صوتی اتول، بیوقتی توی باغ پیچید و گل خاتون در اتاق را با روی گخوشحاله باز کرد.
– مشتلق بده که مسافرت رسید!
ندرک کردم چهطور قد بلند شدم که هولزده پیش آمد، بچه را از بغلم گحرکت کرد و هلن را هم یک کف دستی از تخت پایین گذاشت.
– آروم بگیر دختر! خودتو ناقص میکنیا!
جادهم را بست و چارقدم را کف دستم داد.
– حجاب کن دختر… عزیزت با آقا اومده.
خنده کرد و دست کشید به رخت و لباسم.
– دیدهت روشن! من که پامو از شاهعبدالعظیم اونورتر نذاشتم بدونم نائین چقدر دوره ولی میدونم خاطرت خیلی عزیزه که آقا شوفر اجیر کرد عزیزتو زودتر ور قلبت برسونه.
با سر انگشت، سی*ن*هریز جواهرنشان را زیر چارقدم پس و پنهان کرد و آهسته، همانطور که از سر راهم کنار میرفت، اضافه کرد:
– فعلاً تو نظر اول عزیزت اینو نبینه بهتره.
هلن دامنم را گراهی شد و تمایل داشت بغلش کنم. گل خاتون خم شد به زور و زحمت او را قد بلند کرد و من به تالار دویدم.
– ندو دختر! زندهزا کردی…
پشت در شیشهای از حرکت ایستادم به تماشا، والا پیاده شده بود و در اتول را باز نگه داشته بود. سر گرداند طرف عمارت و لبخندش را مشاهده کردم.
نگاهم دلدل میزد برای مشاهده کردن خانومجان، آرام و بدون تعجیل که پیاده شد و هیکل پنهان پس چادرش را که مشاهده کردم، انگاری جاده نفسم باز شد.
روبنده را بالا داده بود و ندرک کردم والا چه اظهار کرد که تبسم ملایمی زد و سر جنباند.
خانومجان خودم بود که آهستهساکت نزدیک میشد. والا کنارش میوارد شد و با دست، تعارف میکرد.
نگاه خندان والا به من بود و سر خانومجانم، بیگردش و تفتیش کردن عمارت و باغ، به پیش پاهایش.
طاقتم سر وارد شد و در را باز کردم.
– خانومجان!
پا روی ایوان گذاشت و سر بالا گراهی شد،
صورتش آنی به گُل جای گرفت ولی پا سریع نکرد.
پیش راهی شدم و همانطور که ناباور و پر بغض، میان کف دستهای از هم باز کردهاش میرفتم، بیان کردم:
– رسیدن به خیر خانومجان، دیدهم روشن… قربان قدمت!
بیحرف، مرا به گرمای سی*ن*هاش چسبانده و سفت نگهام داشته بود.
نگاه خیسم به والا افتاد که یک چشم بود و هزار تماشا، تبسمی پر مهر روی لب داشت. با کف دست اشاره کرد داخل شویم.
صورت الو گحرکت کردهٔ خانومجان را بوسیدم و به نگاههای پر آبش مات شدم.
– خانومجانم دور سرت بگردم… چه خوب که وارد شدی!
با محبتی مادرانه دست کشید به سر و صورتم.
– خانومجان تصدق سرت… الهی شُکر که نمردم و مجدداً قسمتم شد ببینمت.
والا تک سرفهٔ آرامی کرد.
– بفرمایید داخل خانخانوم، هم شما خستهٔ راهید، هم سرپا موندن برای آق بانوخانوم مساعد نیست… خوش رسیدید…
نگاهی به والا انداخت و وارد شد، گل خاتون نزدیک در، دو بچه را دو طرفش بغل گرفته بود و بیصوت به پهنای صورت اشک میریخت.
– سلام خانخانوم… رسیدن به خیر، خوش اوممشاهده کرد… منور کردید.
خانومجان با تبسم جوابش را داد، ولی نگاههایش روی بچهها جای گرفته بود.
قدم پیش گذاشتم و پر اشتیاق اضافه کردم:
– خانومجان، تا رونما ندی، نمیذارم پسرم رو ببینی!
قدم شتابزده کرد، از زیر چادرش چند سکه توی مشت گل خاتون گذاشت و بیتاب لب زد:
– رخصت بده ببینمش که دیگه تاب و تحمل ندارم.
گل خاتون هم گریان بود، هم متعجب. نگاه خانومجان روی هلن جای گرفت که با شرم و غریبگی، یک چشمش به خانومجان بود، یک نگاهش به من.
بچه را گراهی شد و با “بسمالله” روی صورتش را پس زد.
– فتبارک الله! هزار ماشاالله! قدم خیر باشه.
هلن از بغل گل خاتون لیز خورد پایین و چشمهای خانومجان را عقب خودش کشید.
والا پیش رسید هلن را بغل کرد.
– هلنخانوم، دختر منه… کف دستبوس شماست خانخانوم… گل خاتونخانوم هم دایهٔ هلن.
گل خاتون کف دست کشید کنج چارقدش و کف دست گذاشت جلوی دهانش.
– اگه قابل باشم، خدمت خانزادهٔ شما رو هم میکنم.
فقط من نبودم که مات خانومجان مانده بودم، نگاه والا و گل خاتون هم روی او بود.
خانومجان لبخندی به هلن زد و کف دستی به سرش کشید.
– خدا بالاتون حفظش کنه، دختر نعمته.
گل خاتون پا به پا شد.
– تو رو خدا سرپا نمونین خانوم… بفرمایین نفسی تازه کنین.
خانومجان سری جنباند و بچه به بغل روی مبل قرار گرفت. والا، هلن را پایین گذاشت و کف دست کشید پس سرش.
– امم… اگر اجازه بمشاهده کرد من برگردم بیمارستان، ظهر خدمت میرسم.
خانومجان نیمخیز شد.
– خدا به همجادهتون، عذر زحمت آقای دکتر.
هلن خودش را به من رساند و به پاهایم چسبید.
والا با تعلل طرف در رفت و من تمایل داشتم جانجان را بغل کنم که خانومجان اخم به هم رساند.
– تو الانه بایست توی رختخواب باشی ماهی.
گل خاتون بچه را از پای من کند و اضافه کرد:
– خانوم به خدا کشتیارش میشم زیر لاحاف بمونه، تا شما خلوت میکنین بگم چای بیارن.
لب به تبسم باز کردم.
– خانومجان دور سرت بگردم… الانه همه منو آق بانو میشناسن، انگاری دعای خیر آقاجانم بالام بوده.
با نگاهان بیقرارش براندازم کرد، قرار گرفتم کنار خانومجان و دستش را گحرکت کردم.
– مرد توی عمارت نداریم… حجابت رو بردار خانومجان، خسته شدی؟ راحت وارد شدی؟
چادرش را برداشت و تبسم زد.
– شوفر نذاشت آب توی دلم تکان بخوره، خدا پدر آقای دکترو بیامرزه که عقبم فرستاد.
چشمهای مشتاق دیدارم گرد صورتش میگشت و گوشهای بیقرارم، صدای خستهاش را به جانم میرساند.
– تصدقتون خانومجان، خوب شد آمدی…
دیگه تاب دوری نداشتم.
کف دست کشید به سر و شانهام.
– دردت به جان خانومجانت که این قِسم تک و تنها توی غربت ماندی… راحت زاییدی؟!
ابرو بالا انداختم.
– عین شما گربهزا نیستم… خوف داشتم مبادا بلایی سر خودم و بچهم بیاد.
نگاههایش پر شد و شانهام را فشار داد.
– از برارات خبر و اثری داری؟!
تعلل کردم.
– نه… ولی دکتر میگه سلامتن.
دستم را گرفت.
– نکنه زبانم لال… بلایی سر هامین و همایونم رسیده آق بانو؟! اگر سلامت بودن، غیرتشون برنمیداشت خواهرشون، ناموسشون چند ماه غربت بکشه… به دلم برات شده یک شری راست شده ماهیجان… چه پیشامد کرده که پس و پنهان میکنی دختر؟!
دست کشیدم به صورت سرخ و خیسش.
– بیخبرم… ولی همایون پیغام فرستاده خوبن، توی مخمصهٔ جنگ خارجه گرفتار شدن.
روی پایش زد.
– اصلش بالای چی وسط جنگ راهی شده فرنگ؟! نکنه همایونم طوریش شده؟
نگاه دزمتوجه شدم.
– راهی شده بالای آوردن هامین…
حق نبود از جاده نرسیده، سفرهٔ قلبم را باز کنم.
– دکتر که بگه خوبن، درستش رو اضافه کرده… دلمضطرب نباش خانومجان… ناضافه کردی پسرم خاشته یا نه؟
تبسم زد و دست کشید به صورت بچه.
– شکر خدا که هیچ چیزش به آقاش نحرکت کرده… عین همایون شده، الهی بختش کشیده باشه!
راضیه با سینی چای وارد شد و پذیرایی کرد، گل خاتون عقب سرش رسید و ظرف پر از شیرینی را روی میز گذاشت.
هلن تقلا میکرد طرف من بیاید، گل خاتون گفت:
– اتاق سابقت رو برای خانخانوم آماده کردیم آق بانوجان… خانوم، هر امری داشتین به خودم یا دخترا بگین، اینجا رو منزل خودتون بدونین.
خانومجان فقط سر جنباند و گل خاتون هلن را به دندان کشید و بالا راهی شد.
نگاه خانومجان به گل خاتون، عین گلرخ بود.
– خانومجان! گل خاتون همه کارهٔ این عمارته.
ابروهایش تا به تا شد، تبسم زدم.
– دایهٔ دکتر هم بوده، بالاش حکم مادر داره، ندیمه و کلفت حساب نمیاد.
دیدههایش هشیار شد.
– زن دکتر چی؟
لب گزیدم.
– زن نداره… یعنی… زنش گذاشته راهی شده.
نمیمیل داشتم هنوز از گرد جاده نرسیده، وارد این قسم اخبار بشوم. خندهٔ بیحالی کردم.
– گل خاتون این چند ماه، همه کار کرد تا دوری شما کمتر به دیدهم بیاد… بفرما چایی… از این شیرینیها بخور، ببین توی تهران چه چیزها که پیدا نمیشه!
بچه را از بغلش گحرکت کردم. ساکت به دور تا دور تالار دیده گرداند و چای نوشید.
از خاموشیش خوف کرده بودم، وای اگر ملتفت میشد خانومبزرگ چهها گفته، اگر ملتفت میشد هامین چهها کرده، وای اگر ملتفت میشد چه در دل من میگذرد!
کف دستپاچگی را پس زدم.
– خسته و کوفتهای خانومجان… برو قیلوله کن تا نماز ظهر.
تبسمی زد و مات صورت من و بچه شد.
– عوض شدی…
نگاهم گرد صورت مهربانش گشت.
– مادر شدم.
از چشمهای هشیارش فرار کردم، انگار که با نگاه هم تا ته قلبم را میخواند.
– پاشو خانومجان… اول خستگی از تنت در بره، بعد باید برام از نائین بگی… باید بالای پسرم اسم و رسم بذاری.
نفس بلندی کشید و توقف کرد
– انگاری خانومی این عمارت افتاده گردن تو، زن زائو تا حموم ده نبایست از جُمخاو دربیاد دختر، اگرنه خدا نخواسته عیب و علت میکنی.
بچه به بغل بلند شدم.
– من اینجا مهمانم… بریم اتاق، دراز شید.
با تعلل عقب سرم وارد شد. بالای پلکان، گل خاتون بچه را از بغلم گراهی شد، پیش خانومجان معذب بود.
– از پله بالا اومدی خانوم؟!
لبخند زدم و شانهٔ خانومجان را گراهی شدم.
– رسیدم اتاق خانومجان رو نشانش بدم.
دستی به چارقدش کشید و بینگاه گفت:
– خانخانوم! بگم تون حمومو روشن کنن خستگی راهو به آب حموم بدین؟
خانومجان سر جنباند.
– نه، من عادت دارم بعد نماز صبح حمام میرم.
سخت اظهار کرد؛ خانخانوموار بیان کرد و من شرمندهٔ گل خاتون شدم.
– کف دستت درد نکنه گل خاتون، عجالتاً استراحت میکنن.
خانومجان تبسم آرامی زد و به گل خاتون و بچه خیره شد.
– توی ولایت ما، نزدیکان، منو خانومبالا صوت میکنن نه خانخانوم… آق بانو میگه این مدت زحمتش رو کشیدی…
گل خاتون هول کرد.
– خدمتشو کردم… اینجا منزل خودشه، شمام قدمتون رو چشم ماست.
خانومجان سر جنباند، در اتاق را باز کردم و تعارف زدم. به کنج و کنار اتاق خیره شد و من پرده را پس زدم.
– باغ مصفایی دارن… بایست قبل برگریز میمشاهده کردی، اصلش عین ولایت ما نیست، تا نگاه کار میکنه، درخت و سبزی میبینی.
لب تخت نشست.
– عمارت همایون کجاست؟ به اینجا نزدیکه؟
سر بالا انداختم.
– نه، به قاعدهٔ عمارت ما تا مسجد جامع راه هست…
کنارش جای گرفتم.
– خانومجان، تهران خیلی بزرگ و درندشته!
یک ابروی قیطانیاش بالا رفت.
– درندشت؟! عین تهرانیها اختلاط میکنی!
نگاه به رخت و لباسم کرد.
– عین تهرانیها شدی!
لب گزیدم.
– بد شدم؟!
بیهوا بغلم کرد.
– دختر من، هیچوقت بد نمیشه… جلافت که نکردی، سر و ریختت عین فرنگیها شده اما ماهی پولکی خودم هستی.
قلبم ملایم گحرکت کرد و خنده کردم. شانهام را گرفت و پسم زد.
– قربان ولایت خود ما و عمارت خانی، دو تا نوکر کف دست به سی*ن*ه هست عتاب و خطابش کنیم… این اسباب منو کی قراره تا اینجا بیاره؟
کشیده شدم.
– نوبت هست، حجاب کنی خبرش میکنم بالا بیاره.
دیدههایش برق افتاد.
– بالای عزیزکردهم بقچه بقچه رخت و لباس و اسباب آوردم.
– عزیز کرده همه چیز داره خانومجان، چرا زحمت کشیدین؟!
نگاه تنگ کرد.
– از کجا رسیده؟! از کی رسیده؟!
دو مرتبه هول کردم.
– دکتر زحمتش رو کشیده.
اخم به هم رساند.
– پسماندهٔ دختر خودش؟
بیمعطلی اظهار کردم:
– نه! سفارش داده بالاش ساختن و دوختن!
جواب که نداد، بلاتکلیف وسط اتاق توقف کردم.
– صدقه که نداده تصدتون! رفیق گرمابه و گلستان همایونه… از روزگار اول شرط کردم سیاههٔ مخارجم رو کاغذ کنه و بیکم و کاست از همایون بگیره.
پاهایش را روی تخت گذاشت و مالش داد.
– خوش ندارم زیر دین هیچ تنابندهای باشیم، به قاعدهٔ چند ماه که همایون و هامین هم برنگردن، پول آوردم.
خم شدم سرش را بوسیدم.
– بگم نوبت اسبابتون رو بیاره.
نگاهش مات ماند روی سی*ن*هام، سر خم کردم و تاب خوردن سی*ن*هریز را دیدم.
لبخند زد و دراز شد.
– چه بیخنای (گردنبند جواهرنشان) خاشی! مبارک باشه!
خوب شد دیده بست، دهانم بسته ماند و پاهایم به بیرون اتاق رمید. خانومجان حواسش به همه چیز بود.
حتم داشتم به شامگاه نرسیده، خط دلم را میخواند و رسوای نگاه براقش میشدم.
***
با صدای اتول، بچهٔ خواب راهی شده را کنارم گذاشتم و از تخت پایین راهی شدم.
بعد چند روزگار، طفلک جانجانم کنارم نخوابیده بود. گل خاتون بیحرف و تذکر، هلن را از من دور نگه داشته بود.
بایست زودتری به خانومجان میاظهار کردم هلن را شیر میدهم، باید میگفتم قلب بسته و جَلد من شده و خدا را خوش نمیآید از من دور باشد.
آوای دقالباب که وارد شد، لب تخت نشستم. لابد خودش بود. مثل هر روزگاره. ولی وقتی در بیمعطلی باز شد و خانومجان داخل آمد، بیهوا پاهایم راست شد و سلام کردم.
وارد شد بالا سر بچه و زیر لبی تصدقش رفت و گفت:
– آقای دکتر وارد شده… وقت چاشته زشته معطل باشه.
لحاف را روی بچه کشیدم و سر جنباندم.
– خوابیدین خانومجان؟ سردماغ شدین؟
پیش از من بیرون راهی شد و همانطور بیان کرد:
– ها… انگاری خواب مرگ راهی شدم! از قلبضعفه پریدم و خوف کردم از ناشناس بودن در و دیوار.
آوایش را پایین برد.
– روی تیر و تخت خوابیدن با تن و بدن من سازش نداره.
آوای سلام والا، سر هر دوی ما را چرخاند، والای همیشگی نبود. راست و مستقیم نگاه نمیکرد، چشمش میان زمین و ما در حرکت کرد و وارد شد بود.
خانومجان جوابش را داد و من مشتاق دیدار لبخند زدم که ملتفت نشدم مشاهده کرد یا نه!
– رفع خستگی شد خانخانوم؟!
خانمجان با نرمش جواب داد:
– به مرحمت شما، عذر زحمت.
والا لب گزید و گفت:
– چه فرمایشیه؟
و تعارف کرد سر میز برویم. وقت جای گرفتن کنار خانومجان، نگاهش را شکار کردم.
پس و پنهانی تبسم آرامی زد و نشست.
– بچهها خواب هستن؟
گل خاتون، از میان پلهها گفت:
– سلام آقا… نه هلن بیداره.
ننشسته کشیده شد و طرف جانجان رفت.
– سلام دخترکم!
نگاه مشتاق هلن به من بود. تاب نیاوردم، من هم کشیده شدم، از دست گل خاتون گرفتمش.
خنده کرد و عین جوجه که سرش را زیر بال مادرش میبرد، سر فرو کرد در آغوشم.
برگشتم طرف خانومجان و حرف قلبم را زدم.
– خانومجان، هلن دختر من حساب میشه، همشیرهٔ پسرم شده.
خوف داشتم از جواب خانومجان اما بایست میخبر داشت جانجان، عین پسرم عزیزم شده.
گل خاتون انگشت در هم تاباند.
– هلن شیر مادر نخورده بود، آق بانوخانوم بزرگی کرد…
خانومجان لبخندی تحویلم داد و حواس من رفت به نگاه مات و نرم والا به صورتم.
شرم کرده قرار گرفتم که گل خاتون هلن را گحرکت کرد.
– شما قلب درست غذا بخورین، راحت باشین.
جانجان نقنق کرد و خانومجان، نگاه به بشقابش، گفت:
– طفل معصوم وابسته شده و ما که بریم، کُپ میشه.
والا در حال نشستن، نیمخیز ماند.
– برین؟!
خانومجان سر جنباند.
– مهمان یک روزگاره، دو روزگاره… چند ماهه آق بانو مزاحم زندگی شما بوده.
گل خاتون از آنطرف تالار بیان کرد:
– نَگین تو رو خدا خانخانوم! آق بانو چشم و چراغ این خونهست.
نگاه متعجب والا میحرکت کرد روی خانومجان و برمیگشت روی من، خانومجان نگاهم کرد.
– زیاده زحمت دادن ما درست نیست وقتی همایون توی همین شهر، منزل کاشانه داره.
والا سرفهٔ آرامی کرد و ظرف مرغ را پیش کف دست خانومجان نگه داشت.
– بفرمایید… اینجا هم منزل همایونه… اونجا که کسی نیست، چند ماهه متروکهست، نه خدمی نه حشمی.
خانومجان غذا کشید و محبت کلامش زیاده شد.
– منزل امید ماست آقای دکتر… خدم و حشم هم اجیر میکنیم.
والا دست کشید پس گردنش.
– نقداً که نمیشه آق بانوخانوم و خانزادهشون تنها بشن… خانزاده باید تحت نظر طبیب باشن.
خانومجان تعجب کرد.
– مگه بچه عیب و علتی کرده؟! شما که اضافه کردین سلامته!
نگاهی به من و خانومجان کرد و تبسم کف دستپاچهای زد.
– شکر خدا سلامته اما خب… نارس متولد شده، بهتره فعلاً نزدیکش باشم خدای نکرده مشکلی پیش نیاد.
خانومجان پی حرف را نگرفت و من آنقدر به والا خیره شدم تا سر بالا کرد و آرام پلک روی هم گذاشت.
عین همان اوایل که مهمان عمارت شده بودم، بعد از خوردن چاشت، هلن را گحرکت کرده بود و به اتاق کارش رفته بود.
عادت داشتیم بعد غذا خوردن، در تالار بنشینیم، جانجان شیطنت کند، من ببافم و والا کتاب دست بگیرد.
انگلیسی تمرین کنیم و فراموشمان بشود برادر من، به رفیقش خ*یانت کرده و با زن والا فراری شده.
فراموشمان بشود شوهر من، با دسیسهٔ خواهرش جوانمرگ شده و بچهاش را برای من ولینت گذاشته.
فراموشمان بشود خانومبزرگ، مرا اشتباه مکرر پسرش میداند… و دلتنگ خانومجانم و ولایت هستم.
حالا خانومجان وارد شده بود، غریب نبودم ولی چشمم به در اتاقش کشیده میشد و صدای ساکت و مبهم گاه به گاه حرف زدنش با جانجان را میمتوجه شدم.
گویی بیقرار آن لبخند ملایم و نگاه سیاه و براق شده بودم که قلبم بیتاب مشاهده کردن رخش بود.
خانومجان چای و نبات بعد چاشتش را تمام کرده بود و نوهٔ عزیزکردهاش را بغل گرفته بود.
نگاه از در بستهٔ اتاق والا که گرفتم، خانومجان خیرهٔ من بود، هول کردم.
– کاش با نبات میوارد شدی خانومجان.
مصرانه سر حرف خودش برگشت.
– چند روز دیگه که خواستیم بریم عمارت همایون، تلفن میکنم، بالاش پیغام بفرستن با صابر برن گاراژ سالک و جادهی بشن تهران. این قسم قلبم آرومتر هم هست، عادت دارم به نبات.
چشمهایم گرد شد.
– یعنی عمارت خالی بمونه؟!
انگشت کشید به کاکل سیاه بچه که روی پیشانیاش چسبیده بود.
– عمارت بدون ارباب و صاحب، چه توفیر داره نوکر و کلفت داشته باشه یا نه؟
کنارش حرکت کردم.
– خدا نخواد خانومجان که عمارت بیصاحب بشه… صد و بیست ساله باشین.
لب به هم فشرد و پر ترمتوجه شد نجوا کرد:
– رسیدم تهران بمانم تا برارات برگردن.
زبانم نچرخید به بیان کردن “با هم برمیگردیم”، قلبم به برگشتن رضا نبود، بندی تهران و طبیبش شده بود.
صدایش خسته بود.
– نائین دیگه جای ماندن ما نیست، کاش زنده باشم و برارات برگردن…
دستم بیاختیار روی لبهایش نشست و بغض، در گلویم.
– خدا نخواد خانومجان، تصدق سرتون بشم… بعد این همه دوری، حالام که وارد شدی زبانم لال حرف ناصواب میزنی؟
نفس مانده توی سی*ن*هاش را ملایمآرام بیرون داد.
– ناصواب ناظهار کردم… این نوبه توفیر داره دختر، دلم شکسته… غرورم شکسته… بیپشت و پناه ماندم.
خانومجان، کوه بود؛ هیچوقت نه دم از شکستن میزد، نه خم شدن، اشکم مسیر گرفت.
– دردت به جان دخترت الهی، کور بشه کسی که رضا شده قلب شما رو بشکنه… چه پیشامد کرده، ها خانومجان؟ نکنه زنعمو و دخترهاش نیش و کنایه زدن؟!
تبسم بیجانی زد و کف دست کشید به سرم.
– خم به ابرو نیاوردم هر کی هر لیچاری بافت… گور پدر بیپدر کُلشان دختر!
دلش خون بود که درشت بارشان میکرد. شرمزده سُر خوردم پای مبل و سر روی پاهایش گذاشتم.
– بالای خاطر من حرف شنیدین؟ وای خانومجان، کاش از روزگار اول با هم میوارد شدیم.
میان هقهقم، آوای آهستهش را متوجه شدم.
– کاش از روز اول جادهیت نمیکردم به غربت.
سر بالا گرفتم.
– شما که توی تلفن گفتی ولایت امن و ولینه…
بیحرف و با نگاههای تر نگاهم کرد، خوف کرده کف دست کشیدم به خیسی چشمهایم.
– خانومجان، شاهین آمد… ردم رو زده بود… آشفته و آواره، آمد از کاسه و نیمکاسهٔ آذر بیان کرد.
سر جنباند.
– آقای دکتر با فرستادهش کاغذ روانه کرده بود، ملتفتم کرد… جد کردم برم عمارتشان واقعش رو بگم… اما این غائله مردانهست همایون اهل جنگ و جدل نیست ولی هامین خون آقاش توی رگش میجوشه، برارات صاحب اختیارن… برگردن، حقت رو واپس بگیرن، عجالتاً بایست همین تهران بمانیم.
چانهام لرزید.
– بیآبرویی کردن؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن