داخل حرکت کرد، کف دست روی سینه گذاشت و تعظیمی کوتاه کرد و بیان کرد:
– سلام عرض شد خانم شایگان، کهبد هستم، امیرحسین کهبد.
کنجکاوی نگاه سولماز بیشتر شد.
فکر اینکه بخواهد از کجا و چهطور شروع کند و بگوید من برادر کسی هستم که به عنوان یک خواستگار پا به خانهی شما گذاشته و به بیان کردهی خودش مصلحتی بین خودش و دختر شما صیغهی موقت خوانده، اینکه بگوید من پدر نوهی شما هستم و آمدهام تا دختر باردارتان را رسماً از شما خواستگاری کنم، زیادی سخت بود. گیج شده بود ولی باید خودش و افکارش را جمع و کور میکرد.
جلوتر راهی شد و پرسید:
– میتونم بشینم؟
سولماز به پایین تخت اشاره کرد.
دسته گل را کنارش روی میز گذاشت و وقتی نشست دمی گرفت و بازدمش را آرام بیرون داد.
اامان جمله را گفت. از آنجایی شروع کرد که چند ماه قبل با دختر او که برای نظافت به خونهاش میرفته آشنا شده. بیان کرد و بیان کرد و بیان کرد. آنقدر که وقتی به خودش آمد رسیده بود به اینکه حالا آنجا چه کار میکند. رسیدهبود به نقطهی حال.
صورت مبهوت سولماز خیس از اشک شده بود. باورش نمیشد که دخترش توانسته اینطور فریبش بدهد. انگار با نگاهش میسؤال کرد آناشید کجاست؟
امیرحسین بیان کرد:
– خواهشی که از شما دارم اینه که آناشید رو به تنهایی مقصر این قضیه ندونید، اگر رفتن بهیکبارهی من نبود و اگر آناشید توی تنگنا قرار نمیگحرکت کرد و مشکلات زندگی تحت فشار نمیذاشتش و اون مجبور نمیشد که از برادر من کمک بگیره شاید هیچ کدوم از این اتفاقا پیش نمیاومد ولی حالا کاریه که شده. بچهی ما داره به دنیا میآد و من اومدم اینجا که آناجان رو از شما خواستگاری کنم. میخوام با رضایت کامل شما با آناشید برم محضر.
ولی سولماز قلب شکسته نگاهش میکرد و اشکهایش پشت هم میچکیدند.
امیرحسین کوتاه و کمرنگ لبخند زد.
– حق دارید قلبخور باشید. واقعاً حق دارید. من میگم آناشید بیاد بالا باهاتون صحبت کنه ولی اون بارداره و خیلی هم حساسه اگر این مدت هم حضوری نیومده ملاقاتتون و فقط تلفنی با شما صحبت کرده به همین دلیل بوده که نمیخواسته شما متوجه بارداریاش بشید. پس خانم شایگان خواهش میکنم ازتون آروم باشید و مراعات حال آنا رو بکنید.
– خانم شایگان من توی شرایطی سختیام، وضعیتم طوری نیست که بگم میتونم آنا رو توی رفاه کامل نگه دارم ولی پای محبتم وایمیسم و پای کاری که کردم هستم پس تضمین میکنم تا وقتی که نفس میکشم آناشید کنار من خوشامگاهخت باشه.
سولماز در حالیکه چندان مطمئن نبود و یک جهان سؤال در سرش چرخ میخورد، به چشمهای مطمئن مرد جوان مقابلش خیره شد.
نمیاطلاع داشت وقتی یکبار امیرحافظ توانسته در چشمهایش زل بزند و دروغ بگوید، باز هم میتواند به کسی از آن خانواده اعتماد کند یا نه؟
امیرحسین زمزمه کرد:
– به آنا زنگ زدم بیان کردم بیاد بالا.
کمی بعد ایستاده کنار در، آناشید را دید که به سختی سمت اتاق قدم برمیداشت. لرزش قدمهایش مشخص بود ولی تبسمی به صورت آناشید زد تا کمی آهستهش کند.
کنار امیرحسین در چهارچوب در که از حرکت ایستاد، امیرحسین آهسته دست پشت کمرش گذاشت تا به جلو هدایتش کند.
نگاه قلبخور و پر از حرف سولماز بالا آمد.
تلاش برای پوشاندن شکمش بی فایده بود.
جنینش بیش از آنچه که بتواند مخفیاش کند خودنمایی میکرد.
گریههای سولماز اوج گحرکت کرد و بغض آناشید هم تَرَک برداشت. اما با همهی اینها آغوش برای دخترش باز کرد و آناشید خودش را با هق هق به تخت مادرش رساند و در آغوشش جای گراهی شد.
پشت سر هم و میان گریههایش میبیان کرد:
– مولین… مولین ببخشید، باور کن… نمیمیل داشتم دروغ بگم اما مجبور شدم، مولین منو ببخش.
امیرحسین تنهایشان گذاشتهبود و بیرون از اتاق راهی شدهبود. تکیه زده به دیوار صدای آناشید را میان گریههایش میگوش داد.
شاید حدود نیم ساعتی گذشتهبود که آناشید آرامتر شده شروع به حرف زدن کرد:
– مولین خودت منو بزرگ کردی، منو میشناسی مگه نه؟ باور کن اون زمانی که با امیرحسین آشنا شدم نه طمع اموالشو داشتم و نه یه هوس زودگذر بود. وقتی حرکت کرد در ذهنش گذراندم فریبم داده، ازش متنفر شده بودم اما دیده به مسیرش بودم. اما مامان، به جان خودت قسم، به جان افشین، به روح بابا قسم دوستش دارم. اینبار دیگه دروغ نیست. دارم راستشو میگم. مولین دورت بگردم گریه نکن، ببخش که مجبور شدم بهت دروغ بگم. منو میبخشی؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن