و تازه حواسش به پاکتی که در کف دست امیر حافظ بود جلب شد.
دست امیرحافظ از دور بازویش شل شده بود، از موقعیت استفاده کرد و پاکت را از دست او قاپید. آن را روی میز خالی کرد و کم مانده بود با متوجه شدن محتویاش سکته کند.
درِ جعبهی سکه را با کف دستهایی که از شدت خشم میلرزید باز کرد و جیغ کشید و گفت:
– پنج تا سکهی تمام بهار؟!
جعبهی دیگر را باز کرد و بیان کرد:
– وای خدایا! باورم نمیشه! با یه سرویس طلای سنگین! عمه میبینی؟! میبینی داره سنگ تموم میذاره!
امیر حافظ سرش را گحرکت کرد و شقیقههایش را ماساژ داد و اضافه کرد:
– من یه برادر دارم، برادرم هم یه بار قراره ازدواج کنه، تا جایی که در توانم باشه کف دستشو میگیرم، آره، پنج تا سکه با یه سرویس طلا، مگه جایی من برا تو کم گذاشتم که داره بهت فشار میآد؟!
شیما جیغ کشید و زیر گریه زد و اظهار کرد:
– سرویس چرا؟! چراکه چشمت به زنیکهست؟! چراکه میخوای دلشو به کف دست بیاری؟!
دیدههای امیرحافظ گمسرور شد و شیما کف دست بالا برد که سیلی به صورت امیر حافظ بزند! ولی امیرحافظ دست او را با یک دستش نگه داشت و در لحظهای واکنشی غیرارادی از خودش نشان داد و با پشت دست محکم به دهان شیما کوبید! طوری که انگشترش کنج لب او را پاره کرد و خون از کنار لب شیما تا زیر گلویش راه پیدا کرد!
صدای داد حانیه و مادرش را نمیمتوجه شد. با ذق ذق کف دستش تازه به خودش وارد شد و متوجه شد چه کاری انجام داده!
صورتش کبود شده بود و سریع نفس میکشید. شیما بیوقفه جیغ میکشید و بدوبیجاده میبیان کرد و گریه میکرد.
سعی کرد شیما را نگه دارد و میاضافه کرد:
– شیما… شیما آروم باش… شیما منو نگاه کن… نمیمیل داشتم بهت آسیب بزنم.
ولی شیما هر طور که بود تنش را از میان کف دستهای او رها کرد و سمت پلهها دوید.
فخرالملوک جیغ کشید و به صورتش کوبید.
– دختر آروم! تو حاملهای!
ولی گوش شیما بدهکار نبود و خشمگینتش آن زمانی به اوج خودش رسید که پایین پلهها از حرکت ایستاد و از همان فاصله دیدهش به آناشید افتاد که با نگاهی وق زده خیرهی او مانده بود!
#part378
آنــــــاشــــــــید
میان گریه، هیستریک لبخند زد و اضافه کرد:
– همینو میمیل داشتی دخترهی خونه خراب کن؟
بدون چشم گرفتن از آناشید فریاد کشید:
– حافظ دشمن سرخوشم کردی، آره دشمن شادم کردی که این دختره وایساده بالای پلهها گوش تیز کرده و داره به ریش ما میخنده!
چنان فریاد میکشید که گلویش خشک شده بود. لیوان آبی که زهره برایش برده بود را گرفت و سمتی پرتاب کرد.
– بعد از ده سال برای اامان بار کف دست رو من قد بلند کردی اونم به خاطر این زنیکه؟! کسی تا حالا رو من کف دست بلند نکردهبود حافظ، حافظ آشغال!
امیرحافظ میخواست سمت او برود اما لحظهای از درد خم شد.
شیما شتابزده نفس میزد و جیغ کشید:
– من تو و اون تخم سگ تو شکمتو میکشم آناشید کثافت.
فشارخون آناشید چنان افت کردهبود که پاهایش به شدت میلرزید و تمام تنش خیس از عرق سرد شده بود، احساس میکرد هر لحظه روح کالبدش را ترک میکند.
آوای دعوای آنها را با تمام جزئیات شنیده و بهقدر کافی حالش بد شدهبود ولی حالا که شیما اینطور مقابلش قد علم کرده و پلهها را بالا میرفت، بیشتر هم بر خودش لرزید، از آسیب متوجه شدن پسرکش وحشت کرد و غریزهی مادرانهاش باعث شد دستهایش را هائل شکمش کند.
شیما بدون توجه به عمهاش و امیرحافظ و حانیه که هشدار میدادند مراقب خودش باشد و ملایم باشد، پلهها را به شتابزدهی بالا رفت و خطاب به امیرحافظ با تنی لرزان جیغ کشید:
– به تو ربطی نداره، تویی که کف دست رو من بلند کردی مگه جون بچهام برات مهمه؟ امیرحافظ دودمانتو به باد میدم. بابامم رو من کف دست قد بلند نکرده تو سگ کی باشی؟!
امیر حافظ پشت سرش پا سریع کرد، درد امانش نمیداد، قفسهی سینه و کتفش میسوخت و تیر میکشید. حانیه به التماس افتادهبود و گریه میکرد و میبیان کرد:
– شیما بیا پایین… بیا پایین توروخدا چیزی نشده که.
قبل از اینکه امیرحافظ یا حانیه بخواهند پلهها را بالا بروند شیما مقابل آناشید توقف کرده بود.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن