گوشی در کف دست آناشید میلرزید و تماس را وصل کرد.
– الو؟ حانیه کجایی تو؟!
حانیه نهایت تلاشش را به کار گحرکت کردهبود تا صوتیش بیحال به نظر نرسد.
– سلام آنا، من خوبم دلواپس نباش فقط ممکنه دیرتر بیام خونه.
هراسان آوایش زد و با گریه پرسید:
– چی شده؟! یه چیزی شده مگه نه؟! تو کجایی حانیه؟!
حانیه مکثی کرد و جواب داد:
– ببین آنا، من دارم حرف میزنم، این یعنی حالم خوبه دیگه!
سر و آوا از آن سوی خط گوش داده میشد.
آناشید هق زد:
– حرف میزنی، آره، وقتی قفسهی سینهات چاقو خورد و از اتاق عمل اومدی بیرون هم حرف میزدی، حانیه بهم بگو چی شده، من دارم روانی میشم، قلبم آشوب شده، خواهش میکنم.
حانیه نچی کرد.
– آناشید جان من خوبم فقط…
چیزی نگفت که آناشید به التماس افتاد.
– جون امیرحسین، توروخدا راستشو بگو حانیه، چه اتفاقی افتاده؟! تو…
صدای پیج شدن دکتری را شنید و پرسید:
– بیمارستانی، آره؟!
سعی میکرد ردی از درد در آوایش نباشد.
– یه لحظه آروم باش بذار من حرف بزنم، آره بیمارستانم، اما چیزی نشده!
آناشید هین کشید و به صورت خودش کوبید و محدثه زمزمه کرد:
– خدا رحم کنه! باز چی شده؟!
– آناشید من چندساعتی باید بمونم، خطر زیادی نیست ولی…
آناشید لبش را میجوید و تلاش میکرد تا لرزش کف دستش را مهار کند.
– اما حق با من بود، نه؟! قرار نیست ولمون کنن؟! اینبار چه بلایی سرت آوردن؟!
– اسید! زنگ زدی جواب ندادم نمیتمایل داشتم متوجه بشی، یه کمی بیحال بودم.
چشمهای آناشید بیشتر سیاهی حرکت کرد و صدای حانیه در سرش اکو شد.
– یه کم از مچ کف دستم و رونم سوخته، بیمارستان سوانح سوختگیام، چندساعتی باید بمونم، شانس آوردم سمت صورتم نپاشیدن، اضافه کردن شاید شامگاه هم بستری نگهم دارن، اما نمیخوام مامان چیزی بفهمه، برمیگردم خونه، فقط به داداش چیزی نگیها!
دلش در هم مچاله شدهبود. ذهنش متمرکز نمیشد و نمیدانست باید چه بگوید، وقتی به خودش آمد که محدثه گوشی را گحرکت کرده و میان گوش و شانهاش نگهداشته بود و با یک کف دست یزدان را در آغوش داشت و با کف دست دیگر شیشهی شیر را در دهانش گذاشتهبود.
– آره من میآم پیشت، خیالت راحت خانم متوجه نمیشن. زهره هم هست میگم حواسش به آناشید و یزدان باشه. الان آماده میشم و جاده میافتم.
گوشی را به دست آناشید که پردهی اشک دیدش را تار کردهبود داد و اضافه کرد:
– شیرشو میدی؟ گرسنه بوده، نترس آنا چیزی نیست، من میرم پیش حانیه.
سر تکان داد و یزدان را از او گراهی شد. پلک بر هم فشرد و نالید:
– خدایا… پس کی قراره تموم بشه؟!
#part497
آنــــــاشــــــــید
ضعف ناشی از غذا نخوردن بالاخره باعث شد تسلیم شود، باید سرپا میماند تا بتواند مراقب یزدان باشد.
خیالش که از خواب بودن پسرش جمع شد، از اتاق بیرون رفت، زهره را جای گرفته گوشهای دید و آرام و با صدایی که خس برداشته و خسته بود سؤال کرد:
– خوبی زهره؟ چی شده؟!
زهره بیحوصله نگاهش کرد و مجدد دیده به سمت دیگری چرخاند. خودش آنقدر دغدغه داشت که نخواهد پاپیچ او شود. کمی از غذا کشید و همانطور از حرکت ایستاده، صرفاً برای پر کردن معدهاش چند قاشقی خورد و بلافاصله پلهها را بالا حرکت کرد تا کنار یزدان باشد.
با محدثه تماس گحرکت کرده و احوال حانیه را جویا شدهبود. میگفت میزان سوختگی رانش زیاد است، پزشک معالجش بیان کرده باید در بیمارستان و تحت نظر بماند، زخم باید به درستی شستوشو داده شود مبادا عفونت کند.
دلش خون بود و کاری از دستش برنمیآمد. کف دستش از همهجا و همهکس کوتاه بود. با آسایشگاه تماس گحرکت کرد، آوای نفسهای مادرش کمی آرامش کرد. او حرف میزد، از خوشیهای ساختگی و حیات ایدهآل فیکش میاضافه کرد و سولماز گوش میداد.
تماس را که قطع کرد تک به تک، هوای همهی کسانی که دوستشان داشت، خانوادهاش بودند و ولی هیچکدام کنارش نبودند به سرش زد.
مشتاق دیداریاش بیشتر میشد اما کمتر نه.
زمان نمیگذشت، پوشک و لباسهای یزدان را تعویض کرد، شیرش را آماده کرد، خواباندش و باز زانو به بغل گحرکت کرده خیرهی او ماند.
آنقدری قلبش گراهی شده و احوالش آشوب بود که حتی ترجیح میداد به اتاق فخرالملوک برود اما دیگر تنها نماند!
چندوقت قبل، در همان اتاق، کنار امیرحسین میخوابید و در آغوش او دیده باز میکرد، درد بود، غصه بود، گرفتاری بود، ولی نه به اندازهی حالا! حالا تمام آن روزگارها انگار مثل یک خواب شیرین و کف دست نیافتنی بودند.
درست در همان لحظه، فکر میکرد انتهای جادهی بدبختی و بدشانسی ایستاده. به نظرش امکان نداشت بدتر از این اتفاق بیفتد.
به یاد آورد که مادرش همیشه میاظهار کرد «فقط مرگه که چاره نداره، همهچی درست میشه، تا نفسی میآد و میره باید شکر کرد.»
نگاهش را با دقت بیشتری به پسرکش دوخت. دست کوچک او را در کف دست گرفت و زمزمه کرد:
– شکر که صدای نفستو میشنوم مولینی.
اشک سمجش را از کنج چشمش پاک کرد.
– شکر که اتفاق بدتری برای حانیه نیفتاد، شکر که اون حرومیا هرکی هستن، کاری به جون امیرحسین ندارن.
میان افکارش غرق بود که صوتی تقهای به در اتاق باعث شد به خودش بیاید.
کف دست یزدان را رها کرد و از حرکت ایستاد تا در را باز کند. مسلماً جز زهره شخص دیگری نمیتوانست باشد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن