حدسش درست بود. زهره با سینی کوچک و دو لیوانِ درونش، پشت در اتاق توقف کردهبود.
قبل از اینکه آناشید چیزی بگوید، اظهار کرد:
– دوتا لیوان گل گاو زبون آوردم با هم بخوریم.
از هر جوشانده و دمنوشی متنفر بود ولی استقبال کرد، حضور زهره باعث میشد در و دیوار اتاق کمتر سمتش حملهور شوند. در را بیشتر باز کرد و بیان کرد:
– کف دستت دردنکنه، بیا تو.
زهره داخل شد و هردو روی زمین جای گرفتند.
سینی را میانشان گذاشت. دقایقی به خاموشی گذشت. طی تمام چندماه گذشته بهشدت با هم مراوده نداششتابزده که حالا حرف مشترکی برای گفتن داشتهباشند.
زهره لیوان را به دهانش نزدیک کرد و به آناشید هم اضافه کرد:
– بخور سرد شد، توش نبات انداختم، شیرینه.
کمی از گل گاو زبان را مزه مزه کرد، طعمش قابل تحمل بود، حداقل شاید میتوانست اعصابش را آهسته کند.
اضافه کرد:
– حانیه خانم حالش خوش نیست؟ خبر داری؟
حانیه برایش همان خواهری شدهبود که او همواره آرزوی داشتنش را میکرد. برای بلعیدن بغضش مقدار بیشتری سر کشید و اضافه کرد:
– مثل اینکه امشبو بیمارستان میمونه. نمیدونم بگم بهخیر گذشت؟! واقعاً سوختن پاش خیر بوده که بشه گفت بهخیر گذشت؟!
آه کشید و سرش را به چپ و راست تکان داد. زهره یکهویی و بیمقدمه اضافه کرد:
– از وقتی اومدی، از من خوشت نمیاومد، نه؟!
ابروهای آناشید بالا پرید، برای ثانیهای بیشتر فکر کردن به پاسخ سؤالش، جرعهای دیگر نوشید و تبسمی تصنعی زد.
– خب… راستش… زهرهجان من که کاری به کار کسی نداشتم، شما خودت انگار حس خوبی به من نداشتی!
زهره لیوان خالی شدهاش را در سینی گذاشت و طوری که آناشید احساس میکرد مضطرب است، چندبار پشت سر هم سرش را تکان داد و گفت:
– آره، من ازت خوشم نمیاومد، اولش بهخاطر شیما، چراکه همهاش فکر میکردم داری زیستناشو خراب میکنی، آخه میدونی، شیما خیلی هوای منو داشت.
ابروهای آناشید بالا پرید و لب زد:
– گذشتهها گذشته دیگه، شناختی هم از همدیگه نداشتیم و…
مچ کف دستش که یکهویی اسیر کف دست زهره شد، شوکه نگاهش را میان کف دستهایشان و صورت زهره جابهجا کرد.
– میتونی منو ببخشی آناشید؟! میتونی منو حلال کنی؟! ازم میگذری؟!
آناشید گیج و گنگ نگاهش کرد و لیوان نیمخوردهاش را داخل سینی گذاشت.
– چی شده زهره؟!
با دیدههایی سرخ شده، خیرهی صورت آناشید بود، بدون اینکه پلک بزند اشکهایش چکید و گفت:
– اون موقعی که حامله بودی، شیما چندباری میل داشت یه چیزی بریزم تو غذات تا بچهات بیفته، ولی من نریختم!
آناشید بهت زده نگاهش کرد و سعی کرد کف دست او که محکم چسبیده بودش را پس بزند و بیان کرد:
– باشه، باشه زهره، کف دستمو ول کن.
سرش را پشت سر هم تکان داد.
– به جون مولینم نریختما! منو میبخشی؟!
چه میگفت؟! چرا گریز به چندماه قبل زدهبود؟! اصلاً چرا حالا میگفت؟!
#part499
حس کرد سرش سنگین شده و نگاهش تار.
خیره به زهره میتمایل داشت بگوید بس کند، دارد او را با رفتار عجیب و غریبش میترساند اما حس خوابالودگی مانع از این شد که بتواند زبانش را به درستی تکان دهد.
سرش گیج رفت و نگاهش به لیوان افتاد و نالید:
– چ…چیکا…کر…
آخرین تصویری که دید صورت وحشتزدهی زهره بود و بعد تنها ترس و وحشت بود که به تمام جانش چنگ انداخت و کف دستش را سمت گهوارهی یزدان دراز کرد.
* * *
نمیاطلاع داشت چند دقیقه گذشته، با حس سوزش نگاهها و درد سرش در مقابله بود، تنش عجیب سنگین شدهبود اما احساس خطر در همان حالت منگی و خواب و بیداری رهایش نمیکرد. میخبر داشت باید بایستد، حضور کسی را در اتاق حس میکرد، مطمئن بود هر بلایی سرش رسیده کار زهره است!
تکان خوردن برایش مثل جان کندن سخت بود، انگار کف دستهایش لمس شدهبودند، میخواست دهان باز کند اما نمیتوانست، میمیل داشت جیغ بکشد ولی صوتی فریادش در گلو خفه شدهبود، دیده باز کرد، تار میمشاهده کرد ولی متوجه زهره در نزدیکی تخت یزدان شد.
در قلبش التماس به خدایش کرد تا کمکش کند، تا هرطور شده بایستد. ترس و احساس خطر بود یا محبت مادرانهاش، مطمئن نبود، هرچه که بود باعث شد بایستد و سمت زهره برود.
بالش کوچکی در دستهای لرزانش بود و توقف کرده بالای سر یزدان!
حدس اینکه میمیل داشت چه کار کند سخت نبود اما در لحظهای به ذهنش رسید نکند کارش را کرده و همهچیز تمام شده باشد؟! نکند نفس پسرکش را قطع کرده و او نتوانسته هیچ کاری کند؟!
کم ماندهبود تا از هجوم افکاری که در صدم ثانیه به مغزش هجوم آوردهبودند باز هم روی زمین بخورد ولی جَری شده، تمام خشم، وحشت و نفرتش را در کف دستهای کمتوان و گلویی که تا دقیقهای قبل صوتیی از آن بیرون نمیوارد شد ریخت.
جیغ کشید و در یک حرکت بهیکبارهی زهره را با نهایت توانش هول داد و صدای برخورد سرش با دیوار را گوش داد!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن