سر و اندامش تقریباً مشخص بود، اما امیرحسین با حالتی میان ذوق و ناباوری که چندان هم از ظاهرش پیدا نبود و فقط خدا میاطلاع داشت چه غوغایی درونش برپا شده کف دست جلو برد و پرسید:
– این دستشه که گذاشته کنار سرش؟
دکتر موس را حرکت داد و یک به یک اجزای تن پسرکشان را نشانشان داد.
آناشید با تبسمی آمیخته با بغض خیرهی جسم کوچکی که هرروزگار بیشتر از قبل درونش جان میگرفت ماندهبود.
اینبار با ترس و اضطراب کمتری نگاهش میکرد. هربار میهراسید حتی از پس مانیتور سیاه و سفید هم ببیندش و بیشتر از چیزی که هست قلببستهاش شود. ولی کنار امیرحسین، با همان مقدار اطمینان و شانسی که برای بودن و ماندن کنار فرزندش و بزرگ کردنش داشت میتمایل داشت یک قلبسیر و بدون دلواپسی تماشایش کند.
تبسم یک طرفهی امیرحسین بیشتر کش رسید، آنقدر که پس از مدتها کل صورتش را پوشاند و کنار دیدههایش را چین انداخت.
در آن لحظه از یک چیز مطمئنتر شد. اینکه به هیچ قیمتی حاضر نیست آن دو را از کف دست بدهد، اینکه هرطور شده بله را از آناشید میگیرد و زیستنشان را هرچند با هزاران مانع، اما میسازد.
* * *
پس از آن روز، اوضاع طور دیگری شد، محبتشان به واسطهی علاقهی پیشین بود یا بچه، به یکدیگر بیشتر شدهبود. تنها پنج روزگار گذشتهبود ولی همان پنج روزگار هم برای آناشید زمان کافی بود تا بتواند فکرهایش را جمع و جور کند. منطق و احساسش را همسو کند.
طبق قول و قرار یا درستتر، اتمام حجتی که امیرحسین با خانوادهاش کردهبود، همهی روزگارها و برای همهی وعدهها آناشید پایین میراهی شد و کنار بقیه غذایش را میخورد.
ولی سرسنگینی امیرحافظ اذیتش میکرد، قهر و کدورت پیش رسیده میان دو برادر باعث میشد احساس تقصیر و گناه کند.
حرکت کردار فخرالملوک و شیما هم به روال قبل، همچنان ادامه داشت.
شامگاه از نیمه گذشتهبود ولی آناشید بیتاب و بیقرار، برای اینکه از یک پهلو به پهلوی دیگر بخوابد، نفس زنان روی تخت جای گرفت چرخ زد.
حانیه بیدار بود، نگاه از لپتاپش جدا کرد و سؤال کرد:
– هنوز بیداری؟ چیزی شده؟ حالت خوبه؟!
بدون اینکه حتی خودش هم بداند چرا، یک تودهی حجیم میان گلویش سبز شد.
به سختی بزاقش را فرو داد و زمزمه کرد:
– خوبم، یعنی، نه، نه… خوب نیستم من…
حانیه دلواپس تند سرجایش جای گرفت و جویا شد:
– آنا؟ چی شده؟! درد داری؟
زیر گریه زد و گفت:
– نه… نه فقط… فقط میشه بگی امیرحسین بیاد پیشم؟!
حانیه از حرکت ایستاد و چراغ اتاق را روشن کرد، کمی در بهت خیرهی آناشید ماند و سؤال کرد:
– خوبی؟ چیزیات شده؟ میخوای به من بگی؟! بچه خوبه؟
هیچچیز نگفت و نگاه اشکیاش را که به حانیه گره زد، حانیه سر تکان داد.
– الان میرم صوتش میکنم.
از اتاق خارج شد و در را بست، سمت اتاقی که متعلق به امیرحسین بود حرکت کرد، پشت در توقف کرد و چند تقه به در زد اما جوابی دریافت نکرد.
در را باز کرد، امیرحسین در اتاقش نبود. حدس زد که احتمالاً یا در اتاقک پشتبام باشد یا در باغ.
فوراً از پلهها پایین راهی شد، یکی از چراغهای هال جایی نزدیک تخت مادرش، روشن بود. امیر حافظ و مادرش را قرار گرفته کنار هم در حالی که دو استکان چای روی میز میانشان بود، متوجه شد.
فخرالملوک زودتر متوجه حضور حانیه و سراسیمگیاش شد و سؤال کرد:
– چیزی میخوای؟! لابد مجدداً دختره گشنهست!
امیرحافظ سر سمت حانیه چرخاند و نگاه به او کرد.
حانیه با قلبخوری به مادرش بیان کرد:
– این چه حرفیه مولین؟! خب اینجوری جلوی امیرحسین میگی آزرده میشه دیگه. نه گشنهاش نشده، یهکم قلبش گراهی شده، میخوام امیرحسینو صوت کنم بره باهاش حرف بزنه.
و قبل از اینکه فرصت دهد چیزی بپرسند، از آن دو جویا شد:
– امیرحسین توی باغه؟
امیرحافظ نفسش را سنگین بیرون داد و سرش را به نشانهی مثبت تکان داد.
حانیه از در بیرون راهی شد و او را در حالی که دست در جیبهای اسلش مشکیاش فرو برده بود و زیر درختهای توت قدم میزد دید. از همانجا صدایش زد:
– داداش؟ امیرحسین؟
به دنبال آوای حانیه سر چرخاند و لب زد:
– جانم حانی؟
حانیه اظهار کرد:
– آناشید میخواد بری پیشش.
امیرحسین هم قلب نگران شد و اولین حدسی که به ذهنش رسید را به زبان آورد:
– حالش خوبه؟ درد داره؟ چیزی شده حانی؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن