * *
وارد منزل که شد مثل تمام چند روزگار گذشته، حانیه و محدثه فوراً سمتش حرکت کردهبودند.
– خبری نشده داداش؟
بیحوصله زمزمه کرد:
– پشت تلفن که اضافه کردم حانیه جان، نه.
محدثه بیقرار و آشفته گفت:
– یعنی هیچیِ هیچی؟!
سؤالهایشان بیهوده بود، خودشان هم میخبر داشتند جوابی وجود ندارد ولی به دنبال کورسوی امیدی بودند.
حانیه کنار امیرحافظ که روی کاناپه، با خستهترین حالت ممکن ولو شده و سرش را به پشت آن تکیه دادهبود نشست و پرسید:
– رفتی ملاقات امیرحسین؟!
یک ثانیه هم تصویر امیرحسینی که آنطور طغیان کرده و بیتاب و قرار شدهبود از پیش چشمهایش کنار نرفتهبود. نگاههایش را با دو انگشت شست و اشاره فشرد و پاسخش تنها «هوم» آرامی بود که از میان لبهایش خارج شد.
قلبنگرانی حانیه بیشتر شد.
– چهطور بود؟! بهش گفتی؟!
خفه لب زد:
– اضافه کردم.
برای جویا شدنِ بیشتر مردد بود ولی باز هم سؤالش را تکرار کرد:
– داداش، امیرحسین خوبه؟! چی بیان کرد؟!
چشم باز کرد و سر سمت خواهرش چرخاند. بدون اینکه حرف بزند حانیه حدس زد که چه بر سر امیرحسین رسیده. نگاه امیرحافظ و خستگی و غم صورتش این را فریاد میزد.
دو قطره اشک همزمان از نگاههایش سرازیر شد و لب زد:
– بمیرم براش. دلم داره مچاله میشه، برای امیرحسین، برای آناشید و یزدان، برای شما که انقدر بار روی دوشِته و…
هیش ملایمی گفت و دستش را دراز کرد و حانیه بدون حرف اضافهای به آغوشش پناه برد و سر روی قفسهی سینهاش گذاشت و زار زد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن