شیما جلوی موهای او را که با هزار شور و شوق فر کرده بود، در چنگ گراهی شد. موهایش را طوری کشید که سر آناشید پایین افتاد. صوتی آخ آناشید کشیده شد.
– شیما خانم… آی… شیما خانم برو کنار… ولم کن.
مگر میشنید؟! شتابزده و پشت سر هم میبیان کرد:
– نابودت میکنم، میکشمت، بدبختت میکنم.
آناشید سعی داشت او را از خودش جدا کند برای این کار کف دستش را تخت سینهی شیما گذاشته بود.
شیما انگار به جنون رسیده بود که پشت سر هم جیغ میکشید و با ناخنهای قد بلندش چنگ به صورت آناشید میانداخت. امیرحافظ خم شدهبود، حانیه با مشاهده کردن کبودی صورت او به یاد لحظهی سکتهی پدرشان افتاد! چنان وحشت کرد که خودش را به او رساند و قبل از سقوطش زیر بغلش را گرفت.
فخرالملوک از حال رفتهبود، زهره و محدثه بالای سرش بودند. عموفضلی پشت سر هم به در میکوبید اما کسی فرصت باز کردن در را هم نداشت!
امیرحافظ نفس زنان نگاه به بالای پلهها انداخت. ساکت به حانیه گفت:
– خوبم… خوبم ولم کن.
تمام توانش را جمع کرد و بقیهی پلهها را بالا حرکت کرد. درد را فراموش کرد، باید فراموش میکرد!
سعی داشت شیما را از پشت سر بغل کند، اوضاع در لحظاتی کوتاه به هم ریختهبود.
#part380
آنــــــاشــــــــید
آوای جیغ و داد همه در خانه پیچیدهبود. آناشید از جای زخم صورت و دردِ ناشی از کشیده شدن موهایش گریه نمیکرد، هراس داشت، وحشت به جانش غلبه کردهبود. ولی با این حال با تمام توان سیلی محکمی به صورت شیما نواخت و جیغ کشید:
– هرزه خودتی، من… من…
شیما با شدت در آغوش امیر حافظ کف دست و پا زد و با نهایت توانی که داشت یک پایش را به
شکم آناشید کوبید!
– خفه شو خیابونی، دهنتو ببند! کف دستتو قلم میکنم!
تعاقلب آناشید بهقلبیل افت فشار و لرزش پاهایش از کف دست رفتهبود. سرش گیج میراهی شد و ضربهی شیما حالش را بدتر کرد.
کنج پیشانیاش به ظرف بزرگ برنز تزئینی خورد و صوتی فریاد کشیده آناشید در منزل پیچید. حالا حانیه هم وحشت زده میان پلهها بود.
آناشید گوشهای افتاد! امیرحافظ با دیدن آناشید «یا حسین» را فریاد کشید.
شیما میخواست باز سمت او یورش ببرد ولی امیرحافظ محکم نگهش داشت. شیما میمیل داشت دست و پا بزند و تقلا کند، کنار پلهها از حرکت ایستاده بودند، همه چیز در صدم ثانیه اتفاق افتاد، آنقدر تند و تند که حانیه نتوانست سه پله را بالا برود و به داد برادر کبود شدهاش و شیمای دیوانه شده برسد!
از چنگ زدن پلک امیرحافظ توسط ناخنهای شیما و هوار کشیدن هردوشان، تا لحظهای که امیرحافظ او را رها کرد و پای شیما روی آخرین پله سر خورد تنها یک ثانیه فاصله بود!
حالا صدای فریاد شیما که به پشت از پلهها در حال سقوط بود، در تمام عمارت طنین انداخت!
#part381
آنــــــاشــــــــید
آوای برخورد تن شیما با زمین برای لحظهای سکوت را بر همه جا حاکم کرد!
امیرحافظ روی دو زانو بر زمین افتاد و محکم بر سر خودش کوبید و نفسبریده زمزمه کرد:
– یا علی!
حانیه جیغ کشید و خیرهی صحنهی پیش رویش ماند!
کسی محکم بر در کوبید، چنان محکم که در باز شد. امیرحسین بود، بیخبر از همهجا داخل منزل شد و پشت سرش عمو فضلی داخل آمد.
یک نگاه کافی بود تا بفهمد هیچ چیزی سر جای خودش نیست!
مادرش بیحال روی کف دست زهره افتاده بود، محدثه و حانیه بالای سر شیما بودند و حانیه جیغ کشید و گفت:
– زنگ بزن اورژانس!
امیرحافظ ناباور خیره به تن شیما مانده بود! خیره به جوی خونی که از کنار سرش روان شده بود!
امیرحسین نفس نفس زد، منزل بیشتر به میدان جنگ شامگاهیه بود!
به خودش جنبید، سمت شیما حرکت کرد، حانیه میان هق هق سر بالا گحرکت کرد و به امیرحسین زل زد.
نمیتوانست توضیحی به او بدهد فقط این را میدانست که حال شیما خوب نیست، حال آناشید هم همینطور!
امیرحسین رو به محدثه که ماتش برده بود فریاد کشید:
– مگه نگوش دادی بیان کرد زنگ بزن اورژانس؟
و خطاب به امیرحافظ که تا پس افتادنش چیزی نماندهبود فریاد کشید:
– اینجا چه خبره؟! چه غلطی کردید؟
دهان امیرحافظ مثل ماهی بیرون از آب افتاده باز و بسته شد. کف دستش مشت شد و روی قلبش فرود وارد شد، نمیاطلاع داشت… نمیدانست چه شد که در عرض چند دقیقه جهان روی سرش آوار شد!
حیاتشان زیر و رو شد! شیما… شیما نفس میکشید؟!
امیرحسین با مردمکهایی گسرخوش شده و پاهایی لرزان زمزمه کرد:
– آنا… آناشید!
پلهها را دوتا یکی بالا رفت و داد زد:
– حافظ نفس بکش، حرف بزن بگو چی شده؟! آنا کجاست؟!
قبل از اینکه امیر حافظ بتواند چیزی بگوید، چشم امیرحسین به جسم در هم مچاله شدهی آناشید افتاد و تپشهای دلش را برای لحظهای احساس نکرد!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن